ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΔΥΝΑΜΙΣ

When Did Hayek Renounce Liquidationism?

2012-03-03T20:17:00.000+02:00

The short answer is: at some point after 1933. Certainly by the time of his 1937 essay “The Gold Problem” (“Das Goldproblem”; see Hayek 1999: 169–185, and 184), Hayek is found endorsing public works as a response to depression:

“Even though there are many concerns about organizing public works ad hoc during a depression, everything speaks in favour of having public agencies perform during a depression whatever investment activities need to be carried out in any case and can possibly be postposed until then. It is the timing of these expenses that presents a problem, since funds are often extremely hard to raise in the midst of a severe depression and the accumulation of reserves in good times generally faces the objections mentioned above. There is little question that in times of general unemployment the state must intervene to mitigate genuine hardship either by disbursing unemployment compensation or, as in earlier times, by legislation to help the poor."

(Hayek 1999 [1937]: 184; see also Hayek 1978: 210–212).

Ludwig Lachmann in an Austrian Economics Newsletter (AEN) interview explains the change in Hayek’s thinking:

“AEN: In the early 30’s there had been great interest among the profession in the ‘Austrian’ or Hayekian theory of the trade cycle. Yet as the 1930’s progressed even those who had been adherents seemed to have given up their belief in its correctness. What reasons do you think were behind this?

Lachmann: Well, you presumably know about the two different letters to the London Times that appeared in October, 1932. This, of course, was before I came to London. In one of them, Keynes and some Cambridge economists who were not, in general, his friends, like Pigou and Dennis Robertson, demanded that the government should take steps against unemployment. And three days later, Hayek, Robbins and Arnold Plant sent another letter saying that anything the government did by way of public works or similar methods would only make things worse and would not have the affect that Keynes claimed it would have.

That is to say, the ‘Austrians’ seemed to be committed to a policy of continuous deflation whatever happened. Yes, I’m quite sure that the apparent insistence of the ‘Austrians’ that the depression must run its course in the sense that both prices and wages in general must fall seemed to make it increasingly difficult for most other economists to support it, because it was by then obvious that wages didn’t fall, not in the Britain of the 1930’s anyway. That is to say, there was an obvious difference between the point of view expressed by Hayek, Robbins and their letter of October, 1932, and their willingness to admit the following year that a secondary depression was possible.”

Ludwig Lachmann, “An Interview with Ludwig Lachmann,”The Austrian Economics Newsletter, Volume 1, Number 3 (Fall 1978), Mises.org.

Μήπως φταίμε εμείς;

2012-02-20T16:11:00.003+02:00

του Γιώργου Αναστασόπουλου*

Εντάξει οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές! Λογικό να υποστηρίζουν τον σοσιαλκρατισμό! Όνειρό τους ήταν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε ένα απέραντο κολχόζ. Μέχρι και σε εμφύλιο έσυραν την χώρα για να το επιτύχουν...

Αδυνατώ, όμως, να κατανοήσω γιατί οι "συντηρητικοί", οι "νοικοκύρηδες", οι "εθνικόφρονες" ή οι "κλασσικοί δεξιοί", συντάσσονται με τόσο πάθος με τους κρατικοδίαιτους κηφήνες της αριστεράς;

Η Ελλάς μεγαλούργησε σε καθεστώτα ελευθερίας! Οι αποικίες, στην αρχαία Ελλάδα, δεν υπήρξαν αποτέλεσμα κανενός κεντρικού προγραμματισμού! Η σύγχρονη ποντοπόρα ναυτιλία μας δεν υπήρξε προϊόν καμίας κρατικής επιδότησης!
Το δαιμόνιο του Έλληνα λειτούργησε και λειτουργεί με επιτυχία σε συνθήκες αγοράς! Συγκρίνετε τι πέτυχαν οι μετανάστες μας σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Γερμανία και τι στη Σοβιετία!

Ακόμη και η εθνική υπερηφάνεια μας δεν θα έπρεπε να μας επιτρέπει να συντασσόμαστε με όσους κηρύσσουν το "δανεικά κι αγύριστα"! Από πότε ο Έλληνας μετατράπηκε σε "λαμόγιο-απατεωνίσκο" που ζει με δανεικά ξένων και εφευρίσκει τρόπους και μηχανεύεται δικαιολογίες για να τους τα "φάει";
Αυτές είναι οι αρχές του Ελληνισμού;
Η λαμογιά, η καλοπέραση (έστω με δανεικά) και η μεμψιμοιρία;
Τι ανοησίες είναι αυτά τα...
περί "απεχθούς χρέους" και οι λοιπές αρλούμπες περί "πολεμικών αποζημιώσεων" κλπ;
Τα πακέτα στήριξης και τα ατελείωτα δάνεια από που βγήκαν;
Οι εταίροι μας, δηλαδή οι λαοί τους, δεν μας τα πλήρωσαν;
Σε τελική ανάλυση, τι φταίνε αυτοί αν εμείς αντί να τα επενδύσουμε τα "φάγαμε";

Γιατί προσπαθούμε να μεταφέρουμε τις ευθύνες μας σε τρίτους και δεν αναρωτιόμαστε: "Μήπως φταίμε εμείς;".

Ακόμη κι αν προσωπικά δεν έχουμε επωφεληθεί από τον άκρατο δανεισμό και την γιγάντωση του κρατισμού των τελευταίων 40 ετών είμαστε σίγουρα "καθαροί";
Τα αυθαίρετα ποιοί τα έχτισαν;
Φοροδιαφυγή ποιοί κάνουν;
Ακόμη και για την απλή απόδειξη που ΔΕΝ κόψαμε, ποιός ευθύνεται;
Ρουσφέτια ποιοί ζήτησαν από τους πολιτικούς μας;
Τους οποίους, σε τελικά ανάλυση, ποιοί τους ψήφιζαν;
Είναι ντροπή να μην αναγνωρίζουμε ότι όλοι μας βάλαμε ένα λιθαράκι στην σημερινή μας κατάντια! Μικρό ή μεγάλο, αλλά το βάλαμε!

Και αντί με θάρρος να παραδεχθούμε τα λάθη και τις παραλήψεις μας, με θρασύτητα ρίχνουμε τις ευθύνες μας στους ξένους!
Που είναι οι Έλληνες;
Που είναι ο περήφανος λαός μας;
Που είναι το θάρρος και η αντρειοσύνη της φυλής μας;
Πως καταντήσαμε έτσι;
Οι Πόντιοι Πιλάτοι και οι ζήτουλες της Ευρώπης!
Κοινοί ραγιάδες...

Υπάρχει πιά Ελληνική φυλή;...Υπάρχει πιά φιλότιμο:...Υπάρχει πιά τσίπα;...Υπάρχει πιά υπερηφάνεια;
Με ποιό δικαίωμα κατοικούμε πλέον τούτη τη χώρα;
Πως μπορούμε κι ανεχόμαστε τέτοια κατάντια;

Αρνούμαι να το πιστέψω!

Είμαι Έλληνας!

Πατριώτες, ψηλά το κεφάλι! Δεν μας αρμόζει η ντροπή!

Είμαστε Έλληνες!

-------------------------
*Ο Γιώργος Αναστασόπουλος είναι Έλληνας πολίτης

Χωρίς ελπίδα

2012-01-31T20:49:00.003+02:00

Όταν διαπομπεύονται οι κόκκινες γραμμές
δεν κυλούν πλέον σταγόνες αίματος.
Έχει από καιρού απολεσθεί η όποια παρθενία!
Εθισμένοι
να το πράττουν μόνο επ' αμοιβή!
Θέτοντας ξανά και ξανά νέες κόκκινες γραμμές
- από συνήθεια μονάχα -
αναμένοντας καρτερικά τον επόμενο πελάτη

και τα 30 αργύρια της αμοιβής.
Θλιβερή, πράγματι, αντιπαροχή,

θυσία στον αχόρταγο Μινώταυρο,

που τον έλεγαν "Δημόσιο".

Σε μια χώρα δίχως λαβύρινθο,

δίχως μίτο και δίχως Θησέα,

ο Αιγαίας δεν θα αγναντέψει απ΄το Σούνιο

- σε μια ημαρμένη ζωή χωρίς ελπίδα-

απλά με τ' όνομα του θα βαπτίσει το πέλαγο,

όπως οι μοίρες στο πεπρωμένο του το όρισαν.

Περί καινοτομίας στην πολιτική, σκέψεις και προβληματισμοί

2012-01-29T11:59:00.004+02:00

του Γεωργίου Αναστασόπουλου*

Είναι πραγματικά πολύ πιο πιθανό ν’ αλλάξει κανείς πουκάμισο παρά προφορά! Ιδίως όταν αναγνωρίζει πως η πραμάτεια του στο παζάρι δεν πουλιέται και πως οι πελάτες προτιμούν την άλλη, την πιο ευκολοχώνευτη συνταγή! Ο λαϊκισμός είναι ένας εύκολος δρόμος, πόσο μάλλον όταν κανείς δεν διαθέτει τις αξίες, την υπομονή και το θάρρος να τον αρνηθεί. Να πάει κόντρα στο ρεύμα. Να χαράξει τον δικό του δρόμο. Να κάνει την δική του, μικρή ή μεγάλη επανάσταση!

Ο φόβος, αποτελεί κακό σύμβουλο. Κι ο νους έχει την συνήθεια να σχεδιάζει με βάση το παρελθόν. Να προεκτείνει τις υφιστάμενες εμπειρίες του προσπαθώντας να ερμηνεύσει το παρόν και να προβλέψει το μέλλον. Γι αυτό η καινοτομία είναι δύσκολη. Διότι απαιτεί να πάει κανείς κόντρα στο ρεύμα. Απαιτεί όχι μόνο να φύγεις από το κοπάδι αλλά να πάψεις να σκέφτεσαι σαν το κοπάδι. Επαναστατικός ανασχεδιασμός προκύπτει μόνο μέσω της ανατρεπτικής αλλαγής τρόπου σκέψης και προσέγγισης της πραγματικότητας. Το ρίσκο είναι μεγάλο, αλλά τα οφέλη θεαματικά.

Οι ιδεολογικές αρχές αποτελούν την ηθική της πολιτικής. Πολιτικοί σχηματισμοί χωρίς ξεκάθαρες αρχές και ιδεολογία είναι καταδικασμένοι, αργά ή γρήγορα, σε εκφυλισμό. Ο πολιτικός λόγος οφείλει, με συνέπεια, να εκφράζει την καθαρότητα των πολιτικών αρχών. Οι πολιτικάντικες ντρίπλες και το «χάιδεμα των αυτιών» των εκάστοτε ακροατηρίων, δεν αποτελούν αναπόφευκτες κινήσεις «προσαρμογής» στρατηγικής και πολιτικού «ρεαλισμού», όπως αρέσκονται να αυτοχαρακτηρίζονται, αλλά...
σαφείς παλαιοκομματικές πρακτικές, ακριβώς σαν κι αυτές που πρέπει να αποφεύγει, σαν το διάβολο το λιβάνι, κάθε πρωτοβουλία κινηματικού χαρακτήρα που φιλοδοξεί να φέρει την ανατροπή. Το πολιτικό κατεστημένο δεν ανατρέπεται με «μία από τα ίδια» γαρνιρισμένη με μπόλικο τίποτα, αλλά με σαφείς διαφοροποιήσεις τόσο σε επίπεδο πολιτικής αισθητικής, όσο και σε πρακτικής εφαρμογής, δηλαδή συνέπειας λόγου και πράξεων. Με κοινή συνισταμένη αρχών και πολιτικών που μόνο μια σαφής, ευδιάκριτη και ξεκάθαρη ιδεολογική γραμμή μπορεί να οριοθετήσει.

Οι ενεργοποίηση «νέων» ανθρώπων δεν συνεπάγεται αυτόματα νέες ιδέες και πρακτικές. Πόσο μάλλον όταν υπάρχει ιδεολογική σύγχυση, ευκαιριακή αντιμετώπιση της επικαιρότητας και διάθεση άμβλυνσης των όποιων οξειών γωνιών υπέρ μιας politically correct διαλέκτου. Τα ανατρεπτικά κινήματα δεν υποχρεούνται να ομιλούν απταίστως την γλώσσα του «matrix» των media και του πολιτικού κατεστημένου. Αντίθετα, οφείλουν να διαθέτουν την ικανότητα οι θέσεις και τα πιστεύω τους να διαπερνούν τα παραμορφωτικά στρώματα του πολιτικού καθωσπρεπισμού και να «στιγματίζουν» τις αναστολές, τις φοβίες και τις αδράνειες της ίδιας της κοινωνίας. Για να το επιτύχουν πρέπει να είναι ιδιαιτέρως αιχμηρά ώστε τα «χτυπήματα» τους να προκαλούν πόνο και αναταραχή στο κατεστημένο και τους εκφραστές του. Ως εκ τούτου είναι προφανές πως οι γωνίες του ανατρεπτικού πολιτικού λόγου οφείλουν να είναι οξείες, και οι αιχμές του τραχιές.

Η υπέρβαση των συστημικών αδυναμιών και των κατεστημένων αντιλήψεων αποτελεί ίσως το μοναδικό στοίχημα που μένει να κερδηθεί...Από αυτούς που φιλοδοξούν να αλλάξουν τούτο τον τόπο. Οι πολίτες διατελούν σε πλήρη σύγχυση. Και λειτουργούν με την λογική του όχλου, αγόμενοι και φερόμενοι από τον κάθε ευφάνταστο ιεροκήρυκα του κρατισμού και ευαγγελιστή του ευδαιμονισμού. Όσο δε αυξάνονται οι φωνές των επίδοξων πολιτικών «σωτήρων» τόσο θα αυξάνονται η σύγχυση, το πανδαιμόνιο και οι «τερατογεννέσεις». Σε αυτό το ιδιαίτερα απεχθές και αβέβαιο σκηνικό μεγιστοποιούνται οι πιθανότητες επιβίωσης των πολιτικών σχηματισμών που θα επιδείξουν σαφή χαρακτηριστικά ασυμβατότητας με το πολιτικό κατεστημένο ήτοι: Καθαρότητας λόγου, ασυμβίβαστης ιδεολογίας, πειθαρχίας και συνέπειας λόγων-πράξεων και σαφήνειας στόχων και πορείας. Και, φυσικά, απέραντης υπομονής…

«Αν είσαι σωστός και το γνωρίζεις, διαλάλησε την γνώμη σου. Ακόμη κι αν αποτελείς μειοψηφία του ενός, η αλήθεια παραμένει πάντα αλήθεια!»
Γκάντι

------------------
* πολίτης της Ελλάδος του 2012.

Σας θυμίζει κάτι;

2012-01-25T14:49:00.000+02:00

Το Blog "Powerline" διοργάνωσε έναν διαγωνισμό με βραβείο 100.000 δολαρίων για οποιονδήποτε μπορέσει να παρουσιάσει με τον πιο αποτελεσματικό και δημιουργικό τρόπο την σημασία και το δράμα της οικονομικής κρίσης. Αυτό είναι το βίντεο που κέρδισε τον διαγωνισμό.

25 χρόνια «ISO 9000»

2012-01-13T10:00:00.001+02:00

Του Δρ. Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου* στην εφημερίδα ΧΡΗΜΑ ΤΡΙΤΗ (10.01.2012)

Ο ερχομός του 2012 σηματοδοτεί ταυτόχρονα και την «αργυρή επέτειο» της οικογένειας των διεθνών προτύπων ISO 9000. Με επίσημη πρώτη τον Μάρτιο του 1987 το ISO 9001 «Συστήματα Διαχείρισης Ποιότητας – Απαιτήσεις» εξελίχθηκε στο πιο δημοφιλές πρότυπο στην ιστορία του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης (ISO). Σήμερα, σε όλο τον κόσμο, λειτουργούν άνω των 1.000.000 Οργανισμών (δημόσιου και ιδιωτικού χαρακτήρα) με πιστοποιημένο σύστημα διαχείρισης της ποιότητας ως προς ISO 9001.

Η προσέγγιση στην ποιότητα «ως σύστημα» εφαρμόστηκε στη βιομηχανική παραγωγή, για πρώτη φορά, κατά τη δεκαετία του 1930, κυρίως στις Η.Π.Α., όταν οι βιομηχανίες έδειξαν ενδιαφέρον για το «χαμένο» κόστος των προϊόντων που προορίζονταν προς καταστροφή ή επανεκατεργασία. Υπό το πρίσμα της μαζικής παραγωγής, η οποία ήταν επιτακτική κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέστη απαραίτητη η εισαγωγή μιας πιο αυστηρής μορφής ελέγχου ποιότητας, του Στατιστικού Ελέγχου Ποιότητας (Statistical Quality Control - SQC). Η πρώιμη μορφή των ελέγχων SQC αποδίδεται στον Walter A. Shewhart των Εργαστηρίων Μπελ.

Με το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Η.Π.Α. ανέθεσαν στον Στρατηγό Douglas MacArthur να επιβλέψει την ανοικοδόμηση της Ιαπωνίας. Κατά την περίοδο αυτή ο Στρατηγός MacArthur προσκάλεσε στην Ιαπωνία δύο σημαντικές προσωπικότητες, που συνέβαλλαν καταλυτικά στο Ιαπωνικό βιομηχανικό θαύμα, Επρόκειτο για τους W. Edwards Deming και τον Joseph Juran. Και οι δύο δίδαξαν και εφάρμοσαν τις συνεργατικές έννοιες της ποιότητας στις ιαπωνικές βιομηχανίες εισάγοντας την λογική των ομάδων εργασίας και του ελέγχου των διεργασιών, αρχές οι οποίες εφαρμοζόμενες στη συνέχεια οδήγησαν στην ανοικοδόμηση και εκσυγχρονισμό της ιαπωνικής οικονομίας.

Παράλληλα, το 1959, οι Η.Π.Α. ανέπτυξαν...
το πρώτο σχετικό πρότυπο υπό τον τίτλο «Απαιτήσεις για ένα Πρόγραμμα Ποιότητας», το επονομαζόμενο MIL-Q-9858A, ένα πρότυπο ποιότητας προορισμένο για στρατιωτική χρήση, το οποίο καθόριζε τις ενέργειες που θα έπρεπε να εκτελούν οι προμηθευτές για να επιτύχουν συμμόρφωση με τις προδιαγραφές που τους έθετε ο Αμερικάνικος Στρατός. Έως το 1962, και η NASA είχε αναπτύξει παρόμοιες απαιτήσεις για τα συστήματα ποιότητας των δικών της προμηθευτών.

Το 1968, το NATO υιοθέτησε τα ανωτέρω πρότυπα εκδίδοντας μια νέα σειρά προδιαγραφών υπό την επωνυμία AQAP (Allied Quality Assurance Publications) για την προμήθεια των εξοπλισμών του NATO. Η ιδέα της διασφάλισης ποιότητας επεκτεινόταν πλέον πέρα από τα όρια των ΗΠΑ.

Το 1971, το Βρετανικό Ινστιτούτο Προτύπων (British Standards Institute, BSI) δημοσίευσε το πρώτο πρότυπο για τη διασφάλιση της ποιότητας, το BS 9000, το πρώτο που αναπτύχθηκε για μια μη αμιγώς αμυντική βιομηχανία, αυτή των ηλεκτρονικών. Το 1974 δημοσιεύτηκε το BS 5179, «κατευθυντήριες οδηγίες για τη διασφάλιση της ποιότητας». Το BSI επέμεινε στην προσπάθεια, με εκπροσώπους της βιομηχανίας, για τη δημιουργία ενός αντίστοιχου κοινού προτύπου προορισμένου για όλους τους βιομηχανικούς τομείς. Από τις συναντήσεις αυτές προέκυψε το πρότυπο BS 5750 του 1979.

Παράλληλα, σε διεθνές επίπεδο, η πρόοδος του διεθνούς εμπορίου και οι σχετικές συμφωνίες GATT, πίεζαν προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης διεθνώς αναγνωρισμένων προτύπων διασφάλισης ποιότητας, διότι υπήρχε η ανησυχία ότι τα διαφορετικά εθνικά πρότυπα θα λειτουργούσαν ως τεχνικά εμπόδια θέτοντας φραγμούς στο διεθνές εμπόριο. Έτσι, συστάθηκε η Τεχνική Επιτροπή του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης ISO με την κωδική ονομασία TC176, που συνήλθε για πρώτη φορά το 1980.

Τι σημαίνει ISO;

Επειδή ο τίτλος “International Organization for Standardization” έχει διαφορετικές συντμήσεις σε διαφορετικές γλώσσες (“IOS” στα Αγγλικά, “OIN” στα Γαλλικά αντί του Organisation Ιnternationale de Νormalization) αποφασίσθηκε ως ονομασία του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης να χρησιμοποιηθεί, με λατινικούς χαρακτήρες, η Ελληνική λέξη «ίσο», ISO, που περιγράφει το σκοπό της παγκόσμιας τυποποίησης (=ισότης). Έτσι, ανεξαρτήτως χώρας ή γλώσσας η σύντομη ονομασία του Διεθνούς Οργανισμού Τυποποίησης είναι πάντα ISO.

… από την επίσημη ιστοσελίδα του ISO (http://bit.ly/xbVvVJ )

Το πρώτο πρότυπο που δημοσιεύτηκε από την TC176 ήταν το ISO 8402, το οποίο τυποποιούσε την ορολογία της διαχείρισης ποιότητας. Το 1987 εξέδωσε τα πρότυπα ISO 9001, 9002 και 9003, υιοθετώντας ένα μοντέλο τριών διαφορετικών επιπέδων συστημάτων διασφάλισης ποιότητας. Η σειρά προτύπων ISO 9000 συμπληρώθηκε με την έκδοση του ISO 9004, το οποίο παρέθετε γενικές κατευθυντήριες οδηγίες.

Είναι αξιοσημείωτο πως κατά την πρώτη ψηφοφορία, οι Ιάπωνες αρνούνταν να υποστηρίξουν το ISO 9000 και οι Γερμανοί χρειάστηκαν πολλή πειθώ για να δεχτούν να το ψηφίσουν! Να σημειωθεί πως για να γίνει αποδεκτό ένα διεθνές πρότυπο, θα πρέπει να συγκεντρώσει πλειοψηφία 75% των εμπλεκομένων χωρών. Στο τέλος όμως, μετά από έντονες διαπραγματεύσεις, επετεύχθη η απαιτούμενη πλειοψηφία. Ο κύβος ερρίφθη! Το ημερολόγιο έδειχνε «Μάρτιος 1987». Το πιο δημοφιλές πρότυπο στην ιστορία του ISO αποτελούσε πλέον γεγονός!

Η σειρά προτύπων ISO 9000 εξελίχθηκε στη συνέχεια αδιαλείπτως, μέχρι σήμερα, μέσω αλλεπάλληλων αναθεωρήσεων:

Η αρχική έκδοση του 1987 εστίαζε στην διασφάλιση της ποιότητας μέσω μιας σειράς ελέγχων και διορθωτικών ενεργειών. Η έκδοση αυτή ικανοποιούσε σε μεγάλο βαθμό τις απαιτήσεις μιας αυστηρής και σταθερής παραγωγικής διεργασίας.

Η έκδοση του 1994 εστίαζε στη διασφάλιση ποιότητας μέσω προληπτικών ενεργειών και απαιτούσε αντικειμενικές αποδείξεις συμμόρφωσης με τεκμηριωμένες διαδικασίες.

Η έκδοση του 2000 εισήγαγε την έννοια της αποτελεσματικότητας των συστήματος διαχείρισης της ποιότητας μέσω των μετρήσεων της απόδοσης των διεργασιών του. Με τον τρόπο αυτό μειώνεται η εξάρτηση των Οργανισμών από την, μέχρι τότε ιδιαίτερα γραφειοκρατική, ανάπτυξη τεκμηριωμένων διαδικασιών.

Η έκδοση του 2007 επέφερε μικρές μόνο αλλαγές και βελτιώσεις που δεν άλλαξαν τον χαρακτήρα του προτύπου.

Σήμερα, προετοιμάζεται η επόμενη αναθεώρηση του προτύπου, η οποία αναμένεται να εισάγει την λογική της ανάλυσης επικινδυνότητας, ενώ η κυκλοφορία του, χρονικά, τοποθετείται στο 2015.

Η κριτική κατά του ISO 9000 εστιάζεται, κυρίως, στην λανθασμένη εφαρμογή του ή την άστοχη πολλές φορές επέκταση της χρήσης του από τους χρήστες-Οργανισμούς. Παρ’ όλο που η κριτική αυτή, συνήθως, απευθύνεται στο πρότυπο, τα προβλήματα προκύπτουν από την αποτυχία των Οργανισμών να κατανοήσουν την φιλοσοφία του.

Επίσης, ανεπαρκείς ή «πολύξερες» διοικήσεις εξακολουθούν να διευθύνουν επιχειρήσεις, βασιζόμενες σε εκθέσεις, ατελείωτες στατιστικές και ανούσια γραφήματα, δίχως όμως να κατανοούν το επιχειρηματικό τους περιβάλλον. Το ISO 9001 ενδέχεται ακόμη και να ενισχύσει τη συμπεριφορά αυτή. Οι εσωτερικές επιθεωρήσεις και οι εξεζητημένες στατιστικές αναλύσεις πολλές φορές αποπροσανατολίζουν τους managers, που δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την «φυσική σημασία» των ευρημάτων αυτών, αντί να λειτουργούν ως υποστηρικτικά εργαλεία βελτίωσης της επιχείρησης.

Επίσης, πολλές εταιρείες πιστοποιούνται απλά και μόνο επειδή το απαιτεί η αγορά – άσχετα από το αν το ISO 9001 είναι πραγματικά κατάλληλο για τις δραστηριότητές τους. Ακόμα χειρότερα η πιστοποίηση αυτή είναι πολλάκις εικονική, κάτι που γίνεται εφικτό από ανεπαρκή συστήματα πιστοποίησης και διαπίστευσης.

Παρ’ όλα όμως αυτά τα προβλήματα και τις στρεβλώσεις που αντιμετωπίζει η αγορά το η σειρά προτύπων ISO 9000 εξακολουθεί να αποτελεί την πιο δημοφιλή οικογένεια προτύπων στην ιστορία της παγκόσμιας τυποποίησης. Που οφείλεται αυτή η τεράστια απήχηση και αδιαμφισβήτητη επιτυχία; Ακριβώς στο μυστικό που περικλείει και ο ίδιος ο ορισμός της ποιότητας: «Ο βαθμός στον οποίο ένα σύνολο εγγενών χαρακτηριστικών ικανοποιεί απαιτήσεις.» Πράγματι, το ISO 9001 συγκεντρώνει μια σειρά από μοναδικά χαρακτηριστικά ικανοποιώντας τις απαιτήσεις εκατομμυρίων Οργανισμών σε όλο τον κόσμο.

----------------------------------------
Ο Δρ. Γεώργιος Αναστασόπουλος (ganas1@otenet.gr) είναι μέλος της Τεχνικής Επιτροπής ISO TC176/SC2, Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τομέα της διεθνούς εταιρείας συμβούλων PARATUS (www.paratuseurope.eu) και Γενικός Γραμματέας της Παγκόσμιας Ένωσης Φορέων Πιστοποίησης Επαγγελματιών-IPC (www.ipcaweb.org)

Χρόνια Πολλά - Καλή Χρονιά

2011-12-31T23:59:00.003+02:00

Εύχομαι το 2013 να μας βρει με νόμισμα το ΕΥΡΩ!

ΓΑ

Διαφορετικές ΕΥΧΕΣ!

2011-12-31T10:52:00.001+02:00

Μην λησμονάτε
να σερφάρετε αδιάκοπα
στα όνειρα της ψυχής
πάνω σε πουπουλένια μαξιλάρια
που μόνο αμβλείες γωνίες
επιλέγουν να έχουν
κυματοθραύστες
της γκρίζας πραγματικότητας
ξεχασμένα μονοπάτια
της παιδικής μας αθωότητας.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Η αγορά χρειάζεται ένα νέο μοντέλο Ανάπτυξη, βασισμένο στην απουσία του κράτους

2011-12-30T11:06:00.000+02:00

Ο υπεύθυνος του πολιτικού Τομέα Ανάπτυξης της Δημοκρατικής Συμμαχίας, Γιώργος Αναστασόπουλος, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Εξακολουθεί να συρρικνώνεται η Ελληνική Βιομηχανία με νέες ταυτόχρονες απώλειες θέσεων εργασίας. Ειδικότερα το τρίτο τρίμηνο του 2011, σε σύγκριση με το ίδιο τρίμηνο του 2010, οι απασχολούμενοι στις βιομηχανίες της χώρας μειώθηκαν από 465.200 άτομα σε 419.000 άτομα. Χάθηκαν, έτσι, μέσα σε ένα έτος, 46.200 θέσεις εργασίας.

Είναι αξιοσημείωτο πως στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι στην βιομηχανία υπολείπονται κατά το ήμισυ στων δημοσίων υπαλλήλων! Και είναι προδιαγεγραμμένη η πορεία μιας χώρας προς την καταστροφή όταν ο παραγωγικός της ιστός διαλύεται. Πόσο μάλιστα όταν αυτό συντελείται μεθοδικά, μέσω της συνειδητής απορρόφησης κάθε ικμάδας της βιομηχανίας από τα «ζόμπι του κρατισμού» επιβάλλοντας δυσβάστακτους φόρους, περαιώσεις, έκτακτες και τακτικές εισφορές και πάσης φύσεως χαράτσια.

Κι όλα αυτά μέσω ενός, υπό σήψη, σκηνικού, που χαρακτηρίζεται από ένα μη ανταγωνιστικό πλαίσιο αγοράς εργασίας, ένα εξοντωτικό ασφαλιστικό, εκατοντάδες -υπέρ τρίτων- εισφορές, απόλυτη συνδικαλιστική αυθαιρεσία κι ένα διεφθαρμένο και γραφειοκρατικό, πανταχού παρόν, δημόσιο.

Η αγορά χρειάζεται, επειγόντως, ένα νέο μοντέλο Ανάπτυξης, βασισμένου στην απουσία του κράτους, που θα ανατρέψει τις αποδεδειγμένα αποτυχημένες πρακτικές των σοσιαλιστικών πειραματισμών του παρελθόντος.

Ένα μοντέλο Ανάπτυξης, που θα βασίζεται:

- Σε ένα σταθερό και συνεπές φορολογικό σύστημα με μικρούς φορολογικούς συντελεστές, διαφάνεια και ελεγκτικούς αυτοματισμούς.

- Σε ένα ανταποδοτικό ασφαλιστικό σύστημα, που θα χαρακτηρίζεται από μειωμένες εργοδοτικές εισφορές.

- Στην ουσιαστική μείωση του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα.

- Στην θεσμοθέτηση ευέλικτων εργασιακών συνθηκών.

- Στην απελευθέρωση ωραρίων.

- Στην κατάργηση των πάσης φύσεως υποχρεωτικών –υπέρ τρίτων- εισφορών.

- Στην ριζική αναθεώρηση περιβαλλοντικών και πολεοδομικών διατάξεων αδειοδότησης επιχειρήσεων.

- Στην διάλυση συντεχνιακών κατεστημένων.

- Στην πλήρη αναμόρφωση του πλαισίου λειτουργίας του συνδικαλισμού.

- Στην πλήρη απελευθέρωση επαγγελμάτων».

Ο ορισμός του Σοσιαλισμού

2011-12-28T13:59:00.001+02:00

"Σοσιαλισμός" είναι να λες τα κάλαντα παιδί και το κράτος να παρακρατάει τον μπουναμά σου για να σου δώσει σύνταξη στα ογδόντα σου.

ΓΑ

Χριστουγεννιάτικες Ευχές!

2011-12-24T12:12:00.000+02:00

Νέο-πατριωτικές μυθοπλασίες

2011-12-18T13:43:00.000+02:00

Drake Deknatel, Little Soldier, Red, 2005, aliphatic urethane and pigment on canvas

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Σε πρόσφατο άρθρο στο ΒΗΜΑ (17/12/11) υπό τον τίτλο «Νεοφιλελευθερισμός ή πατριωτισμός» ο κ. Κίμων Γεωργακάκης συνεχίζει το παραδοσιακό, πλέον, τροπάριο αναγωγής κάθε κακού και κάθε στραβού, στον τόπο μας αλλά και παγκοσμίως, στον νεοφιλελευθερισμό. Σε ένα κείμενο πλήρες αξιωμάτων, ανυπόστατων παραδοχών και αλληλοσυγκρουόμενων επιχειρημάτων επιχειρεί να αποδώσει τον όποιο, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, εθνικό κίνδυνο στον συνήθη ύποπτο κάθε καταστροφής, λιμού και καταποντισμού, στο νεοφιλελευθερισμό.

Το «σουρεάλ» αυτό αφήγημα ξεκινά με βαρύγδουπες φράσεις, που δεν λένε απολύτως τίποτα, όπως «η νεοφιλελεύθερη-νεωτεριστική σκέψη έχει επηρεάσει όλες τις ιδεολογικοπολιτικές αποχρώσεις, αγκομαχώντας να επιβάλλει το παγκόσμιο ιδεολογικό μοντέλο της, κόντρα στην πολυμορφία της ουμανιστικής πολιτικής κουλτούρας» οι οποίες προσπαθούν να εντυπωσιάσουν τα πλήθη συσκευάζοντας σε πλουμιστή συσκευασία το απόλυτο κενό. Πόσο μάλιστα όταν ο ουμανισμός χαρακτηρίζεται από την φύση του φιλελεύθερος αφού ακριβώς αυτή η ελευθερία, που αποτελεί το υπέρτατο ιδεώδες του νεοφιλελευθερισμού, δεν μπορεί παρά να ενθαρρύνει την ατομικότητα άρα και την ιδιαιτερότητα. Ακόμη και αυτή η αγωνία της «παγκόσμιας επιβολής», την οποία αποδίδει ο συγγραφεύς στον νεοφιλελευθερισμό, αποτελεί φασιστικό (άρα ανελεύθερο) χαρακτηριστικό, αφού η επιβολή αναιρεί το εξορισμού κυρίαρχο χαρακτηριστικό του νεοφιλελευθερισμού, αυτού, δηλαδή, της ελεύθερης βούλησης της κάθε αυθύπαρκτης οντότητας.

Στην συνέχεια το κείμενο διανθίζεται με...
αξιώματα και παραδοχές του στυλ «…, ο οποίος (νεοφιλελευθερισμός) αποτελεί αναμφισβήτητα την κινητήριο δύναμη της παγκοσμιοποίησης» ή «ο νεοφιλελευθερισμός αποσκοπεί απροκάλυπτα πλέον στη διάβρωση των ιστορικών, ιδεολογικών και άλλων δομών των εθνών-κρατών, στον εκφυλισμό της κρατικής κυριαρχίας, ως έννοιας, καθώς και στην ανάδειξη μίας παγκόσμιας κοινωνίας και κατ' επέκταση στη σύσταση μίας παγκόσμιας κυβέρνησης». Ενδιαφέρουσες απόψεις, μα σίγουρα όχι «αναμφισβήτητες» όπως θα ήθελε ο συγγραφεύς. Η προσέγγιση αυτή μου θυμίζει την πάγια κνίτικη, υιοθετημένη πλέον απ’ όλους τους αριστερούς και λαϊκοδεξιούς μαϊντανούς, «λογική» του «αποτελεί λαϊκή επιταγή το…» ή «όλος ο λαός συμφωνεί πως…». Αυτού του τύπου οι γενικεύσεις και οι «αναμφισβήτητες αλήθειες» χρησιμοποιούνται για να εισάγουν παραδοχές οι οποίες εξυπηρετούν και μόνο την λογική, την αλήθεια και τα συμφέροντα των εμπνευστών τους. Από πού προκύπτουν αυτές οι παραδοχές; Ποιος ορίζει το τι είναι και σε τι αποσκοπεί ο νεοφιλελευθερισμός; Σίγουρα όχι ο κος Γεωργακάκης. Μια πιο σεμνή διατύπωση του τύπου «αποτελεί εκτίμησή μου πως ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί… και αποσκοπεί στο…» θα γινόταν πιο πιστευτή. Για να στηριχθεί όμως το υπόλοιπο σκεπτικό του άρθρου χρειάζονται οι δύο αυτές παραδοχές. Απαιτούνται αυτές οι αυταπόδεικτες «αλήθειες», αλλιώς όλη η επιχειρηματολογία του καταρρέει ως χάρτινος πύργος.

Αλλά και επί της ουσίας να εξετάσει κανείς τις ανωτέρω παραδοχές δύσκολα θα μπορέσει να στηρίξει με λογικά βήματα την διεθνιστική προσέγγιση του νεοφιλελευθερισμού. Με βάση δε το σκεπτικό, που αναφέραμε νωρίτερα, κάτι τέτοιο θα αποτελούσε σχήμα οξύμωρο αφού ο σεβασμός του νεοφιλελευθερισμού στην ατομικότητα δεν θα επέτρεπε μια τέτοια θεώρηση. Η δε συνωμοσιολογική προσέγγιση του συγγραφέα περί νεοφιλελεύθερων κέντρων, που μηχανεύονται την παγκόσμια διακυβέρνηση, είναι ακριβώς πανομοιότυπη με μια σειρά από άλλες αντίστοιχες σκοταδιστικές δοξασίες. Αντικαταστήστε, απλά, τη λέξη «νεοφιλελεύθερων» με «πολυεθνικών» ή «μονοπωλιακών» ή «σιωνιστικών» ή «μασονικών» ή «παπικών» ή «δρακονιανών» ή «υποχθόνιων» ή «εξωγήινων»! Είναι, πράγματι, ατελείωτη αυτή η λίστα της βλακείας. Πρακτικά, και για να μην ξεχνιόμαστε, οι τελευταίοι που προσπάθησαν να εγκαταστήσουν παγκόσμια κυριαρχία ήσαν οι ναζί και οι κομμουνιστές. Με βασικούς εκφραστές τους τον Χίτλερ και τον Στάλιν, που κύλισαν την ανθρωπότητα και τους λαούς τους στο αίμα και στην εξαθλίωση. Και οι δύο ήσαν ανελεύθερα φασιστικά καθεστώτα, οι χειρότεροι, δηλαδή, εφιάλτες τους νεοφιλελευθερισμού. Η βία, η επιβολή και η παγκόσμια κυριαρχία αποτελούν έννοιες αντίθετες, ασυμβίβαστες με αυτές της ελευθερίας. Ας ψάξουν αλλού οι κάθε λογής συνομοσιωλόγοι για να ανακαλύψουν ποιός κρύβεται πίσω από τα σχέδια της νέας παγκόσμιας διακυβέρνησης. Εξ’ άλλου η λίστα, που τους προτείναμε ανωτέρω, είναι αρκετά πλούσια.

Επιστρέφοντας στο κείμενο, το οποίο μας έδωσε την αφορμή για τούτες τις σκέψεις, θα αναφερθούμε στις ουκ ολίγες αντιφάσεις του. Ενώ σε όλο το κείμενο αποδίδει, μέσω παραδοχών και μόνο, στο νεοφιλελευθερισμό την πρόθεση να καθυποτάξει τον λαό, το έθνος και την πατρίδα, μόνο σε ένα σημείο παραθέτει κάποιο χειροπιαστό επιχείρημα. Αναφέρεται συγκεκριμένα «…στο σταλινικό φορολογικό σύστημα της χώρας, το οποίο, προκαλώντας την αύξηση της φοροδιαφυγής, εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη, την υποστήριξη των μικρών επιχειρήσεων, την απελευθέρωση του αναγνωρισμένου εμπορικού δαιμονίου των Ελλήνων αλλά και την προσέλκυση ωφέλιμων ξενοκεφαλαιακών επενδύσεων» και συνεχίζει εξηγώντας λίγο πιο κάτω πως «…η αιτία εντοπίζεται στην τυφλή υποταγή ορισμένων κυβερνητικών και όχι μόνο κύκλων στο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού.»!!! Εδώ, πραγματικά, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά! Διότι αν όπως, ορθώς, ισχυρίζεται αυτό που εμποδίζει την ανάπτυξη της χώρας είναι το «σταλινικό» φορολογικό σύστημα τότε πως οι κυβερνήσεις μας έχουν υποταγεί στο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού; Ή «σταλινικό» θα είναι το σύστημα ή νεοφιλελεύθερο. Και τα δύο μαζί δεν γίνεται! Και επειδή πράγματι η φορολαγνία αποτελεί κρατικιστικό χαρακτηριστικό, ο όρος «σταλινικό» είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Όμως τότε παραδεχόμαστε πως το ισχύον δόγμα στη χώρα μας είναι το σοσιαλιστικό, άρα το αντίθετο του νεοφιλελεύθερου! Το να ισχύουν και τα δύο απλά δεν μπορεί να συμβαίνει. Διότι αν συμβαίνει τότε θα μιλούμε για σχιζοφρένεια, [σύνθετη λέξη από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις "σχίζειν" (=διαχωρισμός) και "φρένα" (=λογική, μυαλό)- αποτελεί μια ψυχική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από προβλήματα στην αντίληψη της πραγματικότητας].

Τέλος, το άρθρο κλείνει με μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάμειξη εθνικιστικών και αριστερίστικων δοξασιών. Απολαύστε το: « …ενεργοποιούνται σκοπίμως οι αφηρημένες απόψεις και έννοιες του νεοφιλελευθερισμού, που κατακρίνουν κάθε τι παραδοσιακό, αντιτάσσονται στις εθνικές πολιτικές άμυνας και ασφάλειας, πολεμούν τις τοπικές οικονομίες και παραχαράσσουν, τέλος, τις εθνικές ιστορίες, αφού, σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο ιδεαλιστικό ρεύμα, «γεννούν εθνικισμούς και έχθρες κόντρα στο όραμα της παγκόσμιας ειρήνης». Μια «ειρήνη» που στην πραγματικότητα θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στον πλήρη έλεγχο και στην καθυπόταξη των Λαών.»
Βεβαίως το «όραμα της παγκόσμιας ειρήνης» ουδέποτε υπήρξε (νεο)φιλελεύθερο ιδεώδες διότι απλούστατα το υπέρτατο αγαθό για τον (νέο)φιλελευθερισμό δεν είναι η «ειρήνη» αλλά η «ελευθερία». Οι φιλελεύθεροι στοχαστές από την εποχή του διαφωτισμού μέχρι σήμερα έχουν πολλάκις αναφέρει πως για το αγαθό της ελευθερίας αξίζει ακόμη και αυτή η θυσία της ζωής ( = πάει περίπατο η ειρήνη) με αποκορύφωμα την περίφημη ομιλία του Patrick Henry στις 23 Μαρτίου 1775, στην Βιτζίνια των ΗΠΑ, με τον τίτλο "Give me Liberty, or Give me Death!" .
Η επίκληση τους «όραματος της παγκόσμιας ειρήνης» ως νεοφιλελεύθερου αυτοσκοπού εκτός από το ότι αποτελεί υπέρτατη μπούρδα αριστερίστικης προέλευσης, απλά ξεγυμνώνει όχι μόνο την άγνοια αλλά και τις προκαταλήψεις του συγγραφέα του επίμαχου άρθρου.

Συμπέρασμα;

Είναι ιδιαίτερα βολικό να υπάρχει ένας σάκος του μποξ, με την ταμπέλλα νεοφιλελευθερισμός, για να εκτονώνουν οι κάθε λογής αστοιχείωτοι αριστεροί ή λαϊκοί δεξιοί τις προκαταλήψεις τους.
Είναι ιδιαίτερα εύκολο να δαιμονοποιούνται οι αιτίες κάθε καταστροφής στο όνομα ενός υπέρτατου κακού, αυτού του νεοφιλελευθερισμού.
Είναι ιδιαίτερα εξυπηρετικό να φορτώνουμε τα δικά μας τα λάθη και τις δικές μας αστοχίες στη καμπούρα ενός άλλου θύματος, που ακούει στο όνομα φιλελευθερισμός.
Είναι ιδιαίτερα πρακτικό να κρύβουμε την σκόνη από τις βρωμιές μας κάτω από το χαλί σιχτιρίζοντας τον νεοφιλελευθερισμό ως γενετήριο λόγο της σκόνης.

Αργά ή γρήγορα όμως, η αλήθεια δεν θα μπορεί πλέον να κρυφτεί. Ο σταύλος του Αυγείου θα σκάσει και όλοι οι λαλίσταστοι τελάληδες, συκοφάντες του νεοφιλελευθερισμού, θα πνιγούν στις δικές τους εκκρίσεις…

-------
*διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Northwestern, ΗΠΑ.

Η απενοχοποίηση του Νεοφιλελευθερισμού

2011-12-11T11:14:00.002+02:00

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

(Προσοχή, το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνει χαρακτηρισμούς για την αριστερά, κι όχι μόνον, που κάποιοι θα μπορούσαν να εκλάβουν ως «υβριστικούς». Όσοι διέπονται από «προοδευτικές» ευαισθησίες ας διαβάσουν καλύτερα κάτι πιο ανώδυνο κι ευχάριστο, όπως…τις περιπέτειες του Βαρόνου Μινχάουζεν)

Είναι ν’ απορεί κανείς με την θρασύτητα, την άγνοια ή ακόμη και την βλακεία όσων ακόμη και σήμερα επιμένουν να αποδίδουν την ευθύνη για όλα τα κακά της μοίρας μας (τους) στον νεοφιλελευθερισμό. Το φαινόμενο πια λαμβάνει διαστάσεις ομαδικού «πνευματικού αυνανισμού» στους κόλπους της αριστερή διανόησης (ή παρανόησης) επεκτεινόμενο με καταιγιστικούς ρυθμούς και στην λαϊκή δεξιά.

Για όλα τα κακά τούτου του τόπου ισχυρίζονται πως φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Παρ’ όλο που είναι απορίας άξιο το πότε εφαρμόσθηκε, σε τούτον δω τον τόπο, τα τελευταία 40 χρόνια κάποια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Να ξεκινήσουμε από το κύμα των κρατικοποιήσεων της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή την περίοδο 1974-1981, που τα διαδέχθηκαν τα μαζικά κύματα κοινωνικοποιήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου, και με εξαίρεση την περίοδο 1991-93, τα ακολούθησε μέχρι και το 2010 η ίδρυση εκατοντάδων κρατικών ινστιτούτων, φορέων και οργανισμών, από τις επόμενες κυβερνήσεις Σημίτη και Κ. Καραμανλή. Μην ήσαν όλες αυτές οι πολιτικές αποφάσεις νεοφιλελεύθερες πρακτικές; Από πότε η κρατικοποίηση βαπτίζεται νεοφιλελεύθερη; Μόνο ένας «πολιτικά αυτιστικός» θα μπορούσε να ισχυρισθεί μια τέτοια ασυναρτησία. Οι κρατικοποιήσεις αποτέλεσαν κι αποτελούν κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό σοσιαλιστικών πολιτικών, οι ιδιωτικοποιήσεις φιλελεύθερων και μόνο η ριζική συρρίκνωση έως κι εξαφάνιση του κράτους θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως νεοφιλελεύθερη.

Επιπλέον δε, από την λαίλαπα των κρατικοποιήσεων, τα τελευταία τριάντα χρόνια, είχαμε και μια θεαματική γιγάντωση του κεντρικού κράτους, προσθέτοντας κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, με κορυφαίες σε επιδόσεις τις προεκλογικές χρονιές, χωρίς όμως κάποια ανάλογη βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών τους. Από πότε η διόγκωση τους κράτους αποτελεί, ιστορικά, νεοφιλελεύθερη πολιτική; Ποιος βλαξ θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως νεοφιλελεύθερη μια κατ’ εξοχήν σοσιαλιστική επιλογή; Δεν αποτελεί την ουτοπία της αριστεράς η 100% κρατική, κολεκτιβοποιημένη πολιτεία όπως ακριβώς υλοποιήθηκε στην «μακαρίτισσα» τη Σοβιετία; Και δεν αποτελεί ιδανικό του νεοφιλελευθερισμού μια πλήρως ιδιωτική οικονομία της αγοράς; Προς ποια από τις δύο κατευθύνσεις κινήθηκαν οι κυβερνήσεις μας τα τελευταία 30 χρόνια; Μήπως στο να μετατρέψουν την Ελλάδα στην πιο σοσιαλιστική χώρα της Δύσης; Η διόγκωση, του δημοσίου και των ΔΕΚΟ δεν αποτελεί νεοφιλελεύθερη, αλλά, καθαρόαιμη, σοσιαλιστική πολιτική. Τι αποτελεί το τόσο δυσνόητο, που αδυνατούν να το συλλάβουν οι, προφανώς επί δεκαετίες τελούντες «εν εφεδρεία» εγκέφαλοι των αριστερών και λαϊκών δεξιών αντι-νεοφιλελεύθερων τελάληδων;

Εντελώς συμπτωματικά(!) τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε και...
μια συστηματική διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων, του δημοσίου χρέους καθώς και του δημοσίου δανεισμού! Τρία κατεξοχήν χαρακτηριστικά σοσιαλιστικών οικονομιών! Φυσικά, οι αριστεροί διανοητές μας δεν θα διάβασαν πουθενά, διότι προφανώς δεν γνωρίζουν ανάγνωση ή απλώς δεν τους μένει χρόνος κατηγορώντας τον νεοφιλελευθερισμό, ότι οι νεοφιλελεύθεροι αποφεύγουν σαν το διάβολο το λιβάνι τα κρατικά ελλείμματα, απεχθάνονται το δημόσιο χρέος και αποστρέφονται τον δημόσιο δανεισμό.

Να αναφερθούμε και στο εργασιακό, ασφαλιστικό και κλειστά επαγγέλματα; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική ή πλήρης υποταγή της εργασιακής νομοθεσίας στα κακώς εννοούμενα «συμφέροντα» των εργαζομένων και των αργόμισθων συνδικαλιστών; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η καταδίκη κάθε εργοδότη, η «ποινικοποίηση» του κέρδους, ο διασυρμός της δημιουργικότητας και ο ευτελισμός της ιδιοκτησίας; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η μαστίγωση του ιδιώτη επενδυτή αλλά και του επαγγελματία από εξοντωτικά ασφαλιστικά και, ουσιαστικά, μη ανταποδοτικά τέλη; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική το «κλείσιμο» εκατοντάδων επαγγελμάτων με κρατικές αποφάσεις και ρυθμίσεις, μόνο και μόνο για να προστατευθούν τα συμφέροντα συντεχνιών εις βάρος των καταναλωτών, που το κράτος, προφανώς, τους θεωρεί κορόιδα και τους υποχρεώνει να πληρώνουν τα «καπέλα» των προκλητικά ευνοημένων συντεχνιών. Ώστε είναι νεοφιλελεύθερες όλες αυτές οι «καραμπινάτες» σοσιαλιστικές επιλογές αγαπητοί μας φίλοι της αριστεράς; Αν ισχύει αυτό άλλο τόσο και ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση!

Τι να πούμε για τα διάφορα τέλη υπέρ τρίτων, τα υποχρεωτικά ωράρια εργασίας, τα υποχρεωτικά επιμελητήρια και κάθε λογής άλλες υποχρεωτικές εισφορές (σε πάνω από τριακόσιες, τις ανεβάζει ο ΣΕΒ) που «γδέρνουν» επιχειρήσεις και επαγγελματίες. Αλήθεια ποιος νεοφιλελεύθερος κρατικός νους τις θεσμοθέτησε; Μήπως διαφεύγει από το κενόν περιεχομένου ως φαίνεται μυαλουδάκι των κρατιστών πως όλα τούτα τα μέτρα αποτελούν σοσιαλιστικές συλλήψεις απείρου κάλλους; Θα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι από κει πάνω οι Μαρξ, Έγκελς και Λένιν από τους διεστραμμένους τρόπους με τους οποίους η ελληνική γραφειοκρατία εξοντώνει κάθε ίχνος ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Εξίσου ευτυχισμένοι θα πρέπει να είναι και οι γείτονες μας (Βούλγαροι, Σκοπιανοί, Αλβανοί και σε λίγο και οι Τούρκοι) που, τρίβοντας τα χέρια τους, υποδέχονται κατά χιλιάδες τις ελληνικές παραγωγικές μονάδες. Από πότε η εξόντωση και η εκδίωξη του κεφαλαίου από μια χώρα αποτέλεσε νεοφιλελεύθερη πολιτική;

Αποτελεί νεοφιλελεύθερη επιλογή η αργή αλλά συστηματική κατάσχεση από το κράτος της ιδιωτικής περιουσίας μέσω των δεκάδων έμμεσων και άμεσων φόρων; Η ιστορία μας διδάσκει πως οι κομμουνιστές είναι αυτοί που αρπάζουν τα σπίτια από τον κοσμάκη! Εσείς βαλθήκατε τώρα να μας πείσετε πως κι αυτό το πράττουν οι νεοφιλελεύθεροι; Σαν δεν μας τα λέτε καλά σύντροφοι της αριστεράς και της λαϊκής δεξιάς. Ψεύδεστε, ψεύδεστε ασύστολα και η μύτη σας μεγαλώνει!

Τέλος θα εστιάσω στο πιο αναμασημένο επιχείρημα των μηρυκαστικών της βλακείας. Αυτό της μείωσης του εισοδήματος και της αύξησης της φορολογίας. Δεχόμαστε μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου πως οι μειώσεις εισοδημάτων όλων των πολιτών (επαγγελματιών αλλά και ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων) που οφείλονται σε τακτικές και έκτακτες εισφορές (=νέοι φόροι), περαιώσεις (= επιπλέον φόροι), κατάργηση φοροαπαλλαγών (=αύξηση φόρων), θέσπιση νέων τελών με φαντεζί ονόματα π.χ. αλληλεγγύης (=ξανά νέοι φόροι) αποτελούν στυγνή νεοφιλελεύθερη πολιτική! Από πότε οι νεοφιλελεύθεροι έγιναν εραστές της φορολογίας; Ακόμη και οι πρωτοετείς των οικονομικών και πολιτικών επιστημών γνωρίζουν πως η βασική διαφοροποίηση, εδώ και αιώνες, των φιλελεύθερων από τους σοσιαλιστές εστιάζεται στο ζήτημα της φορολογίας. Οι φιλελεύθεροι επιδιώκουν λιγότερους φόρους σε αντίθεση με τους σοσιαλιστές που επιβάλλουν περισσότερους. Πόσο μάλλον οι νεοφιλελεύθεροι που «ονειρεύονται» εξάλειψη έως εκμηδένιση της φορολογίας! Στο τόσο βασικό αυτό χαρακτηριστικό, που διαφοροποιεί ουσιαστικά σοσιαλιστές και νεοφιλελεύθερους, έρχονται οι ντόπιοι αριστεροί διανοητές, κονδυλοφόροι και οι σφουγγοκωλάριοί τους της λαϊκής δεξιάς και διαστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα ,αντιστρέφοντας συνειδητά την χρήση των όρων και αποδίδοντας στον νεοφιλελευθερισμό προθέσεις και μέτρα που αποτελούν διαχρονικά και διεθνώς κυρίαρχες πολιτικές επιλογές των αριστερών, σοσιαλιστών, σοσιαλδημοκρατών και λοιπών κρατιστών.

Δεν είναι όμως πλήρεις σοσιαλισμού, στην χώρα μας, όλες οι επιλογές που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την λειτουργία της αγοράς. Αλλά και στα κοινωνικά ζητήματα η πατρίδα μας εφαρμόζει μια πλήρη σοσιαλιστική πρακτική. Να αρχίσουμε από τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, ουσιαστικά, σε όλες της βαθμίδες της; Να περάσουμε στην αντίστοιχη περίπτωση της υγείας, της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης, των δημοσίων δαπανών χωρίς αντίκρισμα; Να αναφερθούμε στις εκατοντάδες δημοτικές επιχειρήσεις που αποτελούν κυψέλες βολεμένων «κηφήνων» χωρίς τη δυνατότητα ανταγωνισμού από ιδιωτικούς φορείς, π.χ. αποκομιδή απορριμμάτων; Σε όλες αυτές τις κρίσιμες, κοινωνικά, δραστηριότητες είναι το κράτος αυτό που ασκεί το «επιχειρείν» εδώ και δεκαετίες, υπό, πρακτικά, μονοπωλιακές συνθήκες και παντού αποτυγχάνει! Κακή ποιότητα υπηρεσιών με υψηλό κόστος, λαδώματα, γραφειοκρατία, διαφθορά. Το κράτος δίνει εξετάσεις κάθε μέρα κι αποτυγχάνει παντού και πάντα. Μήπως ακόμη και για την αποτυχημένη λειτουργία του κράτους ευθύνεται ο νεοφιλελευθερισμός;

Κακά τα ψέματα! Η Ελλάδα σήμερα καταρρέει διότι ουσιαστικά εδώ και δεκαετίες κατέρρευσε πρώτα ηθικά. Επί δεκαετίες διώξαμε τις επιχειρήσεις, κυνηγήσαμε ανελέητα τον ιδιωτικό τομέα, θεοποιήσαμε την λαμογιά, απαξιώσαμε και κλείσαμε την παραγωγή, εθιστήκαμε στις επιδοτήσεις, καλομάθαμε στον εύκολο και φτηνό δανεισμό. Επί σαράντα χρόνια τούτη η χώρα και τούτος ο λαός επέλεξαν να ζήσουν εφαρμόζοντας ένα μοντέλο άκρατου κρατισμού. Ένα μοντέλο 100% σοσιαλιστικής έμπνευσης και εφαρμογής. Ένα μοντέλο που απέτυχε ολοκληρωτικά. Ένα μοντέλο που μας οδήγησε στον όλεθρο.

Και αντί όλοι οι υποστηρικτές των σοσιαλιστικών ασυναρτησιών να σκύψουν το κεφάλι και να ζητήσουν συγγνώμη, ή απλά να σιωπήσουν, έχουν το θράσος να κατηγορούν ως υπαίτιο τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος ουδέποτε εφαρμόστηκε, ούτε κατά διάνοια, στην χώρα μας. Αυτή η συμπεριφορά, αυτή η πρακτική και αυτή η επιμονή τους στο να δαιμονοποιούν τον νεοφιλελευθερισμό δεν είναι μόνον άδικη, ψευδής και υποκριτική απλά απόλυτα προκλητική και αντικοινωνική. Είναι μια πρακτική θρασύδειλων συκοφαντών.

Οι νεοφιλελεύθεροι δεν έχουν κανένα λόγο να ανέχονται τις λοιδορίες κανενός αποτυχημένου κρατιστή, αριστερού της σαμπάνιας ή δεξιού λαϊκιστή. Η κατασυκοφάντηση του νεοφιλελευθερισμού δεν θα στρέψει την ιστορία μακριά από τις δικές τους ευθύνες αναφορικά με την κατάντια της χώρας. Για τις οποίες και θα «λογοδοτήσουν» και θα «πληρώσουν» όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από σκιές που δεν υπάρχουν και από μπαμπούλες που οι ίδιοι εφευρίσκουν.

Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα καταρρέει με πάταγο και στα συντρίμμια του θάβει όλη τη χώρα.

Το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι παρά (νεο)φιλελεύθερο.

ΥΓ. Σε όσους ευαγγελίζονται «φιλελεύθερους σοσιαλισμούς» και «σοσιαλιστικούς (=κοινωνικούς) φιλελευθερισμούς», για να είναι αρεστοί σε όλους, χωρίς να λένε τίποτα, υπενθυμίζουμε πως ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά δεν έγινε ποτέ!

---------------------------------
*ένας νεοφιλελεύθερος πολίτης

Να κλείσει η ΕΡΤ

2011-12-04T12:04:00.002+02:00

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Τις τελευταίας μέρες κάνοντας ζάπινγκ στην τηλεόραση σε 4 συχνότητες πέφτω σε κάρτες καναλιών που δεν λειτουργούν (οι τρεις των ΕΤ και μία του ALTER). Η διαφορά τους είναι πως στο τέλος του μήνα όλοι οι πολίτες θα κληθούμε να πληρώσουμε, εκβιαστικά, μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ το τέλος αργομισθίας, ή μη λειτουργίας, των δημοσίων καναλιών. Όσο για τους εργαζόμενους στο ιδιωτικό κανάλι τους περιμένει το «κόκκινο χαλί» του ταμείου ανεργίας. Δεν ξέρω σε πόσους τηλεθεατές λείπουν από την ζωή τους τα τέσσερα αυτά κανάλια. Από μένα, πάντως, σίγουρα όχι. Απλώς προσπερνώ τις παγωμένες οθόνες.

Ποιες θα είναι, λοιπόν, οι εξελίξεις; Για τα μεν ιδιωτικά κανάλια η αγορά, αν την αφήσει το κράτος, θα λειτουργήσει αμείλικτη. Οι «νοικοκύρηδες» θα επιβιώσουν. Οι υπόλοιποι θα ασχοληθούν με κάποιο άλλο «άθλημα». Το πρόβλημα εστιάζεται στην ΕΡΤ. Κι εκεί δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα αν η επιχείρηση αυτή δεν επιδοτούνταν ασύστολα από τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά και απ’ ευθείας από τους πολίτες με το απεχθές τέλος μέσω της ΔΕΗ. (Αλήθεια πότε η ΔΕΗ ΑΕ –τονίζω το ΑΕ- θα πάψει να αποτελεί το φασιστικό εκβιαστικό μέσο είσπραξης κάθε απίθανου τέλους και φόρου;).

Για ποιον ακριβώς λόγο κυβέρνηση και πολίτες επιδοτούν την ΕΡΤ; Φυσικό μονοπώλιο δεν είναι. “Market failure” σύμφωνα με τον κοινοτικό ορισμό δεν υπάρχει. Χρήματα δεν μας περισσεύουν για να τα πετάμε από ‘δω κι από ‘κει. Γιατί λοιπόν;

Ας μην κρυβόμαστε. Η κρατική ραδιοτηλεόραση υπήρξε και υπάρχει για να μπορεί να «ελέγχει το μήνυμα» η εκάστοτε κυβέρνηση. Λειτούργησε, ιδίως στο παρελθόν, ως μηχανισμός ακατάσχετης και χοντροκομμένης προπαγάνδας. Επιτέλεσε, δηλαδή, ένα κατ’ εξοχήν αντιδημοκρατικό και φασιστικό έργο. Ένα έργο συστηματικής «πλύσης εγκεφάλου» και αλλοίωσης της βούλησης του λαού. Με την, με το ζόρι μην ξεχνάτε, επιβολή της πολυφωνίας στα media, ο ρόλος της κρατικής ραδιοτηλεόρασης ως προπαγανδιστή περιορίστηκε σημαντικά, αλλά δεν εξαλείφτηκε ποτέ.

Η κρατική ραδιοτηλεόραση εξακολούθησε να...
αποτελεί, μέχρι σήμερα, ένα προνομιακό βήμα προβολής του λόγου της, εκάστοτε, εξουσίας. Και επιπλέον, όπως κάθε ΔΕΚΟ, απετέλεσε έναν προσιτό μηχανισμό διορισμού ημετέρων, ένα σύστημα βολέματος κολλητών και επιτηδείων, ενώ παρείχε και την δυνατότητα να αξιοποιηθεί ως μηχανισμός συγκεκαλυμμένων αργομισθιών (βλ. εξαγοράς συνειδήσεων) κάποιων «αδέσμευτων» κατά τα άλλα δημοσιογραφικών φωνών.

Κάποιοι αναφέρουν, προσχηματικά, πως η ΕΡΤ επιτελεί κοινωνικό έργο. Αλήθεια; Ποιο είναι αυτό; Και ποιος είπε πως δεν μπορούν να επιτελέσουν το ίδιο έργο, φθηνότερα και αποτελεσματικότερα, οι ιδιωτικοί φορείς; Δοκίμασε, για να έχουμε το καλό ερώτημα, ποτέ το κράτος να δημοπρατήσει ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες στις «ακριτικές» περιοχές και δεν βρήκε αναδόχους; Ή μήπως απαγόρευσε κανείς στην κυβέρνηση να θέσει όρους για την δέσμευση τηλεοπτικού ή ραδιοφωνικού χρόνου των ιδιωτικών σταθμών για «κοινωνικούς» σκοπούς; Κάτι που μάλιστα θα μπορούσε να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της διαδικασίας παραχώρησης συχνοτήτων στα ιδιωτικά κανάλια, διότι μην ξεχνούμε πως οι συχνότητες αποτελούν δημόσια περιουσία που, παραχωρείται, έναντι τιμήματος, προς χρήση, Η μετάβαση μάλιστα στην ψηφιακή εκπομπή απελευθερώνει συχνότητες παρέχοντας πολλούς βαθμούς ελευθερίας τόσο σε θέματα κάλυψης όσο και περιεχομένου.

Αυτό που λείπει, σήμερα, είναι η πολιτική βούληση. Πολιτική βούληση για:

- Άμεση αναστολή λειτουργίας της ΕΡΤ,

- Άμεση κατάργηση του τέλους ΕΡΤ και προφανώς κάθε κρατικής επιδότησης,

- Προκήρυξη διαδικασίας ιδιωτικοποίησης της ΕΡΤ, κι αν δεν βρεθούν αγοραστές, πώληση των συχνοτήτων της, του εξοπλισμού της και της περιουσίας της,

- Προκήρυξη διαγωνισμού για την μεταφορά τηλεοπτικού σήματος σε όσες περιοχές της Ελλάδος δεν λαμβάνουν κανένα άλλο (Ελληνικό) τηλεοπτικό σήμα,

- Προκήρυξη δημοπρασίας μίσθωσης όλων των διαθέσιμων ψηφιακών συχνοτήτων (τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών) προς κάθε ενδιαφερόμενο επενδυτή,

- Πλήρης απελευθέρωση μετάδοσης προγραμμάτων μέσω IP (διαδικτύου).

Τέλος, θα αναφερθώ στο κλασσικό επιχείρημα που πιπιλίζουν όλοι οι κρατικοδίαιτοι «λειτουργοί», που επί δεκαετίες έχουν εθιστεί στο να σιτίζονται στα δημόσια μαγειρεία: «Μα τι θα απογίνουν οι εργαζόμενοι;»

Η απάντηση είναι απλή: Δεδομένης της πολύχρονης εμπειρίας τους και των αδιαμφισβήτητων ικανοτήτων τους θα βρουν σίγουρα μια εργασία, ανάλογη των πλούσιων προσόντων τους, στον ιδιωτικό τομέα. Αν αυτό δεν καταστεί εφικτό θα υποστηριχθούν από το εθνικό σύστημα του ταμείου ανεργίας το οποίο ήδη υποστηρίζει και άλλο ένα εκατομμύριο ανέργων συμπολιτών μας.

Η ΕΡΤ, όπως και κάθε δημόσια επιχείρηση, δεν αποτελεί μηχανισμό καταπολέμησης της ανεργίας. Ιδρύθηκαν για κάποιον σκοπό, πληρώθηκαν και πληρώνονται αδρά από το υστέρημα του έλληνα φορολογούμενου και από την στιγμή που παύουν να τον εκπληρώνουν (λόγω ιστορικών ή τεχνολογικών συγκυριών) οφείλουν να διακόψουν άμεσα την λειτουργία τους και όχι να επιβαρύνουν παρασιτικά στο διηνεκές την κοινωνία.

Η ώρα για να ρίξει τίτλους τέλους έφτασε για την ΕΡΤ. Είναι απλά θέμα χρόνου να τους δούμε.

Η (μη) συνέχεια…επί της οθόνης!

ΥΓ. Τα αυτά ισχύουν για το κανάλι της Βουλής και για τους κάθε λογής τοπικούς δημοτικούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς.

----------------------------------------
Ο Δρ. Γεώργιος Αναστασόπουλος διετέλεσε Γ.Γ. Επικοινωνιών της περίοδο 2007-2009 και είναι υπεύθυνος του πολιτικού τομέα Ανάπτυξης της Δημοκρατικής Συμμαχίας.

Διαπιστώσεις περί "Δημοκρατίας"

2011-11-27T13:20:00.002+02:00

Mark Crisanti, The Birdman's Twist, Chicago's Packer Schopf Gallery

"ταρτούφος", αρσενικό
1. κύριο πρόσωπο της ομώνυμης κωμωδίας του Μολιέρου, που έμεινε παροιμιώδες για την υποκρισία, απληστία και λαγνεία του
2. υποκριτής, άπληστος, μοχθηρός
Συνώνυμα: ιησουίτης, υποκριτής, φαρισαίος

Με αναξιόπιστες κομματικές ηγεσίες, εκλεγμένες -μην λησμονείτε- απ' τον λαό, πορεύεται η Ελλάς στις δυσκολότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της.
Ακόμη διερευνάται το αν οι ηγέτες της είναι "υποκριτές", ή "ανίκανοι", ή "άπληστοι", ή "ηλίθιοι"...
Είναι σίγουρα, πάντως, "επικίνδυνοι"!
Και αδιαμφισβήτητα ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ από εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και φίλους των κομμάτων τους σε ανοιχτές, πολυδιαφημισμένες, μαζικές διαδικασίες από την "βάση".
Ο όχλος των κομματικών οπαδών, που τους επέλεξε, επέδειξε -για πολλοστή φορά- το δεινό πολιτικό του ένστικτο. Αυτό, που μας οδηγεί κατ' ευθείαν στον γκρεμό!

Οι δημοκρατίες, δυστυχώς ή ευτυχώς, απαιτούν για να λειτουργήσουν σκεπτόμενους πολίτες κι όχι όχλο χρήζοντα ψυχοθεραπείας.
...Πολίτες με ωριμότητα, παιδεία και "καλιέργεια"!
Αλλοιώς η κάθε ψήφος στα χέρια του όχλου ισοδυναμεί και με μία μαχαιριά στο στέρνο της πατρίδας.

Keynes vs. Hayek: An Economics Debate

2011-11-08T19:37:00.000+02:00

"Fear the Boom and Bust" a Hayek vs. Keynes Rap Anthem

Was John Maynard Keynes correct, can government fix the mass unemployment generated by a financial slump? Or is that a dangerous delusion as argued by his arch critic, Friedrich von Hayek? Sir Harold Evans chairs this Oxford-style debate, which focuses on the publication of Nicholas Wapshott’s Keynes Hayek: The Clash That Defined Modern Economics.

Η Ντόρα για Πρωθυπουργός

2011-11-06T10:20:00.001+02:00

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Ίσως ηχήσει παράξενα η πρόταση αυτή στα αυτιά πολλών συμπολιτών μας αλλά αποτελεί, σήμερα, ίσως μία από τις πιο ορθολογιστικές επιλογές για τον επιτυχή χειρισμό της κρίσης. Η πρόταση αυτή, συγκεντρώνει μια σειρά από πλεονεκτήματα που την καθιστούν ιδιαιτέρως ελκυστική. Ειδικότερα:

Η Ντόρα αποτελεί ένα εθνικό κεφάλαιο με διεθνή εμβέλεια, αναγνώριση και ακτινοβολία. Η εμπειρία της σε θέσεις ευθύνης αλλά κυρίως στο Υπουργείο Εξωτερικών, της παρέχουν την δυνατότητα της άμεση πρόσβασης σε οποιοδήποτε κέντρο αποφάσεων ένθεν και εκείθεν του Ατλαντικού. Η σοβαρότης και το κύρος της εμπνέουν εμπιστοσύνη και σεβασμό στους εταίρους μας. Ακριβώς τις δύο ιδιότητες που έχει απολέσει προ πολλού η χώρα μας, εξαιτίας των αψυχολόγητων και ερασιτεχνικών συμπεριφορών κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ιδιότητες, που θα της δώσουν αμέσως την δυνατότητα να "συνομιλήσει" με τους εταίρους μας και όχι απλά να "παρίσταται" ως ακροατής, αναμένοντας το τι θα αποφασίσουν τρίτοι για μας. Τουλάχιστον, η Ντόρα δύναται να καλύψει άμεσα, έστω και μέρος, του κενού που δημιούργησε η απολεσθείσα αξιοπρέπεια και αξιοπιστία της πατρίδας μας στην διεθνή σκηνή, βελτιώνοντας την διαπραγματευτική μας θέση.

Η Ντόρα δεν χρειάζεται να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εταίρων μας. Απλά διότι την έχει ήδη κατακτήσει. Η σοβαρότης, η συνέπεια και το ήθος της, είναι ήδη γνωστά. Η εμμονή της στην φιλοευρωπαϊκή πορεία της χώρας, που επισφραγίστηκε με την αντι-δημοφιλή επιλογή της να υπερψηφίσει το μνημόνιο, με τίμημα την διαγραφή της από το κόμμα στο οποίο "ανδρώθηκε" πολιτικά, αποτέλεσαν την επισφράγιση του φιλοευρωπαϊκού προσανατολισμού της. Δεν είναι τυχαίο πως,...
ακόμη και ως πρόεδρος ενός "μικρού" και αδοκίμαστου εκλογικά πολιτικού σχηματισμού, αποτελεί μόνιμο συνομιλητή των κορυφαίων Ευρωπαίων διαμορφωτών των πολιτικών της Ε.Ε. Και πως από την θέση αυτή, με νύχια και με δόντια, προωθεί τις ελληνικές θέσεις, προσπαθώντας, απεγνωσμένα είναι αλήθεια πολλές φορές, να δικαιολογήσει τα αντιφατικά και αυτοκαταστροφικά μηνύματα που εκπέμπει η εσωτερική μας πολιτική σκηνή.

Η Ντόρα διαθέτει τις γνώσεις, την εμπειρία αλλά και την ικανότητα να διαπραγματευθεί, επί ίσοις όροις, την νέα δανειακή σύμβαση. Ήδη εδώ και μερικούς μήνες το επιτελείο της έχει επεξεργασθεί και έχει καταθέσει στην Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη μια συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση για τη χώρα μας. Μια πρόταση που δεν ρίχνει όλο το βάρους στους μισθωτούς, στους συνταξιούχους και στην αγορά, αλλά αντίθετα εστιάζει στην μείωση των δαπανών του αδηφάγου κράτους. Μια πρόταση που μελετήθηκε, αξιολογήθηκε και επαινέθηκε από τους Ευρωπαίους εταίρους μας, αλλά ουδέποτε έτυχε της όποιας αξιοποίησης από την κυβέρνηση του τόπου ή της όποιας προβολής από τα ντόπια media.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας γνωρίζουν ότι στο πρόσωπο της Ντόρας μπορούν να βρουν ένα ισότιμο συνομιλητή. Γνωρίζουν πως έχουν να κάμουν με έναν ντόμπρο χαρακτήρα, μια αξιόπιστη και συνεπή φωνή αλήθειας. Μια περήφανη Ελληνίδα, που όπως στήριξε το «ΟΧΙ» στο Βουκουρέστι, έτσι και τώρα θα διαπραγματευθεί σκληρά αλλά με σύνεση και ρεαλισμό τα εθνικά μας συμφέροντα. Οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν ψάχνουν για “yiesmen” όπως ανοήτως διαδίδουν διάφοροι εθνικο-σοσιαλιστικοί κύκλοι. Οι ευρωπαίοι ηγέτες ψάχνουν για εταίρους που έχουν «μπέσα» και «τσαγανό». Ψάχνουν για ηγέτες που θα τους αντιμετωπίσουν ισότιμα, θα τους κοιτάξουν στα μάτια με ειλικρίνεια, και όταν δώσουν τα χέρια τους θα τιμήσουν τον λόγο τους. Οι ευρωπαίοι ηγέτες ψάχνουν για όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, που ο ελληνικός πολιτισμός τους μεταλαμπάδευσε πριν από αιώνες, αλλά καθώς φαίνεται ο ίδιος τα λησμόνησε με την πάροδο των χρόνων.

Αλλά η επιλογή της Ντόρας για την Πρωθυπουργία αποτελεί σοφή επιλογή και για τα υπάρχοντα κόμματα. Το μεν ΠΑΣΟΚ θα στηρίξει ένα άτομο που προέρχεται από τον κεντροδεξιό χώρα, αφαιρώντας κάθε υποψία πολιτικού σφετερισμού του νέου κυβερνητικού σχήματος και από τον πιο κακόπιστο κριτή του. Η Νέα Δημοκρατία και ειδικά ο αρχηγός της θα δείξουν πως δεν χαρακτηρίζονται από την όποια μικροψυχία και κόμπλεξ. Θα αποδείξουν πως για το καλό της χώρας παραμερίζουν τα μικροκομματικά πείσματα και πως βάζουν, μια για πάντα, στο χρονοντούλαπο τις ιστορίας τον διχασμό της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης.

Η Δημοκρατική Αριστερά και το ΛΑΟΣ, θα μπορέσουν εύκολα να στηρίξουν μια μετριοπαθή πολιτικά επιλογή, μια ηγέτιδα που εκ φύσεως τείνει να σέβεται και να υπολογίζει την άποψη των μειοψηφιών.

Πατριώτες, δεν έχουμε άλλα περιθώρια.
Ο κόμπος έφτασε στο χτένι.
Η πατρίδα έχει ανάγκη από ηγεσία με ικανότητες, όραμα και αξιοσύνη.
Έφτασε η στιγμή ξεπεράσουμε τα κόμπλεξ και τις προκαταλήψεις μας.
Να αφήσουμε στην άκρη τα πάθη και τα όποια προσωπικά μας συμφέροντα.
Έστω και την ύστατη τούτη στιγμή οφείλουμε να κοιτάξουμε βαθιά στην ψυχή μας και να αναρωτηθούμε ποια είναι η ορθότερη επιλογή για την σωτηρία της Πατρίδας μας.
Πατριώτες, η χώρα μας δεν αξίζει την μοίρα που της προδιαγράφουν.
Ας παραδώσουμε σήμερα τα ηνία στον άριστο εξ ημών.
Ας στηρίξουμε την Ντόρα για Πρωθυπουργό.

---------
*Έλληνα πολίτη

Επίκαιρο

2011-11-05T20:07:00.000+02:00

Οι "δολοφόνοι" της Ανάπτυξης

2011-11-03T10:02:00.000+02:00

Άλλαζα λάστιχα στο αμάξι προχθές...και κοίταζα, επί τούτου, τις χώρες παραγωγής των ελαστικών που διέθετε στην έκθεση του, το συνεργείο: Μade in Ν. Αφρική, Ρωσία, Γερμανία, Πολωνία, Τουρκία, κλπ.

Ελληνικά δεν υπάρχουν, φρόντισαν γι΄αυτό πριν μερικά χρονάκια οι συνδικαληστές του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς να κλείσουν τα εργοστάσια της Pirrelli στην Πάτρα και της GoodYear στη Θεσσαλονίκη!

Μέχρι τότε το 75% των νέων ελαστικών, που αγόραζαν οι Έλληνες, κατασκευαζόταν στην Ελλάδα! Σήμερα το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο θεαματικό 0%.

Ευχαριστούμε ΠΑΣΟΚ, ευχαριστούμε ΚΚΕ, ευχαριστούμε λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις...
Χαρείτε το έργο σας τώρα!
Α! κι εσείς κε Υπουργέ Ανάπτυξης να χαίρεστε τις επιδοτήσεις σας!
Μπορείτε να τις επενδύσετε σε ωραιότατα επιδόματα ανεργίας.

A Sister’s Eulogy for Steve Jobs

2011-10-30T21:33:00.000+02:00

by MONA SIMPSON at NYTimes
Published: October 30, 2011

I grew up as an only child, with a single mother. Because we were poor and because I knew my father had emigrated from Syria, I imagined he looked like Omar Sharif. I hoped he would be rich and kind and would come into our lives (and our not yet furnished apartment) and help us. Later, after I’d met my father, I tried to believe he’d changed his number and left no forwarding address because he was an idealistic revolutionary, plotting a new world for the Arab people.

Even as a feminist, my whole life I’d been waiting for a man to love, who could love me. For decades, I’d thought that man would be my father. When I was 25, I met that man and he was my brother.

By then, I lived in New York, where I was trying to write my first novel. I had a job at a small magazine in an office the size of a closet, with three other aspiring writers. When one day a lawyer called me — me, the middle-class girl from California who hassled the boss to buy us health insurance — and said his client was rich and famous and was my long-lost brother, the young editors went wild. This was 1985 and we worked at a cutting-edge literary magazine, but I’d fallen into the plot of a Dickens novel and really, we all loved those best. The lawyer refused to tell me my brother’s name and my colleagues started a betting pool. The leading candidate: John Travolta. I secretly hoped for a literary descendant of Henry James — someone more talented than I, someone brilliant without even trying.

When I met Steve, he was a guy my age in jeans, Arab- or Jewish-looking and handsomer than Omar Sharif.

We took a long walk — something, it happened, that we both liked to do. I don’t remember much of what we said that first day, only that... he felt like someone I’d pick to be a friend. He explained that he worked in computers.

I didn’t know much about computers. I still worked on a manual Olivetti typewriter.

I told Steve I’d recently considered my first purchase of a computer: something called the Cromemco.

Steve told me it was a good thing I’d waited. He said he was making something that was going to be insanely beautiful.

I want to tell you a few things I learned from Steve, during three distinct periods, over the 27 years I knew him. They’re not periods of years, but of states of being. His full life. His illness. His dying.

Steve worked at what he loved. He worked really hard. Every day.

That’s incredibly simple, but true.

He was the opposite of absent-minded.

He was never embarrassed about working hard, even if the results were failures. If someone as smart as Steve wasn’t ashamed to admit trying, maybe I didn’t have to be.

When he got kicked out of Apple, things were painful. He told me about a dinner at which 500 Silicon Valley leaders met the then-sitting president. Steve hadn’t been invited.

He was hurt but he still went to work at Next. Every single day.

Novelty was not Steve’s highest value. Beauty was.

For an innovator, Steve was remarkably loyal. If he loved a shirt, he’d order 10 or 100 of them. In the Palo Alto house, there are probably enough black cotton turtlenecks for everyone in this church.

He didn’t favor trends or gimmicks. He liked people his own age.

His philosophy of aesthetics reminds me of a quote that went something like this: “Fashion is what seems beautiful now but looks ugly later; art can be ugly at first but it becomes beautiful later.”

Steve always aspired to make beautiful later.

He was willing to be misunderstood.

Uninvited to the ball, he drove the third or fourth iteration of his same black sports car to Next, where he and his team were quietly inventing the platform on which Tim Berners-Lee would write the program for the World Wide Web.

Steve was like a girl in the amount of time he spent talking about love. Love was his supreme virtue, his god of gods. He tracked and worried about the romantic lives of the people working with him.

Whenever he saw a man he thought a woman might find dashing, he called out, “Hey are you single? Do you wanna come to dinner with my sister?”

I remember when he phoned the day he met Laurene. “There’s this beautiful woman and she’s really smart and she has this dog and I’m going to marry her.”

When Reed was born, he began gushing and never stopped. He was a physical dad, with each of his children. He fretted over Lisa’s boyfriends and Erin’s travel and skirt lengths and Eve’s safety around the horses she adored.

None of us who attended Reed’s graduation party will ever forget the scene of Reed and Steve slow dancing.

His abiding love for Laurene sustained him. He believed that love happened all the time, everywhere. In that most important way, Steve was never ironic, never cynical, never pessimistic. I try to learn from that, still.

Steve had been successful at a young age, and he felt that had isolated him. Most of the choices he made from the time I knew him were designed to dissolve the walls around him. A middle-class boy from Los Altos, he fell in love with a middle-class girl from New Jersey. It was important to both of them to raise Lisa, Reed, Erin and Eve as grounded, normal children. Their house didn’t intimidate with art or polish; in fact, for many of the first years I knew Steve and Lo together, dinner was served on the grass, and sometimes consisted of just one vegetable. Lots of that one vegetable. But one. Broccoli. In season. Simply prepared. With the just the right, recently snipped, herb.

Even as a young millionaire, Steve always picked me up at the airport. He’d be standing there in his jeans.

When a family member called him at work, his secretary Linetta answered, “Your dad’s in a meeting. Would you like me to interrupt him?”

When Reed insisted on dressing up as a witch every Halloween, Steve, Laurene, Erin and Eve all went wiccan.

They once embarked on a kitchen remodel; it took years. They cooked on a hotplate in the garage. The Pixar building, under construction during the same period, finished in half the time. And that was it for the Palo Alto house. The bathrooms stayed old. But — and this was a crucial distinction — it had been a great house to start with; Steve saw to that.

This is not to say that he didn’t enjoy his success: he enjoyed his success a lot, just minus a few zeros. He told me how much he loved going to the Palo Alto bike store and gleefully realizing he could afford to buy the best bike there.

And he did.

Steve was humble. Steve liked to keep learning.

Once, he told me if he’d grown up differently, he might have become a mathematician. He spoke reverently about colleges and loved walking around the Stanford campus. In the last year of his life, he studied a book of paintings by Mark Rothko, an artist he hadn’t known about before, thinking of what could inspire people on the walls of a future Apple campus.

Steve cultivated whimsy. What other C.E.O. knows the history of English and Chinese tea roses and has a favorite David Austin rose?

He had surprises tucked in all his pockets. I’ll venture that Laurene will discover treats — songs he loved, a poem he cut out and put in a drawer — even after 20 years of an exceptionally close marriage. I spoke to him every other day or so, but when I opened The New York Times and saw a feature on the company’s patents, I was still surprised and delighted to see a sketch for a perfect staircase.

With his four children, with his wife, with all of us, Steve had a lot of fun.

He treasured happiness.

Then, Steve became ill and we watched his life compress into a smaller circle. Once, he’d loved walking through Paris. He’d discovered a small handmade soba shop in Kyoto. He downhill skied gracefully. He cross-country skied clumsily. No more.

Eventually, even ordinary pleasures, like a good peach, no longer appealed to him.

Yet, what amazed me, and what I learned from his illness, was how much was still left after so much had been taken away.

I remember my brother learning to walk again, with a chair. After his liver transplant, once a day he would get up on legs that seemed too thin to bear him, arms pitched to the chair back. He’d push that chair down the Memphis hospital corridor towards the nursing station and then he’d sit down on the chair, rest, turn around and walk back again. He counted his steps and, each day, pressed a little farther.

Laurene got down on her knees and looked into his eyes.

“You can do this, Steve,” she said. His eyes widened. His lips pressed into each other.

He tried. He always, always tried, and always with love at the core of that effort. He was an intensely emotional man.

I realized during that terrifying time that Steve was not enduring the pain for himself. He set destinations: his son Reed’s graduation from high school, his daughter Erin’s trip to Kyoto, the launching of a boat he was building on which he planned to take his family around the world and where he hoped he and Laurene would someday retire.

Even ill, his taste, his discrimination and his judgment held. He went through 67 nurses before finding kindred spirits and then he completely trusted the three who stayed with him to the end. Tracy. Arturo. Elham.

One time when Steve had contracted a tenacious pneumonia his doctor forbid everything — even ice. We were in a standard I.C.U. unit. Steve, who generally disliked cutting in line or dropping his own name, confessed that this once, he’d like to be treated a little specially.

I told him: Steve, this is special treatment.

He leaned over to me, and said: “I want it to be a little more special.”

Intubated, when he couldn’t talk, he asked for a notepad. He sketched devices to hold an iPad in a hospital bed. He designed new fluid monitors and x-ray equipment. He redrew that not-quite-special-enough hospital unit. And every time his wife walked into the room, I watched his smile remake itself on his face.

For the really big, big things, you have to trust me, he wrote on his sketchpad. He looked up. You have to.

By that, he meant that we should disobey the doctors and give him a piece of ice.

None of us knows for certain how long we’ll be here. On Steve’s better days, even in the last year, he embarked upon projects and elicited promises from his friends at Apple to finish them. Some boat builders in the Netherlands have a gorgeous stainless steel hull ready to be covered with the finishing wood. His three daughters remain unmarried, his two youngest still girls, and he’d wanted to walk them down the aisle as he’d walked me the day of my wedding.

We all — in the end — die in medias res. In the middle of a story. Of many stories.

I suppose it’s not quite accurate to call the death of someone who lived with cancer for years unexpected, but Steve’s death was unexpected for us.

What I learned from my brother’s death was that character is essential: What he was, was how he died.

Tuesday morning, he called me to ask me to hurry up to Palo Alto. His tone was affectionate, dear, loving, but like someone whose luggage was already strapped onto the vehicle, who was already on the beginning of his journey, even as he was sorry, truly deeply sorry, to be leaving us.

He started his farewell and I stopped him. I said, “Wait. I’m coming. I’m in a taxi to the airport. I’ll be there.”

“I’m telling you now because I’m afraid you won’t make it on time, honey.”

When I arrived, he and his Laurene were joking together like partners who’d lived and worked together every day of their lives. He looked into his children’s eyes as if he couldn’t unlock his gaze.

Until about 2 in the afternoon, his wife could rouse him, to talk to his friends from Apple.

Then, after awhile, it was clear that he would no longer wake to us.

His breathing changed. It became severe, deliberate, purposeful. I could feel him counting his steps again, pushing farther than before.

This is what I learned: he was working at this, too. Death didn’t happen to Steve, he achieved it.

He told me, when he was saying goodbye and telling me he was sorry, so sorry we wouldn’t be able to be old together as we’d always planned, that he was going to a better place.

Dr. Fischer gave him a 50/50 chance of making it through the night.

He made it through the night, Laurene next to him on the bed sometimes jerked up when there was a longer pause between his breaths. She and I looked at each other, then he would heave a deep breath and begin again.

This had to be done. Even now, he had a stern, still handsome profile, the profile of an absolutist, a romantic. His breath indicated an arduous journey, some steep path, altitude.

He seemed to be climbing.

But with that will, that work ethic, that strength, there was also sweet Steve’s capacity for wonderment, the artist’s belief in the ideal, the still more beautiful later.

Steve’s final words, hours earlier, were monosyllables, repeated three times.

Before embarking, he’d looked at his sister Patty, then for a long time at his children, then at his life’s partner, Laurene, and then over their shoulders past them.

Steve’s final words were:

OH WOW. OH WOW. OH WOW.

Mona Simpson is a novelist and a professor of English at the University of California, Los Angeles. She delivered this eulogy for her brother, Steve Jobs, on Oct. 16 at his memorial service at the Memorial Church of Stanford University.

«Μισή ντροπή δική μας, μισή ντροπή δική τους» ή ...

2011-10-23T12:06:00.004+03:00

... Η απειλή της Επιτροπείας

(Scream, Edvard Munch, 1893)

του Γεωργίου I. Αναστασόπουλου*

Έχει υπερπαραγωγή «εθνικά υπερήφανων» τούτη δω η χώρα. Από κάθε πλευρά του πολιτικού φάσματος. Μόνο που η υπερηφάνεια τους είναι επιλεκτική. Και συνήθως με γνώμονα την διασφάλιση της πρόσβασης στην κρατική «κουτάλα». Τα εθνικά αισθητήρια κέντρα όλων αυτών των όψιμων εθνικιστών διεγείρονται κάθε φορά που τίθεται σε κίνδυνο η κρατικοδίαιτη φύση της εξουσίας τους.

Μία από τις περιόδους αυτές ζούμε και σήμερα. Η κυβέρνηση, κατά γενική ομολογία, απέτυχε να εφαρμόσει όλες τις μεταρρυθμιστικές διατάξεις της συμφωνίας της με τους δανειστές μας. Όλες αυτές, δηλαδή, που είτε απελευθερώνουν τις δυνάμεις της αγοράς, είτε μειώνουν το μέγεθος του αδηφάγου, σπάταλου κράτους. Αντίθετα, πλειοδοτούν σε μέτρα που σφαγιάζουν την αγορά, μαστιγώνουν μισθωτούς και συνταξιούχους και οδηγούν την χώρα σε βαθιά ύφεση.

Τα αίτια αυτής της πολιτικής επιλογής είναι απλά και γνωστά: Οι εξαρτήσεις της εξουσίας από το βαθύ κράτος του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο), το οποίο η ίδια κανάκεψε, στα γόνατά της, και μεγάλωσε με στοργή και φροντίδα εδώ και 3 δεκαετίες. Το βαθύ αυτό κράτος, που σιτίζεται ανελλιπώς και αδιαλείπτως στα δημόσια μαγειρεία και απαρτίζεται από χιλιάδες κομματικούς εγκάθετους που μετατράπηκαν με τον καιρό σε μικρούς σατραπίσκους, αργόμισθους κρατικοδίαιτους συνδικαληστές, βολεμένους σε συνεχή χειμερία νάρκη δημοσίους «λειτουργούς» και καλοθρεμμένους «εθνικούς προμηθευτές», που ανακυκλώνουν το δημόσιο χρήμα, ανατροφοδοτώντας τα πολιτικά γραφεία μέσω παχυλών λογαριασμών σε Ελβετίες ή εξωτικές off-shore. Έτσι, το «τέρας» ζεί και βασιλεύει, αναπαράγεται από γενιά σε γενιά και συντηρείται απομυζώντας τον όποιο εθνικό πλούτο, κι επειδή αυτός δεν έφτανε, ξεκοκάλισε και τις πλούσιες δόσεις των πακέτων στήριξης και επειδή κι αυτές δεν αρκούσαν προχώρησε σε άναρχο δανεισμό τεραστίων ποσών υποθηκεύοντας το μέλλον της ίδιας της χώρας και των επομένων γενεών.

Η όποια, λοιπόν, εθνική προδοσία έχει συντελεστεί την περίοδο...
όπου οι κυβερνήσεις διόγκωναν το κράτος χωρίς να έχουν τους πόρους να το «θρέψουν», όταν κατασπαταλούσαν τους εθνικούς πόρους σε «προγραμματικές συμβάσεις» αγοράζοντας προϊόντα και υπηρεσίες σε τιμές υπερπολλαπλάσιες από αυτές τις διεθνούς αγοράς για να πριμοδοτήσουν «φίλους» επιχειρηματίες, μηντιάρχες, μεγαλοεργολάβους και λοιπούς επιτήδειους, όταν κατασπαταλούσαν τις πλούσιες κοινοτικές επιδοτήσεις σε χιλιάδες μαϊμού δηλώσεις-παραγωγές για να ικανοποιήσουν στρατιές απατεώνων (χωρίς εισαγωγικά) συμπολιτών μας ψηφοφόρων τους, ώστε να διασφαλίσουν την άνετη επανεκλογή τους. (Για όσους αμφιβάλλουν, μελετείστε τις προγραμματικές συμβάσεις του ΟΤΕ και λοιπών ΔΕΚΟ και, επίσης, απευθυνθείτε στους σταφιδοπαραγωγούς, βαμβακοπαραγωγούς, ελαιοπαραγωγούς να σας «εξηγήσουν το ποίημα»).

Η όποια εθνική προδοσία έχει ήδη συντελεσθεί όταν οι άφρονες κυβερνώντες επέλεγαν συνειδητά να υποθηκεύουν το μέλλον των παιδιών μας γιγαντώνοντας το δημόσιο, ιδρύοντας κι άλλους δημόσιους φορείς, ινστιτούτα, οργανισμούς, για να τακτοποιήσουν τα δικά μας ρουσφέτια, με μοναδικό αυτοσκοπό την επανεκλογή του κόμματος και την, μέσω αυτού, δική τους παραμονή στα οφίκια της εξουσίας. Με ενέργειες και επιλογές που διέφθειραν τους πολίτες, οι οποίοι ξέμαθαν να παράγουν, αφού το δημόσιο προσέφερε πολλαπλές επιλογές καλοπληρωμένων αργομισθιών, ενώ ταυτόχρονα για τους πιο «μπασμένους» στα κόλπα, ευκαιρίες για γρήγορο πλουτισμό μέσω της διαφθοράς, του χρηματισμού και της δωροδοκίας, που επέτρεπαν αρκετές θέσεις ευθύνης στον γιγαντωμένο μηχανισμό του. (Για όσους αμφιβάλλουν, ερευνείστε πόσο κόστιζε η εξαγορά μιας θέσης ευθύνης ελεγκτή σε εφορία και αναρωτηθείτε το γιατί).

Και όλα αυτά εις βάρος όσων δεν είχαν την δυνατότητα να ενταχθούν στον προνομιακό αυτό μηχανισμό διαφθοράς, κυρίως λόγω έλλειψης προσβάσεων ή διαφορετικών πολιτικών «πιστεύω», καθώς και λίγων ρομαντικών «ηλιθίων» που πίστεψαν στην αγορά και στις δυνατότητές τους για δημιουργία. Οι δύο τελευταίες κατηγορίες πολιτών είναι αυτές που και σήμερα ακόμη τιμωρούνται μέσω της εξοντωτικής φορολογίας, της ύφεσης και της ανεργίας. Αποτελούσαν και αποτελούν τα υποζύγια επί των οποίων άγονται και φέρονται οι εξουσιαστές της κρατικοδίαιτης αριστοκρατίας όπως ακριβώς οι Οθωμανοί χρησιμοποιούσαν τους χριστιανούς ραγιάδες επί τουρκοκρατίας.

Το παρασιτικό αυτό κράτος και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι είναι αυτοί που διαχειρίζονται και σήμερα την χρεοκοπία της χώρας και προφανώς με τις ενέργειές τους δεν κάνουν άλλο τι παρά να επιταχύνουν την πορεία της χώρας προς την καταστροφή. Στην φύση δεν υπάρχει παράσιτο που να αναγνωρίζει τον επερχόμενο θάνατο του ξενιστή του και να μειώνει την παρασιτική τους δραστηριότητα ώστε να επιβιώσουν και οι δύο. Αντίθετα, παράγει συνεχώς και άλλα παράσιτα-απογόνους που απομυζούν με τον ίδιο ενθουσιώδη ρυθμό όλο και περισσότερο αίμα από το ατυχές θύμα τους. Και μόνο όταν ο ξενιστής εξοντωθεί τότε τα παράσιτα ψάχνουν για άλλον, νέο, ξενιστή-θύμα, αλλιώς κι αυτά αποθνήσκουν από ασιτία. Με τον σκληρό, είναι αλήθεια, αυτό τρόπο η φύση ελέγχει τον αριθμό και την εξάπλωση των παρασίτων.

Την κρίσιμη τούτη ώρα τα δικά μας παράσιτα αρνούνται να αναγνωρίσουν πως στέρεψε το αίμα που ρουφούν. Τα δάνεια των ξένων παρέχονται πλέον με φειδώ και ίσα που αρκούν για την αποπληρωμή των παλαιοτέρων υποχρεώσεων, ενώ η τροφή του παρασιτικού κρατικού τέρατος συντηρείται με τις συνεχώς αυξανόμενες δόσεις φορολογίας, εκτάκτων εισφορών, περαιώσεων και λοιπών απίθανων χαρατσιών, που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να καθηλώνουν όλο και περισσότερο τον αποκαμωμένο και εξουθενωμένο ιδιωτικό τομέα, που είναι και ο μόνος που παράγει κάποια προστιθέμενη αξία σε τούτην δω την χώρα. Όσες επιχειρήσεις μπορούν μεταναστεύουν στο εξωτερικό για να αποφύγουν τον θανατηφόρο εναγκαλισμό του κρατικού παρασίτου, ενώ πλέον το ίδιο πράττουν, κατά ορδάς, και οι νεώτεροι παραγωγικοί πολίτες μας, δημιουργώντας, έτσι, ένα νέο μεταναστευτικό κύμα. Το μόνο που απομένει στην χώρα είναι τα κουφάρια των επιχειρήσεων που έβαλαν λουκέτο, οι χιλιάδες των συνταξιούχων, οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, οι ΔΕΚΟ και οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Η «εθνικά υπερήφανη» πολιτική, που ακολουθήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια, οδήγησε την χώρα στον οικονομικό μαρασμό, την ηθική κατάπτωση και τον διεθνή διασυρμό. Αν αυτή η πολιτική δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «εθνικά μειοδοτική» τότε τι παραπάνω κακό θα περιμέναμε να μας βρει; Μόνο μια εθνική καταστροφή λείπει για να επικυρώσει το μέγεθος της κατρακύλας μας και της μαζικής τύφλωσης που δεν μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε την κρισιμότητα της κατάστασης αλλά και τα αίτια που μας οδήγησαν σε αυτή.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, οι χοντρόπετσοι κρατικοδίαιτοι εξουσιαστές ευαισθητοποιούνται και ξεσηκώνονται στο άκουσμα της πιθανότητας να μονιμοποιηθεί η παρουσία της τρόικας στην Αθήνα. Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους μόνο με την ιδέα ότι υπάρχει πιθανότητα να διακόψει κάποιος το ατελείωτο φαγοπότι τους. Εθισμένοι στην εικόνα του «κουτόφραγκου» δανειστή, αναμένουν ότι οι δόσεις των δανείων θα συνεχίζονται στο διηνεκές, ώστε να απολαμβάνουν αυτοί τα γλυκά προνόμια της εξουσίας εις βάρος του ιδρώτα των ευρωπαίων φορολογούμενων. Έχουν μάθει στα τσάμπα γεύματα και νομίζουν πως το παραμύθι τους θα συνεχίσει να γίνεται πιστευτό.

Και ξάφνου ανακαλύπτουν πως τα κορόιδα ξύπνησαν, και κινδυνεύουν να αποκαλυφθούν.

Και ξεσηκώνονται, με λάβαρο την κατ’ επανάληψη βιασθείσα, από τους ιδίους, εθνική υπερηφάνεια!

Τολμούν και μιλούν…

Την ύστατη αυτή ώρα!

Την στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται προ του γκρεμού, που οι ίδιοι, επιμελώς, επί δεκαετίες, την οδήγησαν!

Για να μην διαταραχθεί το λουκούλλειο γεύμα τους!

Για να μην διακυβευθούν τα προνόμια των κρατικοδίαιτων αφισοκολλητών τους!

Για να μην διακινδυνεύσουν οι καλοζεσταμένες θεσούλες τους!

Γιατί όχι θα μου πείτε;

Η θρασύτητα αποτελούσε πάντα προνόμιο των προδοτών.

*Ρομαντικός, «ηλίθιος», ξενιστής. (blog ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΔΥΝΑΜΙΣ: ganast.blogspot.com)

Ο Καιάδας του ΠΑΣΟΚ. Διχάζουν, συνειδητά, τον λαό!

2011-10-19T15:57:00.002+03:00

Massacre of the Innocents, Peter Paul Rubens, 1634

Σαράντα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ύστερα από πρωτοβουλία της βουλευτού Λούκας Τ. Κατσέλη, κατέθεσαν σήμερα πρόταση, την οποία και αποδέχθηκε ο ΥΠΟΙΚ κος Βενιζέλος, για την ενσωμάτωση διάταξης στο υπό συζήτηση πολυνομοσχέδιο με την οποία παρέχονται διευκολύνσεις σε Δημοσίους Υπαλλήλους για την αποπληρωμή των υποχρεώσεών τους προς πιστωτικά ιδρύματα.

Κατά το ΠΑΣΟΚ, σήμερα, μόνο οι δανειολήπτες Δημόσιοι Υπάλληλοι χρήζουν ευνοϊκών ρυθμίσεων!
Οι υπόλοιποι, τα μιάσματα, οι Υπάλληλοι του Ιδιωτικού Τομέα, οι Ελεύθεροι Επαγγελματίες, οι Άνεργοι να πάνε να κόψουν το κεφάλι τους...

...Δεν έχουν ανάγκες αυτοί,
...δεν έχουν δάνεια αυτοί,
...δεν έχουν παιδιά που σπουδάζουν αυτοί,
...δεν έχουν όνειρα αυτοί,
...δεν έχουν ζωή αυτοί!

Στο ΔΙΑΟΛΟ αυτοί!

Ξανά στο ίδιο έργο θεατές

2011-10-16T19:23:00.000+03:00

Jean-Léon Gérôme (1824-1904), The floor of the Colosseum. Phoenix Museum of Art.

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτη η μετάλλαξη που συμβαίνει στο ΠΑΣΟΚ. Όπως το φίδι που αλλάζει το δέρμα του, αντικαθιστώντας το φθαρμένο με νέο γυαλιστερό και ευέλικτο, το οποίο όμως περιβάλλει την ίδια, πάντα, σάρκα, που τρέφεται σκοτώνοντας τα θηράματα της με το ίδιο, ακριβώς, δηλητήριο. Αξιοσημείωτη μετάλλαξη αλλά όχι κι εντυπωσιακή. Γιατί… αυτό το έργο, το έχουμε ξαναδεί.

Η συνήθεια αυτή δεν είναι μήτε καινούργια μήτε πρωτότυπη για το ΠΑΣΟΚ. Την έχει επεξεργασθεί από την εποχή της πρώτης μετα-Ανδρεϊκής εποχής. Κάθε φορά που το Κίνημα βρισκόταν σε κυβερνητική κρίση, ενεργοποιείτο αυτόματα η παραδοσιακή συνταγή επιβίωσης του. Η συνταγή είναι απλή και συνάμα σατανική:
- Η κρίση από «εθνική» μετατρέπεται σε «εσωκομματική».
- Το Κίνημα ποτέ δεν θα συγκρουστεί με την αντιπολίτευση πρόωρα.
- Το Κίνημα ποτέ δεν θα ρισκάρει να παραδώσει την εξουσία.

Η λαϊκή κατακραυγή πρέπει να και μεταφέρεται σε άλλο γήπεδο. Σίγουρα θα υπάρξει θυσία, και το κοινό θα γευθεί «αίμα». Μόνο που το «αίμα» θα είναι συντροφικό. Όχι από μίσος ή εχθρότητα, αλλά από την επιβολή του ενστίκτου της επιβίωσης. Το Κίνημα λειτουργούσε πάντα ομαδικά, σαν "αγέλη". Και η επιβίωση της "αγέλης" ενίοτε προϋποθέτει την θυσία ενός συντρόφου για το καλό των υπολοίπων. Έτσι, το Κίνημα παραμένει γαντζωμένο στην εξουσία απομυζώντας τους γλυκούς καρπούς της, την ίδια στιγμή που οι σύντροφοι του καλούνται να συγκρουστούν στην εσωκομματική αρένα. Ο εκάστοτε, νέος μηχανισμός εξουσίας που θα επιβληθεί, θα συνεχίσει να εγγυάται στο κρατικοδίαιτο κοινό του την πρόσβαση στον πολύτιμο, για την επιβίωση κάθε εξωπαρασιτικού οργανισμού, ξενιστή. Θα συνεχίσει, πολύ απλά, να εγγυάται την παραμονή του στην εξουσία.

Το σενάριο αυτό ξαναζούμε στις μέρες μας. Πριν μερικούς μήνες, τον Ιούνιο για την ακρίβεια, ο σκληρός κομματικός πυρήνας επανέφερε στην τάξη τον, άμαθο στα Πασοκικά τερτίπια της διατήρησης της εξουσίας, Γιωργάκη, που αφελώς παρέδωσε, για 2 ώρες, την εξουσία στον παλιό του συγκάτοικο. Το Κίνημα κινητοποιήθηκε, οι μηχανισμοί έδρασαν ακαριαία, το «λάθος» ανακλήθηκε και ως νέα Ιφιγένεια ο «αφελής» οδηγήθηκε στον, υπερ κόμματος και εστιών βωμό, θυσία στον υπέρτατο σκοπό ύπαρξης του Κινήματος. Αυτόν της διατήρησης στην εξουσία. Στο θύμα απενεμήθη ο τίτλος του «εν ενεργεία επιτίμου» πρωθυπουργού με ανοιχτό εισιτήριο απεριορίστων ταξιδιών στο εξωτερικό, ενώ «πρωθυπουργεύων» ανακηρύχτηκε ο νέος τσάρος της οικονομίας. Ο σκοπός επιτεύχθηκε. Τα κλειδιά της εξουσίας παρέμειναν στα χέρια του Κινήματος.

Μόνο που οι εποχές είναι δύσκολες. Και η παραμονή στην εξουσία προϋποθέτει... υπακοή στα κελεύσματα της - απρόσκλητης είναι αλήθεια - τρόικας, οδηγώντας τους πολίτες σε έναν πραγματικό Γολγοθά. Είναι αλήθεια πως το Κίνημα έκανε τα πάντα για να κωλυσιεργήσει τις επίπονες μεταρρυθμίσεις που ζητούσε η απεχθής διεθνής επιτροπεία, όχι λόγω συμπόνιας προς τους πολίτες, αλλά για να διατηρήσει με νύχια και με δόντια τα προνόμια του κομματικού του στρατού, πού λυμαίνεται τα ασφαλή καταφύγια των ΔΕΚΟ και του Δημοσίου. Έδωσε σκληρή μάχη για να παραπλανήσει τους κουτόφραγκους, αλλά πλέον τα αποθέματα ψεύδους έχουν εξαντληθεί και οι ευκολόπιστοι υπάλληλοι εξ εσπερίας δείχνουν να έχουν εκπαιδευτεί και να μην παρασύρονται στις οφθαλμαπάτες, που περίτεχνα προκαλεί η τέχνη της πράσινης παραπλάνησης.

Τα σκληρά μέτρα αγγίζουν πλέον τις παρυφές του πράσινου κράτους. Προνόμια δεκαετιών δείχνουν να απειλούνται. Οι κρατικοδίαιτοι μισθοφόροι νοιώθουν πως το πάρτι πλησιάζει στο τέλος του και ανησυχούν. Ή έμπειρη ηγεσία του Κινήματος αφουγκράζεται τις στριγκλιές των καλοζωισμένων «χοιρινών» της φάρμας που αντιλαμβάνονται πως προορίζονται να οδηγηθούν επί σφαγήν. Η ατμόσφαιρα αρχίζει και πάλι να μυρίζει «αίμα». Ο λαός που ξεχύνεται με την πρώτη ευκαιρία αγανακτισμένος σε δρόμους και πλατείες σε λίγο δεν θα συγκρατείται από τα «λυκόσκυλα» της εξουσίας. Ακόμη και οι τόσο περίτεχνα στημένες ομάδες πεμπτοφαλαγγιτών, αυτές των προβοκατόρων αντι-εξουσιαστών, δεν θα μπορούν σε λίγο να διαλύσουν το ρεύμα των αγανακτισμένων.

Η «κρεατομηχανή» της κρίσης αλέθει πλέον σε φρενήρεις ρυθμούς. Και αν ο προηγούμενος τσάρος βάστηξε 2 χρόνια, ο καινούργιος δείχνει πως θα αντέξει πολύ λιγότερο. Και, σύντομα, θα αναγκαστεί να φορέσει κι αυτός τον λευκό παρθενικό χιτώνα της Ιφιγένειας για να οδηγηθεί προς το ιερό θυσιαστήριο, για το καλό του Κινήματος, για την επιβίωση της «αγέλης». Η νέα θυσία ήδη προετοιμάζεται. Όχι δεν θα οδηγηθούμε σε εκλογές, τουλάχιστον συνειδητά και χωρίς να συμβεί κάποιο απρόοπτο. Οι προσκλήσεις για το νέο πανηγύρι ήδη τυπώνονται. Αν δεν σας έστειλαν και την δική σας, διαβάστε την στο κείμενο-μανιφέστο των «τριών» που κυκλοφόρησε αυτό το Σαββατοκύριακο.

Το πλήθος θα μαζευτεί ξανά στο πράσινο Κολοσσιαίο και θα ουρλιάζει σε έντονο παροξυσμό την ώρα που τα λιοντάρια θα ξεσκίζουν το θύμα τους. Ο θρόνος του Καίσαρα θα παραμείνει για λίγο κενός και το Κίνημα θα εκλέξει τη νέα ηγεσία, υπό τους αλαλαγμούς του όχλου. Μια ηγεσία, που θα εγγυηθεί την διατήρηση των πατρικίων στα οφίκια της εξουσίας, ενώ οι πληβείοι θα αποχωρούν ικανοποιημένοι έχοντας προσωρινά κορέσει τα πρωτόγονα ένστικτα τους με το χολιγουντιανό θέαμα, που θα τους έχουν περίτεχνα σερβιρίσει. Μέχρι την ώρα που θα συνειδητοποιήσουν, αν το συνειδητοποιήσουν, πως είναι αυτοί οι ίδιοι που αποτελούν τον ξενιστή του παρασίτου… Και πως έχουν πλέον μετατραπεί σε ένα αποστεωμένο κουφάρι, που τόσα χρόνια έτρεφε το παράσιτο του κρατισμού.

Είναι σίγουρο πως το παράσιτο θα πάψει να ζει όταν οι ξενιστές θα έχουν εξοντωθεί, μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά και για τους δύο. Μέχρι όμως εκείνη την ώρα θα υπάρξουν μερικές ακόμη εντυπωσιακές παραστάσεις στην αρένα των ανθρωποθυσιών του πράσινου Κολοσσιαίου.

Βιαστείτε, το θέαμα αρχίζει - ξανά - σε λίγο!

-------
*Αμήχανος ξενιστής, υποψήφιο θύμα.

Η πόλη των Αγγέλων - Αποχαιρετισμός

2011-10-10T10:06:00.004+03:00

Έφτασε η ώρα για την επιστροφή στην Ελλάδα. Μια ευκαιρία για μια αποχαιρετιστήρια Κυριακάτικη απόδραση από την επαγγελματική καθημερινότητα...Αντίο στην πόλη των Αγγέλων, χωρίς να ρίξουμε και μαύρη πέτρα πίσω μας ;)...

....αλλά με ακόμη ένα πακέτο φωτογραφικών αναμνήσεων...Enjoy:...

Ευπρόσδεκτες οι ελιές ακόμη και στο parking! Δεν είναι υπέροχες;

Είσοδος καταστήματος με φθινοπωρινή πινελιά...

Πρωί πρωί ήταν ό,τι έπρεπε για ένα πράσινο τσάι στο στέκι της νεράιδας...

...η ψαροταβέρνα δεν είχε ακόμη ανοίξει...

...σε αντίθεση με την μπυραρία που φιλοξενούσε ήδη τους πρώτους της πελάτες!

Δεν το κάνω επίτηδες, αλλά όλο πέφτω πάνω σε χαριτωμένα πρεβάζια...

γλυκούλες γοργόνες και...

...κακομούτσουνους πειρατές!

Η παραλία "Seals' beach", πήρε, λένε, τ' ονομά της από τις φώκιες που σύχναζαν εκεί... αλλά ακόμη και σήμερα η θάλασσα είναι πλημμυρισμένη από εκατοντάδες εραστές της...οι σύγχρονες φώκιες δεν είναι άλλοι παρά οι surfers!

Η προβλήτα ιδανική για βόλτα, η θερμοκρασία γύρω στους 19C -είναι πρωί ακόμη- και ο ήλιος υπέροχος, σε λίγο θα ζεστάνει για τα καλά!

Οι πρώτοι αγουροξυπνημένοι joggers έχουν ξαμοληθεί στην παραλία...

ενώ δεν λείπουν και οι πρωινοί ψαράδες, περισσότερο ρεμβάζουν την ανατολή παρά ψαρεύουν...

και δεν είναι οι μόνοι...

...αλλά και η πολιτεία από οργάνωση σκίζει..Η ρέμβη δεν έχει απαγορευθεί -ευτυχώς- από το νομοθέτη!

...όχι ότι όλοι τηρούν τις οδηγίες των πινακίδων!

Νωχελικοί ψαράδες -στο βάθος αριστερά διακρίνεται και μια εξέδρα άντλησης πετρελαίου-...

μην περιμένετε πλούσια ψαριά...αλλά κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται!

η θέα αποζημιώνει τους πάντες...

κι ενώ η παραλία αρχίζει να ζωντανεύει...

...εμείς την αποχαιρετούμε,

με μια βόλτα στην κοντινή αγορά,

με όντως απρόσμενες επιχειρηματικές δραστηριότητες (στην χώρα της Ελευθερίας δεν υπάρχει λόγος να κρύβεται κανείς)

και άλλα όμορφα παρτέρια -τι κόλλημα κι αυτό!- ...

τις πρώτες Χριστουγεννιάτικες πινελιές -κοντά 2 μήνες μας μένουν-...

και...Ναι!...Το κατάστημα με αυτή την ταμπέλα πουλάει υποδήματα (για κυρίες!)

...ενώ τούτοι εδώ "χτυπάνε" το βραβείο πρωτότυπης επιχειρηματικής ονομασίας!

...ενώ κάποιοι άλλοι μάλλον πρέπει να ξεκινήσουν συνεδρίες με τον ψυχίατρό τους -για την ιστορία πρόκειται για κοσμηματοπωλείο- !!!

Η σύνθεση από πλακάκια και... τι άλλο, φυσικά, από αγγελάκια!...στην πόλη των Αγγέλων δεν είπαμε πως βρισκόμαστε;

Η Michelle μ' εντυπωσίασε όχι για το γλυκούτσικο αγγελάκι, αλλά για την αναφορά στην επαγγελματική της πιστοποίηση "CPR= Cardio Pulmonary Resuscitation."

Δώστε προσοχή στην μικρή τετράγωνη γαλάζια πινακίδα στο πάνω μέρος του στύλου!

...άσχετο αλλά, το βούρλο είναι το αγαπημένο μου!

Και η σύντομη περιήγησή μας θα κλείσει με μια επίσκεψη στον "Πόλεμο των Άστρων"!!!

Πρώτα στο άνδρο της evil "αυτοκρατορίας"...

...και στη συνέχεια καταλήγουμε, όπως είναι φυσικό, στους "rebels" της τεχνολογίας:

...μια ευκαιρία για να αποχαιρετήσουμε, από κοντά, κι εμείς τον Steve...

...σημειώνοντας σε ένα stick-it τους στίχους που τραγουδούσαμε το 1991 αναμένοντας το System 7.0...

You better watch out,
You better not cry,
You better not pout
I’ m telling you why
“System 7 is coming from Apple,
System 7 is coming from Apple”

You better not cry...

Steve...

We're just thanking you....

January 22, 1984

2011-10-07T20:52:00.000+03:00

Η πόλη των Αγγέλων

2011-10-05T08:42:00.002+03:00

Αν περιμένετε να δείτε αστέρια του Hollywood, πολυτελείς limo ή celebrities βρίσκεστε σε λάθος blog!

Οι σκηνές που αποθανατίστηκαν στο flash memory μου, είναι σκηνές που δεν είναι βγαλμένες από τουριστικούς οδηγούς. Ούτε φιλοδοξούν να είναι χαρακτηριστικές μια απέραντης πόλης 13 εκατομμυρίων Angelenos!

Ξεκινάμε:...

Αντίστοιχη θέα θα συνάντησε κι ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος όταν το 1521 αποφάσισε να τον ονομάσει Mar Pacifico. Περίπου 10 μίλια από την ακτή του Λος Άντζελες και τα σύννεφα καθρεφτίζονται στον Ειρηνικό σαν σε πισίνα!

Μόλις έχει ανατείλει κι ένα μάτσο θαλάσσιοι λέοντες λιάζονται συνωστισμένοι στον λιγοστό χώρο του φάρου-σημαδούρα. Λίγο πιό πάνω ο Scuttle, ο γλάρος, ξεψειρίζεται, περιμένοντας την μικρή γοργόνα του παραμυθιού του...

Δεν άργησε να εμφανισθεί και η παρέα...φαντάζομαι διακρίνετε τα πτερύγια:

Με διάθεση για παιχνίδια και φιγούρες...

Και αρκετά πιό βαθιά μια αγέλη από μεγαλοπρεπή κητοειδή, σε άψογο σχηματισμό:

Όσο για τους παραθαλάσσιους κατοίκους το βολεύονται το σκάφος να το παρκάρουν μπροστά από το "φτωχικό":

Και για τη λιγούρα όλο και κάτι θα βρεθεί!

Για όσους δεν θέλουν να αρκεστούν σε ένα σνακ υπάρχουν και πιο προχωρημένες επιλογές:

Αν και η "μαρίδα" έχει άλλες προτεραιότητες:

το αυτό και οι "κυρίες"...

Καταστήματα με γούστο και αισθητική...

και σπίτια με πανέμορφα πρεβάζια...

προσεγμένοι κήποι...

Μια πανδαισία χρωμάτων...

στον τόπο όπου η ιδιοκτησία δεν αποτελεί ντροπή αλλά ευλογία...

...και η ταμπέλα έγραφε "παρακαλώ μην ταΐζετε τις χελώνες"!

Καθώς η θερμοκρασία ανεβαίνει, φθάνει η ώρα για surf...

και από την παραλία σε ένα τυπικό τοπικό super market, όπου οι Μεξικάνικες επιρροές είναι κάτι παραπάνω από προφανείς:

μπόλικες οι πιπεριές και το ρύζι...

φρεσκοψημένα λαχταριστά nachos...

και πάντα υπό την επίκληση και την διακριτική προστασία των Θείων, που με τέτοια ποικιλία δεν θα μείνουν παραπονεμένα...

Ενόσω εμείς ψάχνουμε στον Τσελεμεντέ συνταγή για το πράσινο λουκάνικο...

...το οποίο θέλουμε να συνοδεύσουμε με γαρνιτούρα από ζουμερά φύλλα φραγκοσυκιάς...

...ενώ για επιδόρπιο "παίζει" ριζογαλάκι με...μπόλικη κανελλίτσα!

Και από το supermarket στο mall...ναι οι φοίνικες είναι αληθινοί!

και τη διαφήμιση του beauty salon, την βρήκα χαριτωμένη:

Και αν, τέλος, ψάχνετε να βρείτε τους Αγγέλους στην πόλη τους, ίσως να τους συναντήσετε σε κάποιο απόμερο graffitti...

Απελευθέρωση επαγγελμάτων. Η "επόμενη μέρα"

2011-09-25T13:08:00.002+03:00

του Δρ. Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου [1]

Ανάμεσα στις θρυλούμενες μεταρρυθμίσεις, που αργά ή γρήγορα θα επιβληθούν και στην χώρα μας, περιλαμβάνεται και η περίφημη απελευθέρωση επαγγελμάτων. Τα πλεονεκτήματα της είναι πολλά και προφανή:

Αύξηση του ανταγωνισμού, άρα και
πτώση των τιμών για τους τελικούς καταναλωτές,
παροχή δυνατοτήτων απασχόλησης σε πολλούς νέους που μέχρι σήμερα ήσαν αποκλεισμένοι από συγκεκριμένα επαγγέλματα ή που, για να μπορέσουν να δραστηριοποιηθούν, έπρεπε να καταβάλουν υπέρογκα «μαύρα» ποσά σε ενδιάμεσους ή μεσάζοντες,
καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και, ενίοτε, της διαφθοράς και του λαδώματος στην διαδικασία «αδειοδότησης» και
κατάργηση της πάσης φύσεως στεγανών και τεχνικών εμποδίων στην άσκηση του επαγγελματικού επιχειρείν.

Όσο όμως αναγκαία κι αν κρίνεται για την εξυγίανση της «πιάτσας» των επαγγελμάτων η εξάλειψη στρεβλώσεων δεκαετιών και η λειτουργία σύμφωνα με τους κανόνες της αγοράς, τόσο προσεκτική θα πρέπει να είναι η εφαρμογή της για την αποφυγή μιας σειράς ανεπιθύμητων παρενεργειών. Ως παράδειγμα ανεπιθύμητων παρενεργειών θα μπορούσαμε να αναφέρουμε:

Την εκδήλωση φαινομένων καιροσκοπισμού,
την δραστηριοποίηση στα επαγγέλματα, που ανοίγουν, ευκαιριακών τυχοδιωκτών του «ό,τι δηλώσεις είσαι»,
την πιθανότητα φαινομένων «αρπαχτής» και επιχειρηματικής ασυδοσίας και
την υποβάθμιση της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών ή προϊόντων.

Οι παρενέργειες αυτές μπορεί να αποτελέσουν λογικό επακόλουθο μιας απελευθέρωσης επαγγελμάτων χωρίς σχεδιασμό, χωρίς διαδικασίες και κυρίως υπό την πλήρη απουσία κανόνων δεοντολογίας που θα προστατεύουν το καταναλωτή αλλά και τους ευσυνείδητους επαγγελματίες.

Δεδομένης της κυβερνητικής αβουλίας και αδιαφορίας να σχεδιάσει τα απαιτούμενα βήματα για μια ομαλή απελευθέρωση της αγοράς των επαγγελμάτων, σε συνδυασμό με τις κλιμακούμενες –προς αυτή την κατεύθυνση- πιέσεις της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., αποτελεί κοινή, πλέον, πεποίθηση πως θα οδηγηθούμε, όπως και στα υπόλοιπα μέτωπα των μεταρρυθμίσεων, σε ένα καταιγισμό νομοθετικών πράξεων της τελευταίας στιγμής, όπως αυτά που συντάχθηκαν «στο ποδάρι» και κατατέθηκαν «νύχτα» στη Βουλή, που θα απελευθερώνουν τα επαγγέλματα «εδώ και τώρα», χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις και πάνω απ’ όλα χωρίς καμία πρόνοια για την «επόμενη μέρα».

Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως...
στο σημείο αυτό ο ρόλος της κυβέρνησης παύει να υφίσταται και οι αγορές (των επαγγελμάτων/επαγγελματιών) θα πρέπει να αυτορυθμιστούν. Και η ευθύνη για την αυτορρύθμιση, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, μετατίθεται πλέον στα σωματεία, τις ενώσεις, τα επιμελητήρια και τις ομοσπονδίες των επαγγελματιών, ανάλογα το εκάστοτε συλλογικό όργανο έκφρασής τους.
Το ερώτημα, που τίθεται σε αυτό το σημείο, είναι αν αυτή η διαδικασία της αυτορρύθμισης θα επέλθει νομοτελειακά μετά από λάθη, προβλήματα, κόστος και παθήματα ή θα μπορέσει να έχει προετοιμασθεί με ένα συντεταγμένο σχέδιο δράσης;
Και αν όντως μπορεί να αποφευχθεί το πρώτο σενάριο (της άναρχης προσαρμογής) υπάρχει μηχανισμός και τεχνογνωσία για την προετοιμασία του δευτέρου σεναρίου (της συντεταγμένης εξέλιξης);

Ευτυχώς, στην εποχή μας σε πολύ λίγες δραστηριότητες της σύγχρονης κοινωνίας πρέπει να ξανα-ανακαλύψουμε τον τροχό. Εδώ και δεκαετίες έχουν αναπτυχθεί μια σειρά από διεθνώς αναγνωρισμένα και τυποποιημένα μοντέλα λειτουργίας επαγγελματικών ομάδων. Μοντέλα, που αν τα υιοθετήσουμε, μας παρέχουν όλα τα εργαλεία για να διαχειρισθούμε την «κρίση» της απελευθέρωσης των επαγγελμάτων στην χώρα μας, αναπτύσσοντας νέα υγιή και ανταγωνιστικά συστήματα λειτουργίας των δικών μας επαγγελματικών ομάδων. Τα μοντέλα αυτά είναι γνωστά υπό την γενική ονομασία «Σχήματα Επαγγελματικής Πιστοποίησης» και εξειδικεύονται ανά κλάδο και επαγγελματική ομάδα.

Το εκάστοτε «Σχήμα Επαγγελματικής Πιστοποίησης» δεν αφορά μόνο στην αντικειμενική αναγνώριση των γνώσεων ενός επαγγελματία, αλλά θέτει τα θεμέλια και τεκμηριώνει τις διαδικασίες για την συστηματική και οργανωμένη λειτουργία ενός ολόκληρου επαγγελματικού κλάδου, αφού, μεταξύ άλλων, μεριμνά για:

Την αρχική αναγνώριση-πιστοποίηση του επαγγελματία,
τις βαθμίδες εξέλιξης του,
τις απαιτήσεις μόρφωσης, επιμόρφωσης, δεξιοτήτων και εμπειρίας του,
τις προϋποθέσεις διατήρησης και ανανέωσης της επαγγελματικής ιδιότητας του,
τις διαδικασίες σύνταξης, επίβλεψης και επιβολής του κώδικα δεοντολογίας,
τις διαδικασίες χειρισμού παραπόνων πελατών και
της τήρησης σχετικών αρχείων.

Η προετοιμασία, ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη ενός Σχήματος Επαγγελματικής Πιστοποίησης για έναν συγκεκριμένο επαγγελματικό κλάδο διέπεται από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

1. Είναι εθελοντικό. Αυτό, πρακτικά, σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να επιβληθεί από κάποια νομική ρύθμιση, αλλά αποτελεί την επιλογή αυτό-ρύθμισης του εκάστοτε συλλογικού οργάνου μιας ομάδος επαγγελματιών.

2. Είναι ευέλικτο. Δεν χρειάζεται να εφαρμοσθεί υποχρεωτικά σε εθνικό επίπεδο αλλά θα μπορούσε, αρχικά, να αποτελεί την επιλογή αυτό-ρύθμισης ομάδος επαγγελματιών σε τοπικό ή περιφερειακό επίπεδο.

3. Είναι δημοκρατικό. Οι προβλέψεις και οι κανόνες για την λειτουργία του εκάστοτε επαγγελματικού σχήματος αποτελούν προϊόν διαβούλευσης όλων των εμπλεκομένων μερών (επαγγελματίες, φορέας πιστοποίησης, εργοδότες/καταναλωτές όπου απαιτείται) με στόχο την εξισορρόπηση όλων των συμφερόντων ή/και τάσεων και την ικανοποίηση όλων των συντελεστών που επηρεάζουν την επιτυχή λειτουργία και την μέγιστη διεισδυτικότητα του κάθε κλάδου στην αγορά.

4. Είναι δυναμικό. Οι διαδικασίες που περιγράφουν το πλαίσιο λειτουργίας του εκάστοτε επαγγέλματος αναθεωρούνται εύκολα και άμεσα με τις ανάγκες της αγοράς, τις εξελίξεις της τεχνολογίας, τις αναθεωρήσεις της νομοθεσίας κλπ, ώστε ο κλάδος να παραμένει πάντοτε ευέλικτος και ανταγωνιστικός.

5. Είναι αναγνωρισμένο. Σε εθνικό και διεθνές επίπεδο το εκάστοτε -ανά επαγγελματικό κλάδο- Σχήμα Επαγγελματικής Πιστοποίησης σχεδιάζεται και αναπτύσσεται σύμφωνα με μια σειρά από διεθνή και εθνικά πρότυπα και προδιαγραφές που εγγυώνται όχι μόνο την διεθνή του αναγνωσιμότητα και κύρος αλλά και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και διευκόλυνση της κινητικότητας, σε τρίτες χώρες, των επαγγελματιών, που έχουν ενταχθεί σε αυτό. Η διεθνής αυτή αναγνώριση επιτυγχάνεται μέσω της τήρησης των απαιτήσεων των εφαρμοζόμενων, ανά περίπτωση, διεθνών προτύπων (ISO) [2] καθώς και των οδηγιών των οργανισμών της Διεθνούς Διαπίστευσης (IAF) [3] και της Διεθνούς Ενώσεων Φορέων Πιστοποίησης Επαγγελματιών (IPC) [4].

6. Είναι ανεξάρτητο. Το Σχήμα Επαγγελματικής Πιστοποίησης αναπτύσσεται, υλοποιείται και επιβλέπεται από ανεξάρτητο προς τον Επαγγελματικό κλάδο εξειδικευμένο Φορέα Πιστοποίησης Επαγγελματιών [5], διασφαλίζοντας έτσι την πλήρη αμεροληψία και ανεξαρτησία στην διαδικασία αξιολόγησης, πιστοποίησης και ανέλιξης των επαγγελματιών.

7. Είναι προσιτό. Το κόστος ανάπτυξης, λειτουργίας και συντήρησης του εκάστοτε Σχήματος Επαγγελματικής Πιστοποίησης επιμερίζεται στους επαγγελματίες του κάθε κλάδου, καταβάλλεται ετησίως, αποτελεί νόμιμη και επίσημη δαπάνη τους επαγγελματία και υπολείπεται κατά «τάξεις μεγέθους» από το κόστος της διαφθοράς και τα «μαύρα» υπέρογκα ποσά που, ενίοτε, διακινούνταν, μέχρι σήμερα, «κάτω από το τραπέζι» για την επίτευξη επαγγελματικής αναγνώρισης.

8. Είναι φιλικό. Οι Φορείς Πιστοποίησης Επαγγελματιών [5] χειρίζονται και εξυπηρετούν τους πελάτες-συνεργάτες τους, πιστοποιημένους αλλά και υπό πιστοποίηση, επαγγελματίες με τον προσήκοντα σεβασμό και επαγγελματισμό, χωρίς περιττές γραφειοκρατίες, χωρίς δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και χωρίς «αστυνομικό» πνεύμα.

Υπάρχει, λοιπόν, διέξοδος στο –εκ πρώτης όψεως- διαφαινόμενο αδιέξοδο της απελευθέρωσης των επαγγελμάτων. Διέξοδος δοκιμασμένη, επί χρόνια, στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό, χωρίς την ανάγκη και την εμπλοκή τους κράτους και με διεθνή αναγνώριση και κύρος. Μένει στο χέρι των επαγγελματιών και των συλλογικών τους οργάνων να προετοιμασθούν κατάλληλα για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του αύριο, θωρακίζοντας τον επαγγελματικό τους χώρο σήμερα, από πάσης φύσεως επιβουλές και κινδύνους.

Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα πια από το κράτος. Ήρθε η ώρα, οι ίδιοι οι επαγγελματίες, να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να χαράξουμε από μόνοι μας τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε… Εμείς σήμερα και αύριο τα παιδιά μας.

----------------------------------------
[1] Ο Δρ. Γεώργιος Αναστασόπουλος (ceo@staregister.org) είναι Πρόεδρος και Δνων Σύμβουλος του Φορέα Πιστοποίησης Επαγγελματιών STAREGISTER και Γενικός Γραμματέας της Διεθνούς Ενώσεων Φορέων Πιστοποίησης Επαγγελματιών (IPC).

[2] ISO-International Organization for Standardization (http://www.iso.org/iso/home.html)

[3] IAF-International Accreditation Forum (http://www.iaf.nu/)

[4] IPC-International Personnel Certification Association (www.ipcaweb.org)

[5] STAREGISTER-Φορέας Πιστοποίησης Επαγγελματιών (www.staregister.org)

Θέλω να γνωρίσω τον δημόσιο υπάλληλο που του πληρώνω τον μισθό

2011-09-22T20:32:00.000+03:00

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Σήμερα παρέλαβα ένα από τα εκκαθαριστικά που απέστειλε η εφορία για τα έκτακτα τέλη που αποφασίσθηκαν τον Ιούλιο. Ο συνολικός λογαριασμός ανέρχεται στα 1500 ευρώ. Συμπεριλαμβανομένης της εισφοράς ελεύθερων επαγγελματιών, thank God! (Δυστυχώς, ως μηχανικός συμπεριλαμβάνομαι στους, κατά τον κο Πάγκαλο, κλέφτες, και φυσικά πρέπει να πληρώσω για τα αμάρτηματά μου κυρίως για το να μην ακούσω τον πατέρα μου και να έχω διορισθεί στο δημόσιο, όταν ακόμη προλάβαινα! Ήθελα να κάνω δική μου εταιρεία...στην Ελλάδα....ο βλαξ!).

Επίσης, ακόμα πληρώνω, με δόσεις, τις έκτακτες εισφορές και τις περαιώσεις που έλαβα στις αρχές της χρονιάς. Συν τον αυξημένο φόρο εισοδήματος, συν τον αυξημένο ΦΠΑ, συν τα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας συν, συν, συν!

Σε λίγο αναμένω και τη νέα λυπητερή εκτάκτου τέλους "σταδιακής δήμευσης" ακινήτων μέσω του λογαριασμού της κρατικοποιημένης ΔΕΗ.

Αν κανείς προσθέσει όλα τούτα τα χαράτσια προκύπτει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, που αντιστοιχεί στον μέσο ετήσιο βασικό μισθό ενός δημοσίου υπαλλήλου!

Δεδομένου ότι δεν διαθέτω κάποια ιδιαίτερη, μην πω στοιχειώδη, ευφυΐα (όπως απεδείχθη και νωρίτερα με τις επαγγελματικές μου επιλογές) με καθυστέρηση κατάλαβα το σατανικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ: Κάθε ιδιώτης, κάθε ελεύθερος επαγγελματίας οφείλει να υιοθετήσει από έναν (τουλάχιστον) δημόσιο υπάλληλο τον οποίο και θα συντηρεί πληρώνοντας του τον μισθό του! Κάτι σαν το πρόγραμμα της Actionaid όπου ο φιλάνθρωπος γίνεται εικονικός ανάδοχος ενός φτωχού παιδιού μιας τριτοκοσμικής χώρας, του οποίου πληρώνει τα μηνιαία έξοδα και τακτικά λαμβάνει κάποιες φωτογραφίες του.

Η διαφορά με το πρόγραμμα της Actionaid είναι πως ο δημόσιος υπάλληλος, που έχω "υιοθετήσει", μου κοστίζει αρκετές χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, έναντι των 22 ευρώ, μηνιαίως, της φιλανθρωπικής οργάνωσης.

Επίσης, ουδείς δεν φιλοτιμείται να μου αποστείλει έστω και μια φωτογραφία του δημοσίου υπαλλήλου που μισθοδοτώ! Είναι κρίμα να μου στερούν την δυνατότητα να γνωρίσω το άνθρωπο που συντηρώ! Εδώ μοιράζομαι τον μισθό μου μαζί του, γιατί να μην μοιρασθούμε τις χαρές και τις λύπες μας; Γιατί να μην γνωρίσω την οικογένειά του, αν υπάρχει, να δω αν τα λεφτά μου πιάνουν τόπο στην μόρφωση των παιδιών του και να τσοντάρω και κάτι παραπάνω αν χρειασθεί βρε αδερφέ!

Άνθρωποι είμαστε!

ΥΓ. Θέλω θερμά να ευχαριστήσω την κυβέρνηση που περικόπτοντας και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων δεν θα με επιβαρύνει περαιτέρω τον ερχόμενο χρόνο...Εκτός και αν ο "δικός μου" πάρει προαγωγή ή κανά έκτακτο επιδοματάκι!

----------------------------------

* Διδάκτορος - που να μην έσωνα- Μηχανολόγου Μηχανικού, άρα Ελευθέρου Επαγγελματία άρα "κλέφτη" κατά τον κο Πάγκαλο. Merci!

Στο προσκλητήριο ΑΠΩΝ!

2011-09-22T14:10:00.001+03:00

Την ώρα της καταιγίδας ο καπετάνιος κρύβεται στο πιο σκοτεινό αμπάρι...
Αξιολύπητος μαϊντανός μιας πανικόβλητης -πλέον- συμμορίας πειρατών που εδώ και 30 χρόνια έχουν καταλάβει το καράβι οδηγώντας το κατ' ευθείαν στις ξέρες.

Όλη η Κεϋνσιανή πολιτική σε 1 σκίτσο!

2011-09-01T18:47:00.000+03:00

Στο τέλμα του κρατισμού

2011-08-28T11:36:00.000+03:00

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου[1]

"Η Ελλάδα έχει βιομηχανία αλλά βρίσκεται στην Βουλγαρία!"

Στις 26 Αυγούστου ένα ενδιαφέρον άρθρο[2] του διαδικτυακού Bloomberg ασχολήθηκε με την μετανάστευση Ελληνικών επιχειρήσεων στην Βουλγαρία. Σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου, 2.000 και πλέον επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων έχουν εγκατασταθεί ήδη στην Βουλγαρία εκ των οποίων το 40% μόλις φέτος! Το άρθρο προσεγγίζει το πολιτικό-οικονομικό σκηνικό που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα και διερευνά τους λόγους αυτής της επενδυτικής όσμωσης.

«Η λειτουργία μας στην Βουλγαρία κοστίζει πολύ λιγότερο από την Ελλάδα λόγω μειωμένων φόρων και μισθών. Επίσης, η φορολογική νομοθεσία στην Βουλγαρία είναι πολύ απλούστερη, ξεκάθαρη και κυρίως προβλέψιμη» αναφέρει ανώτατο διευθυντικό στέλεχος ελληνικής βιομηχανίας που λειτουργεί ήδη 5 εργοστάσια στην Βουλγαρία απασχολώντας 1000 εργαζομένους.

Το ότι η Βουλγαρία φορολογεί τις επιχειρήσεις με 10% είναι γνωστό. Είναι, επίσης, γνωστό το ότι προσφέρει φθηνό εργατικό δυναμικό. Αυτό όμως που πραγματικά εκπλήσσει είναι η επίτευξη ενός φορολογικού περιβάλλοντος, που είναι φιλικό προς τις επιχειρήσεις χωρίς να τους επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις! Αξίζουν συγχαρητήρια στην Βουλγαρική κυβέρνηση και τον λαό της, που μετά από δεκαετίες λειτουργίας σε καθεστώς, και νοοτροπίες, κομμουνιστικής κολεκτιβοποίησης, μπορούν πλέον να ανταγωνιστούν στα ίσα χώρες με μακρόχρονη λειτουργία της οικονομίας της αγοράς (υποτίθεται), όπως η Ελλάδα. Και αποτελεί όνειδος για μια χώρα σαν την Ελλάδα, που με τόση οικονομική βοήθεια και στήριξη από την δύση (από το μεταπολεμικό σχέδιο Μάρσαλ μέχρι τα απανωτά «πακέτα Ντελόρ») καταφέρνει να ευτελίζεται διεθνώς με το να μετατρέπεται όχι μόνο σε διεθνή επαίτη αλλά και σε παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγήν.

Το ευτράπελο και ταυτόχρονα τραγικό είναι πως η πολιτική μας ηγεσία (ιδίως οι υπεύθυνοι του τριγώνου Οικονομία-Ανάπτυξη-Υποδομές) σπαζοκεφαλιάζουν για να βρουν την μαγική συνταγή της πολυπόθητης Ανάπτυξης, την ίδια στιγμή που εθελοτυφλώντας, αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να κατανοήσουν τον απέραντο κρατισμό που διαποτίζει «μέχρι το κόκκαλο» το πολιτικό τους σκεπτικό, την εξάρτησή τους από τις κρατικοδίαιτες Λερναίες Ύδρες, που επί δεκαετίες οι ίδιοι εξέθρεψαν με απέραντη στοργή και φροντίδα, και την προσήλωσή τους σε ένα ξεπερασμένο κι αδιέξοδο οικονομικό μοντέλο Κεϋνσιανής έμπνευσης και φιλοσοφίας.

Θα ήταν χρήσιμο για τον Έλληνα Υπουργό Ανάπτυξης να μελετήσει τον όποιο αντίστοιχο Βουλγαρικό «Αναπτυξιακό Νόμο» που προσέλκυσε τις 2.000 Ελληνικές Επιχειρήσεις. Με έκπληξή του θα ανακαλύψει πως...

τέτοιος νόμος δεν υφίσταται! Αυτό που υφίσταται είναι ένα ελκυστικό, σοβαρό και συνεπές επιχειρηματικό περιβάλλον, όπως διαμορφώνεται από την τοπική φορολογική, εργατική και ασφαλιστική νομοθεσία. Χωρίς μεν επιδοτήσεις και ΕΣΠΑ αλλά και δίχως μεσάζοντες, δίχως εισφορές υπέρ τρίτων, δίχως ΠΑΜΕ και «Φωτόπουλους» και κυρίως δίχως κρατική γραφειοκρατία και διαφθορά.

Και για να είμαστε δίκαιοι το πρόβλημα δεν εστιάζεται μόνο στην παροιμιώδη ανικανότητα και ατολμία της πολιτικής μας ηγεσίας να αντιληφθεί την πραγματικότητα, αλλά και στις έντεχνα εμφυτευμένες, για δεκαετίες, κρατικιστικές δοξασίες στον ίδιο το λαό μας. Για παράδειγμα, αποτελεί ένα μυστήριο για τον μέσο πολίτη το γιατί η αύξηση του μεγέθους του δημοσίου οδηγεί σε λουκέτα την αγορά και ακόμη περισσότερο αγγίζει τα όρια της κβαντικής φυσικής το γιατί η επιμονή σε μη απολύσεις στον –αντιπαραγωγικό- δημόσιο τομέα οδηγεί σε ανεργία στον –παραγωγικό- ιδιωτικό τομέα! Θεωρείται δε, σχεδόν φυσιολογική η δυνατότητα κάθε οργανωμένης συντεχνίας φασιστοειδών της αριστεράς –κι όχι μόνον-, να καταλύει την δημοκρατία, αφαιρώντας με την βία από συμπολίτες μας την ελευθερία του λόγου, της μετακίνησης ή και αυτής ακόμη της εργασίας.

Το πρόβλημα της χώρας μας δεν εστιάζεται, λοιπόν μόνο σε τεχνικά ζητήματα. Αν ήταν έτσι, θα αρκούσαν κάποιες μεταρρυθμίσεις για να αναταχθεί η οικονομία και να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος Ανάπτυξης. Το πρόβλημα της χώρας μας εστιάζεται σε θέματα νοοτροπίας, ηθικής και αρχών. Κι ένας λαός ηθικά και αξιακά ευνουχισμένος δεν δύναται να ανακάμψει με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Οι ριζικές ανατροπές που απαιτούνται είτε στην αγορά, είτε στην παιδεία, είτε στην υγεία, είτε στην λειτουργία του κράτους, προϋποθέτουν πρώτα ριζικές ανατροπές στις νοοτροπίες μας, στις αρχές μας και στο αξιακό μας σύστημα. Οι ανατροπές αυτές δεν επιτυγχάνονται μέσω τεχνικών διεργασιών όπως οι εκλογές, αλλά μέσω κοινωνικών διεργασιών που ενεργοποιούνται αυτόματα είτε ως αποτέλεσμα μακρόχρονης ηθικής ωρίμανσης είτε ως αποτέλεσμα συλλογικών αντανακλαστικών επιβίωσης. Και τέτοια αντανακλαστικά ενεργοποιούνται κατά την διάρκεια των κρίσεων. Όσο δε, αργούν να ενεργοποιηθούν τόσο η κρίση εντείνεται, οδεύοντας προς την κορύφωσή της. Ευτυχής ο λαός που το ένστικτο αυτοσυντήρησής του θα «ξυπνήσει» προ της –καταστροφικής- κορύφωσης της κρίσης. Αν δεν το επιτύχει αυτό τότε η ιστορία θα του παρέχει πλουσιοπάροχα όσο χρόνο επιθυμεί -μετά από την καταστροφή- για να μαζέψει πληγωμένος τα συντρίμμια του, να αναλογιστεί τα λάθη του και να ξεκινήσει μια νέα ωριμότερη πορεία.

Και η Σύνεση και ο Πόνος δρουν πάντα διδακτικά.

Σε κάθε περίπτωση εμείς επιλέγουμε τον δάσκαλό μας.

-----------------
[1] Ο κ. Γ. Αναστασόπουλος είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Northwestern των ΗΠΑ και υπεύθυνος του πολιτικού Τομέα Ανάπτυξης της Δημοκρατικής Συμμαχίας

[2] Greek Malaise Means Gain for Bulgaria as Firms Seek Refuge

The Economis of Theft, or the Non-Existence of the Ruling Class

2011-08-24T00:08:00.001+03:00

Απόσπασμα από το σύγγραμμα "The Machinery of Freedom"

του David Friedman
Professor, Santa Clara University, School of Law

It could probably be shown by facts and figures that there is no distinctly American criminal class except Congress.
MARK TWAIN

Consider a free-market society in which theft does not exist. Suppose that some change, social, technological, or whatever, suddenly makes theft possible. What is the overall effect? One might suppose that it would be simply a transfer of the amount stolen from one group of people to another; the victims become poorer and the thieves richer by the same amount. This is not true.

People enter the profession of theft, like any other profession, until their numbers are sufficient to drive down the return from theft to the point where it is no more attractive than other professions available to them. Thieves end up working a normal eight-hour night and receive the same salary as other workers with the same talents employed elsewhere (allowing, of course, for such special business expenses as legal fees and time lost while imprisoned). The 'marginal' thief—the man who finds it just barely in his interest to be a thief and would go straight if the returns of theft were just a little lower—is better off only to the extent that the added demand for his particular talents caused by the opening of opportunities in theft has slightly raised the salary those talents can command. The nonmarginal thief— the man who happens to be better suited to theft or less suited to honest employment than most other thieves or potential thieves—benefits somewhat more, but even for him the benefit is only a part of his income, since he could be spending the same effort earning somewhat less in a different profession.

Meanwhile,...
the victims are worse off by the entire amount stolen, which is at least as great as the total wages of the thieves. In addition, they pay the cost of burglar alarms, police, and other expensive concomitants of theft. The net effect of theft has been not the transfer of income but the diversion of labor from productive to unproductive uses, which reduces the total income of the members of the society by about the amount stolen.

If there is a plentiful supply of qualified thieves, or if the qualities required for theft are roughly the same as those required in other professions, the benefit to the thieves from the existence of theft will be small. If, in addition, the number of thieves is a sizable part of the population, the thieves themselves may be worse off because of the existence of theft. There is, after all, no honor among thieves; a man may return from a night of labor only to find that a fellow worker has paid him a call. In addition, the price of the goods thieves buy is increased by the cost of insurance, guards, and the like, which are necessitated by theft. Thieves themselves may lose more by theft than they make; if moderately rational, they might themselves prefer that theft be impossible.

Exactly the same argument can be made for the fences, the ultimate purchasers of stolen property, and everyone else who at first appears to be benefited by theft. In each case competition drives earnings down to the market rate, while some of the costs of theft are borne by those who appear to benefit by it.

This analysis of private theft is useful for understanding the nature of government. Government consists largely of various forms of legalized theft. The same economic principles apply to it as to illegal theft. There is competition both for employment (as politician, bureaucrat, and so on) and for purchasing stolen goods (lobbying for subsidies and other government favors). This competition drives down the income of both politicians and their customers until it reaches its market level. Just as with private theft, individuals are benefited only to the extent that their particular talents are peculiarly suitable for governmental professions. As with private theft, the wealth taken is mostly a net loss, not a transfer. If a million dollars of the taxpayers' money is being handed out, the people competing for it are willing to—and will—spend most of a million dollars to get it, just as a private thief will put in twenty dollars worth of labor to steal twenty-five dollars worth of loot. In addition, as with private theft, more resources are consumed by the cost of protection against government—the cost of tax lawyers, the cost of inefficient allocation of labor and capital in planning enterprises to minimize tax costs instead of to maximize real production, and so on. In the long run, society is probably poorer by more than the total amount stolen.

Just as private thieves may be injured by theft, it is possible that those who work in or through government may be injured, on net, by the existence of government. Indeed, it is probable, for the number of 'thieves' is enormous (virtually the entire population, to one degree or another, is using the government to steal something from someone), and the total amount stolen is a sizable fraction of the national income.

It might be argued that the chief beneficiaries of government, in particular politicians, have no talent except for theft and that the increase in their income resulting from the government's demand for that talent is therefore considerable.

This argument is oratorically satisfying, but it is probably false. There is stiff competition for high office, and the men who win usually have considerable ability. Human ability is, I believe, quite generalizable; a man who is good at one thing usually can be good at others. If government were drastically reduced or eliminated, politicians could go into legitimate activities, perhaps as entertainers, perhaps as executives. Most politicians, if they had stayed out of politics, would probably be earning nearly as much as they are now. But if there were no politics, everyone's income would be much higher. The abolition of government, although it might lower the relative income of those who now are, or would have become, politicians, would substantially raise their absolute income.

This entire analysis, as the title of the chapter suggests, is intended to answer the argument that the government cannot possibly be abolished legally, since the people who control it profit by it and, since they control it, they will not allow it to be destroyed 'within the system'. Such a 'ruling class' analysis fails to explain government activities, such as airline regulation, which consist mostly of destroying wealth, and the wealth of the rich at that. By imposing high airline fares, the CAB imposed a cost of about $2 billion a year on airline passengers. Many of them were surely members of the 'ruling class', if there was one. The airlines benefited by a small fraction of that amount; their total net income was only about half a billion dollars. If we assume that 40 percent of that income was a result of the CAB's activities, that all of that goes to members of the 'ruling class', and that fully half the money spent on airline fares is spent by students, low-income couples on honeymoons, and similar nonmembers of the 'ruling class', we still have the curious spectacle of a ruling class that steals a billion dollars from itself and pays eight hundred million for the privilege. It seems more reasonable to suppose that there is no ruling class, that we are ruled, rather, by a myriad of quarreling gangs, constantly engaged in stealing from each other to the great impoverishment of their own members as well as the rest of us.

Even if this is correct, there are still people who have sunk money into the existing system, have spent time and energy working their way into a profitable job, and thus have a short-run interest in maintaining that system. This is only a transitional problem. Those people will fight fiercely against any attempt to abolish their jobs while they are in them, but they have no interest in preserving them for their successors. The abolition of government will take longer than the career of one generation of bureaucrats and politicians.

This does not mean that we can achieve anarchy by merely posting a few Xerox copies of this chapter around Capitol Hill and waiting for the congressmen to recognize their long-run interests. In the next two chapters I suggest more practical—and longer— roads to freedom than that. But at least we can remove from our map one roadblock—the satanic ruling class, raking in the shekels with its right hand and stuffing the ballot box with its left.

(Το κλασσικό σύγγραμμα του David Friedman, The Machinery of Freedom έχει εξαντληθεί. Μπορείτε όμως να το κατεβάσετε, εντελώς ΔΩΡΕΑΝ, από τον ιστοχώρο του συγγραφέα ΕΔΩ)

To μικρό μαύρο ψάρι

2011-08-22T11:29:00.002+03:00

The Little Black Fish; painting by: Farshid Mesqali

Το Μικρό Μαύρο Ψάρι είναι ένα πολύ γνωστό παιδικό βιβλίο που γράφτηκε το 1968 από τον Samad Behrangi .

Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από τη φωνή ενός γέρικου ψαριού που την διηγείται στα 12.000 παιδιά και τα εγγόνια του. Περιγράφει το ταξίδι ενός μικρού μαύρου ψαριού που αφήνει την ασφάλεια της λιμνούλας του για να ανακαλύψει στον κόσμο. Η διαδρομή του μικρού ψαριού το οδηγεί προς έναν καταρράκτη και κατά μήκος του ποταμού προς τη θάλασσα. Στο δρόμο συναντά αρκετούς ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Με σοφία, θάρρος και αυτοθυσία το ψαράκι ταξιδεύει πολύ μακρυά, καταφέρνοντας να φτάσει ακόμη μέχρι και την θάλασσα.

Το παραμύθι θεωρείται ότι είναι μια πολιτική αλληγορία, και είχε απαγορευτεί σε χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο, στα Αγγλικά:...

The Little Black Fish
by Samad Behrangi

It was the longest night of winter. At the bottom of the sea an old fish gathered together 12,000 of her children and grandchildren and began to tell them this story:

Once upon a time a little black fish lived with her mother in a small pond on the side of a mountain. Their home was behind a black, moss-covered rock, under which they both slept at night. The little fish longed to see the moonlight in their home just once. From morning till evening, the mother and child swam after each other. Sometimes they joined other fish and rapidly darted in and out of small crevices. The little fish was an only child, for of the 10,000 eggs which the mother had laid, only she had survived.

For several days the little fish had been deep in thought and had talked very little. She swam slowly behind her mother around the pond and did not play with the other fish. Her mother thought her child was sick and would soon be well. In fact, the black fish's sickness was really something else!

Early one morning before the sun had risen, the little fish woke her mother and said

"Mother, I want to talk to you."

Half-asleep, the mother responded

"Child, this isn't the time to talk. Save your words for later. Go swimming?"

"No, Mother! I can't go swimming anymore. I must leave here."

"Do you really have to leave?"

"Yes, Mother, I must go."

"Just a minute! Where do you want to go at this hour of the morning?"

"I want to go see where the stream ends. You know, Mother, I've been wondering where the end of the stream is ... I haven't been able to think about anything else. I didn't sleep a wink all night. At last, I decided to go and find where the stream ends. I want to know what's happening in other places."

The mother laughed - "When I was a child, I used to think a lot like that. But, my dear, a stream has no beginning and no end. That's the way it is. The stream just flows and never goes anywhere."

"But mother dear, isn't it true that everything comes to an end ? Nights end, days end, weeks, months, years ..."

"Forget this pretentious talk," interrupted the mother - "Let's go swimming. Now is the time to swim, not talk."

"No, Mother, I'm tired of this swimming, I want to set out and see what's happening elsewhere. Maybe you think someone taught me these ideas but believe me, I've had these thoughts for a long time. Of course, I've learned many things here and there. For instance, I know that when most fish get old, they complain about everything. I want to know if life is simply for circling around in a small place until you become old and nothing else, or is there another way to live in the world ?"

When the little fish finished the mother exclaimed - "My dear child, are you crazy? World! ... World! What is this other world! The world is right here where we are. Life is just as we have it..."

Just then, a large fish approached their home and said: "Neighbor, what are you arguing about with your child? Aren't you planning to go swimming today?"
Hearing her neighbor's voice, the mother came out of the house and said, "What's the world coming to! Now children even want to teach their mothers something!"
How so? "asked the neighbor."
Listen to the places this half-pint wants to go!" replied the mother. "Saying over and over again I want to go see what's happening in the world. What pretentious talk!"

"Little one," said the neighbor, "let's see. Since when have you become a scholar and philosopher and not told us?"
"Madam," answered the little fish, "I don't know what you mean by 'scholar' and 'philosopher,' I've just gotten tired of these swims. I don't want to continue this boring stuff and be happy as a fool until one day I wake up and see that like all of you, I've become old, but still am as dumb as I am now."
"Oh, what talk!" exclaimed the neighbor.
"I never thought my only child would turn out this way," said the mother. "I don't know what evil person put my sweet baby up to this."

"No one put me up to anything," said the little fish. "I have reason, and intelligence and understanding. I have eyes and I can see."
"Sister," said the neighbor to the little fish's mother, "do you remember that twisted-up snail?"
"Yes, you're right," said the mother. "He used to push himself on my baby. God knows what I would do to him!"
"That's enough, Mother," said the little fish. "He was my friend."
"Friendship between a fish and a snail," said the mother, "I've never heard of such a thing!"
"And I've never heard of a fish and a snail being enemies," replied the little fish. "But you all drowned the poor fellow."

"Let's not bring up the past," said the neighbor.
"You brought up the subject yourself," said the little fish.
"It served him right to be killed," said the mother. "Have you forgotten the things he used to say everywhere he went?"
"Then," said the little fish, "kill me too since I'm saying the very same things."

To make a long story short, the arguing voices attracted the other fish. The little fish's words angered everyone.

One of the old fish asked, "Did you think we'd pity you?"
"That one just needs a little box on the ears," said another.

"Go away," said the black fish's mother. "Don't you touch my child."
Another of them said, "Madam, if you don't raise your child correctly, you must expect it to be punished."
The neighbor said, "I'm ashamed to live next to you."
Another said, "Let's do to the little fish what we did to the old snail before it gets into trouble."

When they tried to grab the little black fish, her friends gathered around and took the fish away from the brawl.

The black fish's mother beat her head and chest and cried, "Oh, my baby is leaving me. What am I going to do? What a curse has fallen upon me!"
"Mother, don't cry for me. Cry for the old fish who stay behind."
"Don't get smart, half-pint!" shouted one of the fish from afar.
"If you go away and afterwards regret it, we won't let you come back," said a second.
"These are useful fancies. Don't go," said a third.
"What's wrong with this place?" said a fourth.
"There is no other world. The world is right here. Come back! Said a fifth.
"If you turn reasonable and come back, then we'll believe you really are an intelligent fish," said a sixth.
"Wait, we've gotten used to having you around ..." said a seventh.
The mother cried, "Have mercy on me. Don't go! Don't go!"

The little fish didn't have anything more to say to them. Several friends of the same age accompanied the fish as far as the waterfall. As they parted, the fish said,
"My friends, I hope to see you again. Don't forget me!"
"How would it be possible to forget you?" asked the friends. "You've awakened us from a deep sleep. You've taught us many things that we had not even thought about before. We hope to see you again, learned and fearless friend."

The little fish swam down the waterfall and fell into a pond full of water. At first the fish lost its balance but after a while began to swim and circled around the pond. The fish had never seen so much water collected in one place.

Thousands of tadpoles were wriggling in the water. They laughed when they saw the little black fish,
"What a funny shape! What kind of creature are you?"
The fish looked them over thoroughly and said, "Please don't insult me. My name is Little Black Fish. Tell me your names so that we'll get acquainted.
"We call one another tadpole," replied one of the tadpoles.
"We come from nobility," said another.
"You can't find anyone prettier than us in the whole world," said another.
"We aren't shapeless and ugly-faced like you," said another one.
The fish said, "I never imagined you would be so conceited. That's all right. I'll forgive you since you're speaking out of ignorance."
In one voice the tadpoles demanded, "Are you saying we're stupid?"
"If you weren't ignorant," replied the fish, "you'd know that there are many others in the world who are pleased with their appearances. You don't even have names of your own."

The tadpoles became very angry. But since they knew the little fish spoke truthfully, they changed their tone and said, "really, you're wasting words! We swim around the world every day from morning till evening, but except for ourselves and our father and mother, we see no one. Of course, there are tiny worms, but they don't count."
"You can't even leave the pond," said the fish. "How can you talk about traveling around the world?"
"What! Do you think there's a world other than the pond?" exclaimed the tadpoles.
"At least," responded the fish, "you must wonder where this water comes from and what things are outside of it."
"Outside the water!" exclaimed the tadpoles, "Where is that? We're never seen outside of the water! Haha ...haha ...You're crazy!"

Little Black Fish also started to laugh. The fish thought it would be better to leave the tadpoles to themselves and go away, but then changed its mind and decided to speak to their mother.

"Where is your mother?" asked the fish. Suddenly, the deep voice of a frog made the fish jump. The frog was sitting on a rock at the edge of the pond. She jumped into the water, came up to the fish and said:
"I'm right here. What do you want?"
"Hello, Great Lady," said the fish.
The frog responded "Worthless creature, now is not the time to show off. You've found some children to listen to you and are talking pretentiously. I've lived long enough to know that the world is this pond. Mind your own business and don't lead my children astray."
"If you lived a hundred years," said the little fish, "you'd still be nothing more than an ignorant and helpless frog."

The frog got angry and jumped at Little Black Fish. The fish flipped quickly and fled like lightening, stirring up sediment and worms at the bottom of the pond.

The valley twisted and curved. The stream became deeper and wider. But if you looked down at the valley from the top of the mountains, the stream would seem like a white thread. In one place, a piece of large rock had broken off from the mountain, fallen to the bottom of the valley, and split the water into two branches. A large lizard the size of a hand, lay on her stomach on the rock. She was enjoying the sun's warmth and watching a large, round crab resting on the sand at the bottom or the water in a shallow place and eating a frog he had snared.

The little fish suddenly saw the crab, became frightened, and greeted him from afar. The crab glanced sideways at the fish and said,
"What a polite fish! Come closer, little one. Come on!"
"I'm off to see the world," said the little fish, "and I never want to be caught by you, sir!"
"Little fish, why are you so pessimistic and scared?" asked the crab.
"I'm neither pessimistic nor afraid," answered the fish. "I speak about everything I see and understand."
"Well, then," said the crab, "please tell me what you've seen and understood that makes you think I want to capture you?"
"Don't try to trick me!" responded the fish.
"Are you referring to the frog?" queried the crab. "How childish you are! I have a grudge against frogs; that's the reason I hunt them. Do you know, they think they're the only creatures in the world and that they're very lucky. I want to make them understand who is really master in the world! So you don't have to be afraid, my dear. Come here. Come on."

As the crab talked, he was walking backwards towards the little fish. His gait was so funny that the fish couldn't help laughing and said,
"Poor thing! You don't even know how to walk. How did you ever learn who runs the world?"
The black fish drew back from the crab. A shadow fell upon the water and suddenly a heavy blow pushed the crab into the sand. The lizard laughed so hard at the crab's expression that she slipped and almost fell into the water. The crab couldn't get up.

The little fish saw that a young shepherd was standing at the edge of the water watching the fish and the crab. A flock of sheep and goats came up to the water and thrust their mouths in. The valley filled with the sounds of "meh meh" and "bah bah."

The little black fish waited until the sheep and goats had drunk their water and left, then called the lizard,
"Dear lizard, I'm a little black fish who's going to search for the end of the stream. I think you're wise, so, I'd like to ask you something."
"Ask anything you want."
"All along the way, they've been frightening me a great deal about the pelican, the swordfish and the heron. Do you know anything about them?"
"The swordfish and the heron," said the lizard, "aren't found in this area, especially the swordfish who lives in the sea. But it's possible that the pelican is farther down. Be careful he doesn't trick you and catch you in his pouch."
"What pouch?"
"Under his throat," explained the lizard, "the pelican has a pouch which holds a lot of water. When the pelican's swimming, fish, without realizing it, sometimes enter his pouch and then go straight into his stomach. But if the pelican isn't hungry, he stores the fish in his pouch to eat later."
"If a fish enters the pouch, is there any way of getting out?" asked the fish.
"There's no way unless the fish rips open the pouch," answered the lizard.
"I'm going to give you a dagger so that if you get caught by the pelican, you can do just that."

Then the lizard crawled into a crack in the rock and returned wit a very sharp dagger. The little fish took the dagger and said:
"Dear lizard, you are so kind! I don't know how to thank you."
"It's not necessary to thank me, my dear. I have many of these daggers. When I have nothing to do, I sit down and make daggers from blades of grass and give them to smart fish like you."
"What?" asked the fish, "Have other fish passed here before me?"
"Many have passed by," the lizard replied. "They've formed themselves into a school and they give the fisherman a hard time."
"Excuse me for talking so much," said the black fish, "but if you don't think me meddlesome, tell me how they give the fisherman a hard time.
"Well," answered the lizard, "they stick together. Whenever the fisherman throws his net, they get inside, pull the net with them, and drag it to the bottom of the sea."

The lizard placed her ear on the crack, listened and said, "I must excuse myself now. My children have awakened." The lizard went into the crack in the rock. The black fish had no choice but to set out again. But all the while there were many questions on the fish's mind. "Is it true that the stream flows to the sea? If only the pelican doesn't catch me! Is it true the swordfish enjoys killing and eating its own kind? Why is the heron our enemy?"

The little fish continued swimming and thinking, In every stretch of the way the fish saw and learned new things. How the fish liked turning somersaults, tumbling down waterfalls, and swimming again. The fish felt the warmth of the sun and grew strong. At one place a deer was hastily drinking some water. The little fish greeted her.
"Pretty deer, why are you in such a hurry?"
"A hunter is following me," replied the deer. "I've been hit by a bullet ... right here!"
The little fish didn't see the bullet hole, but from the deer's limping gait knew she was telling the truth.

At one place turtles were napping in the sun's warmth. At another place the boisterous noise of partridges twisted through the valley. The fragrance of mountain grass floated through the air and mixed with the water. In the afternoon the fish reached a spot where the valley widened and the water passed through the center of a grove of trees. There was so much water that the little black fish had a really good time.

Later on the fish came upon a school of fish. The little fish had not seen any other fish since leaving home. Several tiny fish surrounded Little Black Fish and said:
"You must be a stranger here!"
"Yes," responded the black fish, "I'm a stranger. I've come from far away."
"Where do you want to go?" asked the tiny fish.
"I'm going to find the end of the stream," replied the black fish.
"Which stream?"
"This very stream we're swimming in," answered the black fish.
"We call this a river," stated the tiny fish.
The black fish didn't say anything.

"Don't you know that the pelican lives along the way?" inquired one of the tiny fish.
"Yes, I know," answered the black fish.
"Do you know what a big wide pouch the pelican has?" asked another.
"I know that too," replied the black fish.
"In spite of all this, you still want to go?" exclaimed the tiny fish.
"Yes," said the black fish, "whatever happens, I must go."

Soon a rumor spread among all the fish that a little black fish had come from far away and wanted to find the end or the river. And the fish wasn't even afraid of the pelican! Several tiny fish were tempted to go with the black fish but didn't because they were afraid of the grown-ups. Others said, "If there weren't a pelican, we would come with you. We're afraid of the pelican's pouch."

A village was on the edge of the river. Village women and girls were washing dishes and clothes in the river. The little fish listened to their chatter for a while and watched the children bathing, then set off. The fish went on and on and on, still farther on, until night fell, then lay down under a rock to sleep. The fish woke in the middle of the night and saw the moon shining into the water and lighting up everything. The little black fish liked the moon very much. On nights when the moon shone into the water, the fish longed to creep out from under the moss and speak with her. But Mother would always wake up, pull the fish under the moss, and make it go to sleep again.

The little fish looked up at the moon and said
"Hello, my lovely moon!"
"Hello, Little Black Fish. What brings you here?"
"I'm traveling around the world."
"The world is very big," said the moon. "You can't travel everywhere."
"That's okay," said the fish. "I'll go everywhere I can."
"I'd like to stay with you till morning," said the moon, "but a big black cloud is coming toward me to block out my light."
"Beautiful moon! I like your light so much. I wish you'd always shine on me."
"My dear fish, the truth is, I don't have any light of my own. The sun gives me light and I reflect it to the earth. Tell me, have you heard that humans want to fly up and land on me in a few years?"
"That's impossible," exclaimed the fish.
"It's a difficult task," said the moon, "but whatever they want, humans can ..."
The moon couldn't finish her sentence. The dark cloud approached and covered her face.

The night became dark again, and the black fish was alone. The fish looked at the darkness in surprise and amazement for several seconds, then crept under a rock and fell asleep.

The fish woke up early in the morning and saw overhead several tiny fish chattering. When they saw that the black fish was awake, they said in one voice:
"Good morning!"
The black fish recognized them right away and said, "Good morning! You followed me after all!"
"Yes," answered one of the tiny fish, "but we're still afraid."
"The thought of the pelican just won't go away," said another.
"You worry too much," said the black fish. "One shouldn't worry all the time. Let's start out and our fears will vanish completely."

But as they were about to set out, they felt the water all around them rise up and a lid was placed over them. It was dark everywhere and there was no way to escape. The black fish immediately realized that they had been caught in the pelican's pouch.
"My friends," said the little black fish, "we've been caught in the pelican's pouch, but there's a chance to escape."

All the tiny fish began to cry. On of them said, "There's no way to escape! It's your fault since you influenced us and led us astray."
"Now he's going to swallow us all, and then we'll die," said another.
Suddenly the sound of frightening laughter twisted through the water. It was the pelican. He kept on laughing and said, "What tiny fish I've caught! Ha. Ha. Truly, my heart bleeds for you. I don't want to swallow you! Ha, Ha ..."
The tiny fish began pleading, "Your Excellency, Mr. Pelican! We've been hearing about you for a long time. If you'd be so kind as to open your distinguished beak a little so that we might go out, we'll always be grateful to you."
"I don't want to swallow you right now," said the pelican. "I've some fish stored. Look below."
Several large and tiny fish were scattered on the bottom of the pouch.
"Your Excellency, Mr. Pelican!" cried the tiny fish, "we haven't done anything. We're innocent. This little black fish led us astray ..."

"Cowards!" exclaimed the little black fish, "are you crying like this because you think this dishonest bird is merciful?"
"You don't know what you're saying," said the tiny fish. "Just wait and see ... His Excellency, Mr. Pelican, will pardon us and swallow you!"
"Of course I'll pardon you," said the pelican. "But on one condition."
"Your condition, please, sir!" begged the tiny fish.
"Strangle that meddlesome fish, and then you'll get your freedom."

The little black fish moved aside and said to the tiny fish,
"Don't agree! This deceitful bird wants to turn us against each other. I have a plan ..."
But the tiny fish were so intent on saving themselves that they couldn't think of anything else. They advanced towards the little black fish who was sitting near the back of the pouch and talking slowly.
"Cowards! Whatever happens, you've been caught and don't have a way to escape. And you're not strong enough to hurt me."
"We must strangle you," said the tiny fish.
"We want freedom!"
"You've lost your senses," said the black fish. "Even if you strangle me, you won't escape. Don't fall for his tricks..."
"You're talking like this just to save yourself," said the tiny fish. "Otherwise you wouldn't think of us at all."
"Just listen," said the black fish, "and I'll explain. I'll pretend I'm dead. Then, we'll see whether or not the pelican will free you. If you don't agree to this, I'll kill all of you with this dagger or rip open the pouch and escape while you ..." "Enough!" interrupted one of the fish. "I can't stand this talk. Oh, wee ...oh, wee ...oh wee ...">
"Why did you ever bring along this crybaby?" demanded the black fish upon seeing him cry. Then the fish took out the dagger and held it in front of the tiny fish. Helpless, they agreed to the little fish's suggestion. They pretended to be fighting together. The black fish pretended to be dead. The others went forward and said, "Your Excellency, Mr. Pelican, we strangled the meddlesome black fish ..." "Good work!" laughed the pelican. "Now, as a reward, I'm going to swallow all of you alive so that you can have a nice stroll in my stomach!"

The tiny fish never had a chance. Quick as lightening they passed through the pelican's throat and were gone. But, at that very instant, the black fish drew the dagger, split open the wall of the pouch with one blow and fled. The pelican cried out in pain and smashed his head on the water but he couldn't follow after the little fish.

The black fish went on and on and still farther on until it was noon. The river had passed through the mountains and valleys and now was flowing across a level plain. Several other smaller rivers had joined it from the right and the left, increasing its water greatly. The black fish was enjoying the immensity of the water.

Soon the fish realized the water had no bottom. The fish swam this way and that way and didn't touch anywhere. There was so much water that the little fish got lost in it! No matter how far the fish swam, still the water was endless. Suddenly, the fish noticed a large, long creature charging forward like lightening. There was a two-edged sword in front of its mouth. The little fish thought, "The swordfish! He's going to cut me to pieces this very instant!"

Quickly the fish jumped out of the way and swam to the surface. After a while the fish went under the water again to look for the bottom. On the way the fish met a school of fish-thousands and thousands of fish.

"Friend," said the fish to one of them, "I'm a stranger. I've come from far away. Where is this place?"

The fish called his friends and said, "Look! Another ..." Then replied to the black fish, "Friend, welcome to the sea."

Another said, "All rivers and streams flow here, except some which flow into swamps."
"You can join our group anytime you wish," said one of the fish.

The little black fish was happy to have reached the sea and said, "I'd like to travel around first, then I'll come join your group. I'd like to be with you the next time you pull down the fisherman's net."

"You'll get your wish soon," answered one of the fish. "Now go explore. But if you swim to the surface, watch our for the heron who isn't afraid of anyone these days. She doesn't stop bothering us till she's caught four or five fish a day."

The black fish then left the group of sea fish and began swimming. A little later the fish came to the surface of the sea. A warm sun was shining. The little black fish enjoyed feeling the sun's bright rays on its back. Calm and happy, the fish was swimming on the surface of the sea and thinking, "Death could come upon me very easily now. But as long as I'm able to live, I shouldn't go out to meet death. Of course, if someday I should be forced to face death-as I shall-it doesn't matter. What does matter is the influence that my life or death will have on the lives of others . . ."

The little black fish wasn't able to pursue these thoughts. A heron dived down, swooped up the fish, and carried it off. Caught in the heron's long beak, the little fish kicked and waved but couldn't get free. The heron had grabbed the fish's waist so tightly that its life was ebbing away. After all, how long can a little fish stay alive out of water?

"If only the heron would swallow me this very instant," thought the fish, "then the water and moisture inside her stomach would prevent my death at least for a few minutes."

The fish addressed the heron with this thought in mind. "Why don't you swallow me alive? I'm one of those fish whose body becomes full of poison after death."
The heron didn't reply. She thought, "Oh, a tricky one! What are you up to? You want to get me talking so you can escape!"

Dry land was visible in the distance. It got closer and closer.
"If we reach dry land," thought the fish, "all is finished."
"I know you want to take me to your children," said the fish, "but by the time we reach land, I'll be dead, and my body will become a sack full of poison. Why don't you have pity for your children?"
"Precaution is also a virtue!" thought the heron. "I can eat you myself and catch another fish for my children. . . but let's see . . . could this be a trick? No, you can't do anything."

As the heron thought she noticed that the black fish's body was limp and motionless. "Does this mean you're dead," thought the heron. "Now I can't even eat you! I've ruined such a soft and delicate fish for no reason at all!"
"Hey little one!" she called to the black fish. "Are you still half alive so that I can eat you?"
But she didn't finish speaking because the moment she opened her beak, the black fish jumped and fell down.

The heron realized how badly she'd been tricked and dived after the little black fish. The fish streaked through the air like lightening. The fish had lost its senses from thirst for sea water and thrust its dry mouth into the moist wind of the sea. But as soon as the fish splashed into the water and took a new breath, the heron caught up and this time swallowed the fish so fast that the fish didn't understand what had happened.

The fish only sensed that everywhere was wet and dark. There was no way out. The sound of crying could be heard. When the fish's eyes had become accustomed to the dark, it saw a tiny fish crouched in a corner, crying. He wanted his mother. The black fish approached and said:
"Little one! . . .Get up! Think about what we should do. What are you crying for? Why do you want your mother?"
"You there . . .Who are you?" responded the tiny fish. "Can't you see? ...I'm ...dy...ing. O, me ...oh, my ...oh, oh ...mama ...I ...I can't come with you to pull the fisherman's net to the bottom of the sea any more ...oh, oh ...oh, oh!"
"Enough, there!" said the little fish. "You'll disgrace all fish."

After the tiny fish had controlled his crying, the little fish continued, "I want to kill the heron and find peace of mind to all fish. But first, I must send you outside so that you don't ruin everything."

"You're dying yourself," replied the tiny fish. "How can you kill the heron?"
The little fish showed the dagger. "From right inside here, I'm going to rip open her stomach. Now listen to what I say. I'm going to start tossing back and forth in order to tickle the heron. As soon as she opens her mouth and begins to laugh, you jump out."
"Then what about you?" asked the tiny fish.
"Don't worry about me. I'm not coming out until I've killed this good-for-nothing."

The black fish stopped talking and began tossing back and forth and tickling the heron's stomach. The tiny fish was standing ready at the entrance of the heron's stomach. As soon as the heron opened her mouth and began to laugh, the tiny fish jumped out and fell into the water. But no matter how long he waited, there wasn't any sign of the black fish. Suddenly, he saw the heron twist and turn and cry out. Then she began to beat her wings and fell down. She splashed into the water. She beat her wings again, then all movement stopped. But there was no sign of Little Black Fish, and since that time, nothing has been heard.

The old fish finished her tale and said to her 12,000 children and grandchildren, "Now it's time to sleep, children. Go to bed."
"Grandmother!" exclaimed the children and grand-children, "You didn't say what happened to that tiny fish."
"We'll leave that for tomorrow night," said the old fish. "Now, it's time for bed. Goodnight."
Eleven thousand, nine hundred and ninety-nine little fish said goodnight and went to sleep. The grandmother fell asleep too. But try as she might, a little red fish couldn't get to sleep. All night long she thought about the sea .....

Κάτω τα χέρια από την ΕΡΤ!

2011-08-19T16:50:00.000+03:00

Πρόταση:

α) Άμεση κατάργηση τέλους ΕΡΤ και όποιας άμεσης ή έμμεσης κρατικής επιχορήγησης.

β) Οι μετοχές και το management παραχωρούνται στους εργαζόμενους.

γ) Κατάργηση των προνομίων περί συχνοτήτων και "πιλοτικών" εκπομπών της ΕΡΤ

δ) Για τις παραμεθόριες και ορεινές περιοχές που δεν έχουν σήμα, το κράτος προκηρύσσει ανοικτό διαγωνισμό τοποθέτησης και συντήρησης αναμεταδοτών ψηφιακού σήματος (κατά το προηγούμενο των άγονων γραμμών) με την υποχρέωση αναμετάδοσης όλων των καναλιών που έχουν άδεια εθνικής εκπομπής.

Μετά η νέα διοίκηση της ΕΡΤ ας ανοίξει κι άλλα προγράμματα-κανάλια και ας προσλάβει κι άλλους εργαζόμενους με ταυτόχρονη αύξηση μισθών, επιδομάτων και bonus κατά το δοκούν.

2011-08-18T21:49:00.002+03:00

2011-08-17T20:07:00.000+03:00

Μη "καθώς πρέπει" λόγος

2011-08-15T11:50:00.003+03:00

H Κοίμηση της Θεοτόκου, ψηφιδωτό από τη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη

του Γ. Ι. Αναστασόπουλου

Σε μια χώρα "τσουρουφλισμένη" από την κρίση, με καταρρακωμένο κύρος και "τσαλακωμένη" υπερηφάνεια, βρισκόμαστε ενίοτε σε στιγμές που αναζητώντας "τη λύση" συναντιόμαστε με τις ρίζες μας.

Παραμονή δεκαπενταύγουστου χθες και βρέθηκα, όπως η πλειοψηφία των συμπατριωτών μας, σε ένα από τα γραφικά χωριά μας, που γιορτάζουν την άγια μέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όλο το χωριό μαζί με επισκέπτες και καλεσμένους μαζεύτηκε στην κεντρική πλατεία συμμετέχοντας σε ένα παραδοσιακό πανηγύρι, όπου τον πένθιμο ρυθμό της μπάντας που συνόδευε την λιτανεία διαδέχθηκαν οι δημοτικοί χοροί, τον αργό χτύπο της καμπάνας ο χαρμόσυνος "αναστάσιμος", την κατάνυξη του εσπερινού το κέφι του γλεντιού, τ' αρώματα απ' το λιβάνι και το κερί η τσίκνα απ' τα σουβλιστά αρνιά και το ρετσίνι απ' το κρασί.

Εικόνες, ακούσματα, συναισθήματα, γεύσεις κι αρώματα ανακατωμένα όλα στον ίδιο χώρο και χρόνο, σε μια τελετουργική ατμόσφαιρα διονυσιακής τελετής, σαν να σταμάτησε ο χρόνος μερικές χιλιάδες χρόνια πριν και να κατεβήκανε από το διπλανό βουνό οι Πάνες και οι Υάδες να γιορτάσουν μαζί με τους θνητούς την ανάσταση του Διονύσου, του θεού με τις δύο ταυτότητες, του "συμβόλου" που έπαιζε το ρόλο της πύλης ανάμεσα σε διαφορετικά βασίλεια και κόσμους εμπειρίας. Τούτη η μετάβαση στην επικίνδυνη, σκιώδη σφαίρα του κάτω κόσμου, του χάους και του θανάτου και η διαδοχή της από την ενθουσιαστική μορφή της χαράς της ζωής, της ξεγνοιασιάς της αμπέλου, που αποτελούν βασικό θέμα στη διονυσιακή λατρεία, ένοιωσα χθες να ξαναζούν, δίνοντας εξήγηση στα εκ πρώτης όψεως παράλογα αισθήματα χαρμολύπης, που χαρακτήριζαν τις τόσο έντονες μεταπτώσεις συμπεριφορών και συναισθημάτων των πανηγυριστών.

Ήταν πραγματικά υπερβατική η εικόνα των νέων παιδιών του χωριού να χορεύουν ντυμένα στις παραδοσιακές στολές τους αρχέγονους μελωδικούς ρυθμούς, μπροστά στην σημαιοστολισμένη με γαλανόλευκες και δικέφαλους εκκλησιά, που συμβολικά εκείνη τη στιγμή φιλοξενούσε το αιθέριο σώμα της αποβιώσασας Παναγιάς, αναμένοντας την σε τρεις μέρες αγία ανάληψή της.

Και ήταν πράγματι υπέροχο να βιώνει κανείς τις παραδόσεις και την ιστορία χιλιάδων ετών ενός λαού να συμπυκνώνονται αναμεμιγμένες σε ένα παραδοσιακό πανηγύρι λίγων ωρών. Και ταυτόχρονα ήταν τόσο ελπιδοφόρο να νιώθεις πως τούτος ο λαός, σε πείσμα των καιρών, καταφέρνει να επιβιώνει κωδικοποιώντας το παρελθόν του σε κώδικες και συμπεριφορές που υπερβαίνουν θρησκείες και εξουσίες, κατανικώντας έτσι τον ίδιο τον χρόνο και τον θάνατο.

Ο κύκλος της ζωής, του θανάτου και της ανάστασης είναι η μοίρα τούτου του λαού. Την διδάχθηκε από την Περσεφόνη και τον Διόνυσο την ξαναθυμήθηκε με τον Χριστό και την Παναγιά, την ζει και την ξαναζεί για αιώνες τώρα, σαν τον αρχαίο Φοίνικα. Είναι κωδικοποιημένη στο DNA του, κάτι σαν ευχή και κατάρα, ενός λαού ταγμένου να κρατά τα κλειδιά δύο κόσμων, καταδικασμένου να ζει και να πεθαίνει για να αναστηθεί και να ξαναζεί το μαρτύριο του Σίσυφου που υπερνικώντας τον Άδη έχασε -για πάντα- το προνόμιο της ανάπαυσης του θανάτου.

Αλλόκοτα πράγματα θα μου πείτε, ακατανόητα και υπερφυσικά...μηνύματα γεμάτα αντιφάσεις, σαν την υπερβατική λογική του χθεσινού εορτασμού...Αλλά αυτοί είμαστε...Αυτός είναι ο λαός μας...Λέτε ο Διόνυσος κι η Παναγιά να μας κοιτάζουν, παρέα, από μια γωνιά του Παραδείσου και να ξεκαρδίζονται;

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

2011-08-09T15:22:00.000+03:00

(Από την ποιητική συλλογή του Γ. Ι. Αναστασόπουλου "Τα Δεκατέσσερα Παραμύθια")

Είκοσι οκτώ ακτίνες άγγιξαν μια
Μορφή ντυμένη στης νύχτας τα αρώματα
Μία για κάθε ανατολή
Και μία για κάθε δύση, οδηγώντας την σε δρόμους
Ανεξερεύνητους από καθημερινές αξίες
Δρόμους γεμάτους φανάρια και μέσα σε κάθε φανάρι
Το λιγοστό φως ερχόταν από αστέρια κουρασμένα
Φυλακισμένα χωρίς να γνωρίζουν
Ότι ο ουρανός τους είναι πλαστός
Και το σύμπαν τους τόσο μικρό και επίπεδο
Δισδιάστατη πλάνη όταν υπάρχει η Τρίτη
Αυτή που ορίζει του χώρου τα σύνορα
Και τις διαστάσεις του απείρου
Εκεί που την πρώτη μέρα
H μορφή συνάντησε τους αγγέλους για να
Χορέψουν χορούς διονυσιακούς χωρίς δεσμά
Συμβατικής εξάρτησης για δεκατέσσερις μέρες
Ευτυχίας, αντανακλώντας από κύματα σ’ αστέρια
Και από κει σε κάστρα
Ενετικά και Τεχνολογίας εφευρήματα
Επικοινωνίας, μέγιστη δύναμη και
Ψυχών αγαλίασμα και πνεύματος πρόκληση που γεννά
Ηδονή ζωής τρομακτική ορίζοντας το
Τέλος του άπειρου σύμπαντος ώστε η
Μορφή να μην κινδυνεύει να χαθεί και τα
Αστέρια να βρίσκουν τον δρόμο τους όταν οι
Άγγελοι φύγουν
Μεθυσμένοι από την ζωή που δεν έζησαν
Ταγμένοι προστάτες θνητών που ζηλεύουν
Για να φυλάξουν ξανά τις πύλες ενός
Παραδείσου από τον οποίο όμως λείπει ο
Καρπός της γνώσης οι Θεοί και οι Άνθρωποι.

Με αρκετή δόση χιούμορ ο νέος αγορανομικός κώδικας!

2011-08-04T21:21:00.000+03:00

Δήλωση του υπευθύνου του Πολιτικού Τομέα Ανάπτυξης της Δημοκρατικής Συμμαχίας κ. Γ. Αναστασόπουλου σχετικά με την τεθείσα υπό δημόσια διαβούλευση νέα αγορανομική νομοθεσία:

Μνημείο κρατισμού και συνονθύλευμα απολιθωμένων γραφειοκρατικών αντιλήψεων αποτελεί ο νέος(;) Αγορανομικός Κώδικας που έθεσε σε δημόσια διαβούλευση το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.

Μια απλή του ανάγνωση αρκεί για να κατανοήσει κανείς γιατί η Ελλάς παραμένει μια τριτοκοσμική χώρα, που διαβιεί κάπου μεταξύ 19ου και 20ου αιώνα. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο βρίθει αναχρονιστικών διατάξεων, συντεχνιακών προστατευτισμών, γλαφυρών ρυθμίσεων και αγοραφοβικών νοοτροπιών, που αποτελούν χαρακτηριστικά ενός βαθύτατα συντηρητικού και αρτηριοσκληρωτικού κράτους.

Σταχυολογούμε μερικά μόνο δείγματα από τα «απολιθώματα» των αγορανομικών διατάξεων που εισάγει ο νέος νόμος του ΠΑΣΟΚ:

Ενδεικτικά, η νομοθεσία προσδιορίζει με μαθηματική ακρίβεια τις επιτρεπόμενες συγκεκριμένες συσκευασίες οίνου (Σας απαγορεύει για παράδειγμα να καινοτομήσετε συσκευάζοντας αφρώδη οίνο σε συσκευασία των 1000ml, πρέπει υποχρεωτικά να διαλέξετε συσκευασία 750 ή 1500ml)!!!

Επίσης, η συσκευασία της μαστίχας επιτρέπεται μόνο μέσα στα όρια του Νομού Χίου, προφανώς διότι η υπόλοιπη Ελλάδα δεν διαθέτει την κατάλληλη τεχνολογία ή τεχνογνωσία!

Σε άλλη διάταξη προσδιορίζεται με ακρίβεια γραμμαρίου μέχρι και το βάρος της συσκευασίας του καφέ! Για τα υπόλοιπα τρόφιμα το κράτος περιέργως δεν επιδεικνύει την αντίστοιχη ευαισθησία!

Απαγορεύει, επίσης, την λιανική πώληση μελιού σε... συσκευασίες άνω του 1 κιλού (ή 3 αν πρόκειται για μελισσοκόμους)!!! Προφανώς αν το μέλι πουληθεί στο σούπερ μάρκετ σε συσκευασία των 2 κιλών τίθεται σε κίνδυνο η εθνική ασφάλεια!

Ορίζει, τέλος, επακριβώς το πότε οφείλουν να ψήνουν οι φούρνοι φαγητά και γλυκίσματα, με συγκεκριμένες αργίες και εξαιρέσεις! Το κράτος, μεγάλος αδερφός, βρίσκεται εδώ και φροντίζει με επιμέλεια για το Κυριακάτικο γιουβετσάκι σας.

Λόγω έλλειψης χώρου –οι πολιτικές ανακοινώσεις οφείλουν να είναι λακωνικές- στερούμεθα της ευκαιρίας να μοιρασθούμε μαζί σας μια σειρά από ξεκαρδιστικές αντίστοιχες ρυθμίσεις που μας προσφέρει σε αφθονία ο νέος αγορανομικός κώδικας.

Πίσω όμως από το άπλετο γέλιο που μας προσφέρει, κρύβεται η πικρή πραγματικότητα της οπισθοδρόμησης, του κρατισμού και της μούχλας που καλύπτει το σύγχρονο Ελληνικό κράτος.

Κρύβεται ένα πλήρως αντιπαραγωγικό, αντιαναπτυξιακό και γραφειοκρατικό κατεστημένο που συνθλίβει κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης, φιλελευθεροποίησης και εκσυγχρονισμού της πατρίδας μας.

Κρύβεται η τόσο αποκρουστική, μα συνάμα και τόσο θλιβερή εικόνα για ένα μέλλον που επίμονα επιλέγουμε να παραμένει γκρί.

Κρύβονται οι ανατροπές που, φοβικά, αρνούμαστε να κάνουμε πράξη. Κρύβεται το όνειρο μιας ανάπτυξης, που αφήνουμε να πετάξει μακριά μας για πάντα!

Η απουσία του κράτους θα πρέπει να χαρακτηρίζει το νέο Μοντέλο Ανάπτυξης

2011-07-24T10:46:00.001+03:00

The city on the water, concept painting, water color, Danny Roberts, California

του Γεωργίου Ι Αναστασόπουλου*

Καταντάει ρουτίνα η μόνιμη επωδός περί Ανάπτυξης που συνοδεύει το «κάθε» κυβερνητικό πακέτο λιτότητας εδώ και δεκαετίες. Είναι ιδιαίτερα ενοχλητική μάλιστα αυτή η αναφορά διότι ποτέ δεν συγκεκριμενοποιείται αλλά παραμένει να αιωρείται σε επίπεδο ευχής, προσλαμβάνοντας με τον καιρό μια έντονα μεταφυσική αύρα! Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Γιατί η «Ανάπτυξη» δεν μπορεί να λάβει συγκεκριμένη χροιά; Ας μην μασάμε τα λόγια μας. Οι διαχειριστές της εξουσίας αδυνατούν να προσδιορίσουν μέχρι σήμερα ένα σαφές αναπτυξιακό μοντέλο για τον απλούστατο λόγο ότι ουδέποτε επεξεργάσθηκαν, ουδέποτε σχεδίασαν και ουδέποτε πίστεψαν σε κάτι αντίστοιχο. Κυρίαρχο, αν μη, μοναδικό μέλημα όλων των κομμάτων εξουσίας μέχρι σήμερα (δηλαδή των εξής δύο: ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) ήταν η κατάληψη της εξουσίας, με απλοϊκά λαϊκιστικά τσιτάτα και κατάλογο ευχολογίων που υπό την τεκμηριωμένη τους μορφή ονόμαζαν «πρόγραμμα», χωρίς καμία ουσιαστική προετοιμασία και επεξεργασία μέτρων, πολιτικών και δράσεων. Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη η πλήρης αποτυχία μιας σειράς αναπτυξιακών δράσεων, που αποφασίσθηκαν στο «ποδάρι» και ουσιαστικά στηρίχθηκαν σε μια Κεϋνσιανής έμπνευσης και λογικής φιλοσοφία, σε αυτήν δηλαδή της επίτευξης της Ανάπτυξης είτε μέσω ενός πλουσιοπάροχου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, είτε μέσω ενός αλόγιστου σχεδίου επιδοτήσεων ιδιωτικών επιχειρήσεων του τύπου «μοιράζω πεντοχίλιαρα, ελάτε κόσμε να πάρετε», κατασπαταλώντας κονδύλια προερχόμενα από τα κοινοτικά προγράμματα!

Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των σοσιαλ-κρατικιστικών εμπνεύσεων και πρακτικών τριών δεκαετιών;

Στο μεν σκέλος των δημοσίων επενδύσεων...
και παρά τον πακτωλό των κονδυλίων που διατέθηκε, δεν έχουμε ακόμη ολοκληρώσει ούτε καν την ΠΑΘΕ, την μία και μοναδική κεντρική οδική αρτηρία της χώρας! Επίσης, η Ελλάς συγκαταλέγεται μεταξύ των ολίγων χωρών της Αφρικανικής ηπείρου που δεν έχει καταφέρει να εισάγει ηλεκτροκίνηση στους σιδηροδρόμους της, ενώ ο σχετικός εξοπλισμός σαπίζει σε κάποιες αποθήκες του κραταιού και κρατικού –ακόμη- ΟΣΕ. Τα λιμάνια μας και τα περιφερειακά μας αεροδρόμια από πλευράς υποδομών βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, η εξυπηρέτηση του πολίτη –από πλευράς υποδομών- είτε στον τομέα της υγείας είτε σε αυτόν της δημόσια διοίκησης, υπολείπεται κατά πολύ μιας χώρας που επιθυμεί να χαρακτηρίζεται ως Ευρωπαϊκή, ενώ, τέλος, ουδεμία πρωτοποριακή τεχνολογική καινοτομία δεν έχει εφαρμοσθεί εδώ και δεκαετίες έστω και σε έναν κάποιο κλάδο της οικονομίας μας.

Αν επεκτείνουμε τον απολογισμό των μοντέλων «Ανάπτυξης», που ακολουθήθηκαν με ευλάβεια τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, ως προς τον ιδιωτικό τομέα, θα δούμε ότι κι εκεί τα αποτελέσματα είναι εξ’ ίσου απογοητευτικά. Το κράτος επέλεξε επί 3 δεκαετίες να ακολουθήσει ένα διττό αναπτυξιακό μοντέλο:

- Το πρώτο σκέλος του βασίσθηκε στις επ’ ευθείας επιδοτήσεις παραγωγικών επενδύσεων, με μεταβλητά ποσοστά επιδότησης ανάλογα την γεωγραφική ζώνη και την φύση της επένδυσης. Τα θλιβερά αποτελέσματα αυτής της αναπτυξιακής επιλογής μπορεί να τα αντιληφθεί κανείς αν επισκεφθεί τις βιομηχανικές περιοχές της χώρας και κυρίως αυτές της Θράκης (όπου η επιδότηση ήταν και η μέγιστη) που βρίθουν από κουφάρια επιδοτημένων μονάδων, ενώ οι εναπομείνασες λειτουργούσες μονάδες μετρώνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.

- Το δεύτερο σκέλος του μοίρασε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ (ευρωπαϊκής πάντα προέλευσης), υπό διαφορετικές «συσκευασίες» προγραμμάτων, σε χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις με τη μορφή εκπαίδευσης, ψιλο-επενδύσεων υλικοτεχνικής υποδομής ή/και πάσης φύσεως μελετών. Αν τα χρήματα αυτά είχαν πιάσει τόπο, τότε η Ελλάς θα διέθετε σήμερα το πιο εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό της Ευρώπης, με τις πιο οργανωμένες και αρτίως εξοπλισμένες μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Και τα δύο σκέλη του μοντέλου Ανάπτυξης που ακολουθήσαμε μέχρι σήμερα έχουν ουσιαστικά αποτύχει, οδηγώντας την χώρα μας σε πλήρη αποβιομηχάνιση αλλά και πλήρη απώλεια των δις ευρώ που κατευθύνθηκαν προς αυτόν τον σκοπό.

Και στον τομέα της Ανάπτυξης, λοιπόν, το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης απέτυχε παταγωδώς. Μια αποτυχία που δεν μπορεί παρά να χρεωθεί στην καρδιά αυτού του συστήματος, δηλαδή των Κεϋνσιανών πολιτικών κρατικού προγραμματισμού και παρεμβατισμού που ακολουθήθηκαν με ευλάβεια από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μέχρι σήμερα.

Παρά τον φτωχό αυτό απολογισμό των Αναπτυξιακών επιλογών τους οι πολιτικοί ταγοί μας δείχνουν να επιμένουν σε αυτό τον αδιέξοδο δρόμο, ίσως γιατί το μυαλό τους μέχρι εκεί φθάνει, ίσως γιατί ως γνήσιοι κρατιστές δεν μπορούν να φαντασθούν μια άλλη πολιτική, ίσως γιατί απλά δεν νοιάζονται.

Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που, ακόμη και σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις, «διαπρεπείς» πολιτικοί μας περιγράφοντας τις σχετικές προτάσεις τους, απαριθμούν μια σειρά από -κατά την γνώμη τους- κρίσιμους για την χώρα τομείς Ανάπτυξης. Άλλος προτιμά οι όποιες εθνικές προτεραιότητες (και οι επενδύσεις φυσικά) να εστιασθούν στον τουρισμό, άλλος στον πολιτισμό, άλλος στην μαζικοποίηση της τουριστικής κατοικίας (το παράδειγμα της χρεοκοπίας αυτού του μοντέλου στην Ισπανία τους διαφεύγει προφανώς), άλλος στην πράσινη ενέργεια κλπ κλπ. Ανάλογα με τις προσωπικές τους εμπειρίες και χωρίς πολλοί από αυτούς να έχουν ουσιαστικά εργασθεί στην ελεύθερη αγορά, δημιουργούν ένα ιδεατό, ουτοπικό μοντέλο ανάπτυξης, βασισμένο σε εκτιμήσεις δεδομένων που κάπου είδαν, κάπου διάβασαν ή κάποιος τους είπε.

Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των προτάσεων είναι η αναγκαιότητα ύπαρξης ενός κεντρικού προγραμματισμού της οικονομίας, που θα καθοδηγεί τις αγορές στο που θα επενδύουν και στο πως θα αναπτύσσονται, υπό την άξια –προφανώς- καθοδήγηση των εμπνευστών τους ή/και των συνεργατών τους. Όπλο τους, το «εργαλείο» της χρηματοδότησης, τα χρήματα δηλαδή των αγρίως φορολογουμένων επιχειρήσεων και πολιτών (Ελλήνων και Ευρωπαίων). Βεβαίως ένα καλό ερώτημα θα ήταν ποιος τους διόρισε ως διαχειριστές της τσέπης μας και ως managers των επιχειρήσεων μας για να αποφασίζουν αυτοί –ενίοτε ημιμαθείς-, με τα δικά μας τα λεφτά, την δική μας στρατηγική ανάπτυξης. Σε τι διαφέρουν αυτές οι ιδέες και πρακτικές από τον κεντρικό προγραμματισμό της Σοβιετίας, που «φούνταρε» αύτανδρη χρεοκοπώντας σαν ιδεολογία αλλά και σαν μοντέλο;

Μήπως θα ήταν καλύτερα αντί να φορολογούν τις υγιείς –άρα και επιτυχημένες- επιχειρήσεις για να επιδοτούν αμφιβόλου αποτελεσματικότητας πρωτοβουλίες, να πάψουν να τις φορολογούν και να αποφασίζουν οι ίδιες πως θα διαθέτουν καλύτερα τα περισσεύματά τους για τις όποιες αναπτυξιακές ή/και επενδυτικές τους ανάγκες;

Μήπως θα ήταν καλύτερα να καταργηθεί, μια και καλή, η αρρωστημένη λογική των πάσης φύσεως επιδοτήσεων, που το μόνο που επιτυγχάνει είναι να τρέφει την δημόσια διαφθορά και διαπλοκή, καθώς και μια στρατιά επιτηδείων, μεσαζόντων, «συμβούλων» και λαμογιών;

Μήπως θα ήταν καλύτερα το κράτος να σταματήσει, επιτέλους, να παίζει τον ρόλο του πατερούλη της οικονομίας και να αποσυρθεί από την ζωή της αγοράς διακριτικά και οριστικά;

Μήπως τελικά το μυστικό της Ανάπτυξης δεν κρύβεται στην παρουσία αλλά στην απουσία του κράτους, αυτού καθ’ εαυτού, σε όλες τις εκφάνσεις του και τις μορφές του;

Αν παρατηρήσουμε το παράδειγμα της ελληνικής ναυτιλίας, που μεγαλούργησε και μεγαλουργεί, θα δούμε ότι το «θαύμα» της το επέτυχε ουσιαστικά αρρύθμιστη. Και σε αυτό ακριβώς διαφέρει από την πλήρως ρυθμισμένη ακτοπλοΐα, που πάει για φούντο, παρέχοντας κακής ποιότητας, ακριβές και μη ανταγωνιστικές υπηρεσίες. Εξ’ άλλου ιστορικά οι Έλληνες μεγαλουργούν σε καθεστώτα ελευθερίας. Το οικονομικό θαύμα των αρχαίων αποικιών δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου κεντρικού σχεδιασμού, ενώ σαφώς η οικονομική δύναμη των σύγχρονων ελλήνων μεταναστών στις καπιταλιστικές ΗΠΑ υπερέχει από αυτή των δυστυχών συμπατριωτών μας που εγκλωβίστηκαν στην κεντρικά σχεδιαζόμενη Σοβιετική Ένωση, οι οποίοι και μόλις άνοιξαν τα σύνορα έσπευσαν με τις φτωχές τους οικοσκευές να την εγκαταλείψουν, μαζικά.

Θα πρέπει, επιτέλους, η σύγχρονη Ελλάδα να παραδειγματισθεί από τις αλυσιδωτές αποτυχίες των κρατικιστικών μοντέλων. Η αγορά, η οικονομία, το μέλλον μας πνίγονται από την σοσιαλιστική μπόχα, που αποπνέουν οι κάθε λογής συντεχνίες, οι βολεμένοι αφισοκολλητές των ΔΕΚΟ, οι αργόμισθοι συνδικαλιστές και οι καλοθρεμμένοι πρώην, νυν και επίδοξοι «εθνικοί προμηθευτές».

Η αγορά δεν χρειάζεται σήμερα ένα αναπτυξιακό νόμο απ’ τα παλιά. Χρειάζεται ένα νέο μοντέλο Ανάπτυξης, που θα ανατρέψει τις αποδεδειγμένα αποτυχημένες πρακτικές των σοσιαλιστικών πειραματισμών του παρελθόντος. Χρειάζεται, ως πρώτο αλλά καίριο βήμα, την ουσιαστική κατάργηση όλων των αντι-αναπτυξιακών κινήτρων που υπάρχουν σήμερα, ώστε να της δοθεί, από το παρασιτικό κράτος, ζωτικός χώρος για να αναπνεύσει και να αναπτυχθεί. Κάτι που πρακτικά σημαίνει πλήρη κατάργηση πλειάδας ΔΕΚΟ, κρατικών οργανισμών, φορέων και διευθύνσεων Υπουργείων, που επεμβαίνουν ή και υποκαθιστούν την καθημερινή λειτουργία της αγοράς, απελευθέρωση ωραρίων, απελευθέρωση εργασιακών και ασφαλιστικών αγορών, κατάργηση πάσης φύσεως υποχρεωτικών εισφορών –υπέρ τρίτων-, ριζική αναθεώρηση περιβαλλοντικών και πολεοδομικών απαιτήσεων, διάλυση συντεχνιακών κατεστημένων, πλήρη και χωρίς όρους απελευθέρωση επαγγελμάτων. Για παράδειγμα, πρέπει να φθάσουμε στο σημείο που ακόμη και όταν το κράτος επιθυμεί ασφαλιστική ή φορολογική ενημερότητα από μια επιχείρηση να υποχρεώνονται να τρέχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι για να την εκδώσουν, περιμένοντας οι ίδιοι καρτερικά στις ουρές που δημιουργεί η δική τους αδιαφορία.

Αν το κράτος καταφέρει και «ξεκουμπιστεί» μια και καλή από τα «πόδια» της αγοράς, εισάγοντας, ταυτόχρονα, σταθερό φορολογικό και ανταποδοτικό ασφαλιστικό σύστημα, που θα χαρακτηρίζονται από μικρούς φορολογικούς συντελεστές και μειωμένες εργοδοτικές εισφορές, αντίστοιχα, τότε θα έχουμε επιτύχει το πρώτο και μεγαλύτερο βήμα για την αναστροφή της ύφεσης και το πέρασμα στην τόσο ποθητή και αναγκαία Ανάπτυξη.

Η απουσία του κράτους οφείλει να αποτελέσει την πεμπτουσία της όποιας νέας Αναπτυξιακής πολιτικής θα ακολουθηθεί από αυτό το σημείο και μετά. Η παροχή φορολογικών κινήτρων για νέες επενδύσεις θα πρέπει να συμπληρώσει την αναπτυξιακή φαρέτρα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να ξανα-εμπλακούμε στον κυκεώνα του αποτυχημένου και διεφθαρμένου μοντέλου των, πάσης φύσεως, επιδοτήσεων μικρών ή μεγάλων επιχειρήσεων. Κρατικές επιδοτήσεις θα πρέπει να επιτρέπονται μόνο σε αποδεδειγμένες περιπτώσεις market failure (αναφορικά με εθνικές υποδομές) όπου κι εκεί θα πρέπει να προκρίνονται λογικές ιδιωτικής συγχρηματοδότησης (π.χ. ΣΔΙΤ) και ιδιωτικού management. Τέλος, το νέο Αναπτυξιακό Μοντέλο θα πρέπει να απέχει από κάθε απόπειρα κεντρικού προγραμματισμού σε εθνικό ή κλαδικό επίπεδο, αφήνοντας στους επιχειρηματίες –που γνωρίζουν την δουλειά τους καλύτερα από τον καθένα- το τιμόνι των επενδύσεων.

Τέλος, η επιτυχής μεταβίβαση του «τιμονιού» των πολιτικών Ανάπτυξης από τα χέρια του κράτους σε αυτά της αγοράς, θα πρέπει συμβολικά να αποτυπωθεί με την συρρίκνωση ή και την οριστική κατάργηση του Υπουργείου Ανάπτυξης.

Αν, φυσικά, θέλουμε να μιλούμε για πραγματική Ανατροπή στην Πράξη!

--------------------------------------
*Ο Γιώργος Αναστασόπουλος, Δρ Μ.Μ., είναι ο Υπεύθυνος του Πολιτικού Τομέα Ανάπτυξης της Δημοκρατικής Συμμαχίας

Άρωμα Πόλης

2011-07-21T00:11:00.003+03:00

Χρώματα κι αρώματα φρούτων χορεύουν τον μαγικό χορό του γλειφιτζουριού!

Καυτός ο φούρνος-καμίνι, δευτερόλεπτα αρκούν να ψηθεί η χειροποίητη πίτα...

Με άρωμα μήλου και μαύρη ζάχαρη, το τσάι από τον Πόντο!

Ξεθωριασμένες θύμησες περασμένων μεγαλείων που διηγώντας τα να κλαις...

Περισσότερο "άρωμα" Πόλης....

Βεντάλια απλωμένη η πραμάτεια του Βοσπόρου!

Του ναργιλέ κατανυκτική η προετοιμασία...

Mini-bus, εγκώμιον "σπαρτιάτικης" λιτότητας!

Made in China το πολύχρωμο το πασουμάκι!

Η αποξηραμένη μελιτζάνα κάνει την διαφορά!

Ζηλεύουν τα καντήλια το φως της ημέρας...και κρύβονται!

Neon ανταγωνιζόμενο οθωμανική πανδαισία χρωμάτων...

Η βιασύνη δεν αποτελεί ενίοτε αποδεκτή επιλογή!

Προσκυνώ σε ταπεινά, Αυτοκράτειρα των ουρανών!

Ο κόσμος των θνητών απέχει πράγματι πολύ από τους ουρανούς...

Δεν δείχνει ματωμένος ο γαλάζιος ουρανός...

Κλαις ακόμη κι εσύ Μέδουσα;

Υποχθόνιες στήλες, αντικατοπτρισμοί ψυχών...

Ανδρείκελα

2011-07-04T15:09:00.001+03:00

Τα περί "χαμένης ανεξαρτησίας" του Γιούνκερ έχουν να κάνουν και με τους επερχόμενους "μπάστακες". "Αγρόν ηγόρασαν", φυσικά, οι περήφανοι Πασόκοι Υπουργοί!

Σφυρίζουν αδιάφορα ακόμη και υπό "επιτροπεία"!

Όλοι και όλα για την καρέκλα ακόμη κι αν είναι τρύπια!

Υ.Γ 1. Οι κατοχικοί υπουργοί του '41-45, πόσο διαφορετικά να ένοιωθαν άραγε;

Υ.Γ. 2. Εμπειρογνώμονες, παρατηρητές, μπάστακες, τι σημασία έχει πως θα τους λένε; Δευτεροκλασάτοι γραφειοκράτες εξ' εσπερίας θα επιτηρούν νυχθημερόν τους Υπουργούς μας. Ζωντανή απόδειξη της τραγικής ανικανότητας και του άθλιου ξεπεσμού μας. Αλλά οι δικοί μας εκεί...άγρυπνοι φρουροί του εθνικού συμφέροντος, όπως πάντα!

Μια πρόταση για το Μεσοπρόθεσμο

2011-06-26T11:44:00.004+03:00

Hope and Gratitude, Em Kotoul, 2008, California, Oil on canvas 20x30

του Γιώργου Αναστασόπουλου

Βρισκόμαστε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα πριν την κρίσιμη ψηφοφορία στην Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο. Η εκτίμηση για την «ορθή» ψήφο αποτελεί θολό τοπίο ταινίας του Αγγελόπουλου. Εξ’ ίσου βασανιστική είναι και η πορεία προς τον σύγχρονο Γολγοθά του Ελληνικού λαού, που δυσανασχετεί σύροντας τον σταυρό του μαρτυρίου του.

Τρείς είναι, κατά την ταπεινή άποψη του υπογράφοντος, οι παράμετροι που πρέπει να ληφθούν υπόψη πριν την τελική απόφαση για την ψήφιση ή μη του Μεσοπρόθεσμου:

Πρώτον, ο όλος χειρισμός και μεθόδευση που ακολούθησε η κυβέρνηση αποτελεί υπόδειγμα στυγνού εκβιασμού. Ενώ αρχικά είχε προγραμματισθεί η κατάθεση του Μεσοπρόθεσμου για μετά το Πάσχα, με μια σειρά σκόπιμων καθυστερήσεων, σκηνοθετημένων κρίσεων και σχεδιασμένων ακροβασιών η κυβέρνηση το φέρνει προς ψήφιση μια βδομάδα πριν την ημερομηνία που αν δεν έχει ληφθεί η 5η δόση τότε η χώρα οδηγείται σε στάση πληρωμών. Δεδομένων των ευκαιριών που δόθηκαν στην κυβέρνηση για σύσταση κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας ή ακόμη και διενέργειας εκλογών είναι προφανές πως ο όλος σχεδιασμός αποσκοπεί στην παράταση της ζωής της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ που γαντζωμένη στην εξουσία αρνείται πεισματικά να διανοηθεί πως θα απαρνηθεί τα θέλγητρα του κράτους. Η όλη αυτή συμπεριφορά αποδεικνύει πως η κυβέρνηση συνειδητά εκμεταλλεύεται την επερχόμενη εθνική τραγωδία προς ίδιον και όχι προς εθνικό όφελος. Το μόνο που εμφανώς τους νοιάζει είναι να διατηρήσουν τα προσωπικά τους προνόμια και τα του συστήματος ΠΑΣΟΚ. Το να υποκύπτει κανείς σε τέτοιους στυγνούς εκβιαστές ουδέποτε αποτέλεσε ορθή πρακτική.

Δεύτερον, η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου δεν είναι αντίστοιχη με αυτή της ψήφισης του Μνημονίου για έναν απλό λόγο. Το Μνημόνιο ψηφίσθηκε με την καλοπροαίρετη ελπίδα ότι θα εφαρμοσθεί. Αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι τούτη η κυβέρνηση αποδείχθηκε ανίκανη να το εφαρμόσει, και όπου το εφάρμοσε το έπραξε προσχηματικά και υποκριτικά. Η αναφορά στις μηδενικές ιδιωτικοποιήσεις, ή στις απελευθερώσεις μαϊμού είναι μάλλον περιττές. Οι Πασόκοι απλά δεν το πιστεύουν, δεν θέλουν και δεν μπορούν να το εφαρμόσουν. Τι είναι αυτό που ως μαγικό ραβδάκι θα τους μεταμορφώσει σε φιλελεύθερους μεταρρυθμιστές απαλλάσσοντας τους από τις σοσιαλιστικές εμμονές τους και τις «υποχρεώσεις» τους προς το βαθύ κράτος του ΠΑΣΟΚ; Η ψήφος στο Μεσοπρόθεσμο αποτελεί ουσιαστικά ψήφο εμπιστοσύνης σε μια αποδεδειγμένα ανίκανη να το εφαρμόσει κυβέρνηση.

Τρίτον, ανεξαρτήτως των όποιων τακτικιστικών ελιγμών, ένας πολιτικός χώρος πρέπει να διαθέτει στοιχειώδεις αρχές και ιδεολογία την οποία να σέβεται, να τιμά και να εφαρμόζει. Το Μεσοπρόθεσμο αποτελεί έναν ύμνο προς τις διαχρονικές αρχές του κρατικο-σοσιαλσιμού. Εκτινάσσει την φορολογία, αναβαθμίζει το κράτος σε δυνάστη, τιμωρεί την ιδιοκτησία και την ατομική επιτυχία, διώκει το επιχειρείν ενώ προστατεύει το υπερμέγεθες κράτος κλείνοντας το μάτι στους κρατικοδίαιτους μανδαρίνους. Δεδομένου ότι αυτή είναι η ιδανική στιγμή, που επιβάλλεται η χρήση φιλελεύθερων μέτρων από την, ομολογουμένως, πλούσια και αχρησιμοποίητη μέχρι σήμερα φαρέτρα του Φιλελευθερισμού, θα αποτελούσε όνειδος η απάρνηση του και η υιοθέτηση του αλλοπρόσαλλου σοσιαλμανούς Μεσοπροθέσμου.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις τρείς ανωτέρω παραμέτρους καλούμαστε πλέον να απαντήσουμε στο ερώτημα για την ψήφιση ή μη του Μεσοπρόθεσμου. Η απάντηση σ' αυτή τη Μακιαβελική σύλληψη, έχει ήδη δοθεί με το πλήρως επεξεργασμένο εναλλακτικό μεσοπρόθεσμο της Δημοκρατικής Συμμαχίας, που και αποδεκτό έγινε από τους Ευρωπαίους εταίρους μας αλλά και είναι απόλυτα ρεαλιστικό, εύκολα και άμεσα εφαρμόσιμο, αφού αποτελεί τροποποίηση του υφισταμένου Μεσοπρόθεσμου.

Αφού, λοιπόν, η κυβέρνηση αρέσκεται σε εκβιασμούς ας κληθεί αυτή να κάνει την τελική επιλογή:

Αν η κυβέρνηση πραγματικά επιθυμεί την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας η Δημοκρατική Συμμαχία θα την συνδράμει με τις, πιθανότατα, υπερ-πολύτιμες ψήφους των βουλευτών της θέτοντας δύο όρους:

1. Την άμεση τροποποίηση του Μεσοπρόθεσμου υιοθετώντας τον λόγο 65%-35% (δαπάνες-εισπράξεις) μέσω των σχετικών τροποποιήσεων που έχει ήδη υποδείξει η Συμμαχία.

2. Την προκήρυξη, αμέσως μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, εκλογών, για να επιλέξει ο λαός την κυβέρνηση που θα κρίνει ως ικανή να το διαχειρισθεί και η οποία θα κληθεί να ετοιμάσει και το Μνημόνιο ΙΙ.

Η απάντηση της κυβέρνησης στην πρόταση αυτή της Συμμαχίας θα αποδείξει αν πραγματικά νοιάζεται για την χώρα ή το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να παραμείνει γαντζωμένη στην εξουσία.

Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα!

Πράσινοι και Βένετοι

2011-06-16T21:11:00.001+03:00

Chess, Samuel Bak

Σικέ παιχνίδι...

στην σαπισμένη σκακιέρα του παλαιοκομματισμού,

με πούλια από σκισμένες μαριονέτες,

θαμμένα κάτω από την σκόνη

ενός βρώμικου παρασκηνίου,

που ο μουχλιασμένος αέρας

έχει πάψει να ανανεώνεται

από την εποχή των χαμένων αγώνων...

Δικαιούμαστε μιας Συγγνώμης!

2011-06-13T08:30:00.018+03:00

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*,

Κάποια πράγματα σε τούτη τη ζωή ενοχλούν περισσότερο από κάποια άλλα! Το τι είναι σημαντικό ή μη, δεν μετριέται πάντα με το μέγεθος του τραπεζικού λογαριασμού μας. Υπάρχει μια λέξη που τουλάχιστον για του Έλληνες αποτελούσε κάποτε ιδανικό ζωής: «Το φιλότιμο». Με το πέρασμα του χρόνου και την επικρατούσα ιδεολογία του ευδαιμονισμού, η λέξη αυτή χάνεται σιγά-σιγά από το καθημερινό ρεπερτόριο της ζωής μας, και αντικαθίσταται με περισσότερο υλιστικά ιδεώδη, όπως ένα κάμπριο ή ένα τριήμερο στην Μύκονο.

Η σύγχρονη νεοελληνική προσέγγιση της ζωής έχει υιοθετήσει μια σειρά από αξίες που κατά πολύ απέχουν από αυτή του «φιλότιμου» και προσιδιάζουν σε αυτές ενός εγωπαθούς κακομαθημένου βουτυρόπαιδου. Στη λογική αυτή οι ταγοί του έθνους μας διαμορφώνουν πολιτικό λόγο, που για να παραμένει αποτελεσματικός, πρέπει κάθε φορά να υπερακοντίζει σε λαϊκισμό τον προηγούμενο. Κολακεύοντας τα ελαττώματα του λαού, χαϊδεύοντας τις αδυναμίες του και κανακεύοντας τα πάθη του ικανοποιούν τα κατώτερα –καταναλωτικά- ένστικτά του, ενισχύουν τις δημοσκοπικές τους θέσεις, ευελπιστώντας σε ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα. Το ψέμα μετατρέπεται σε πάγια τακτική, η οποία σιγά-σιγά γίνεται αποδεκτή όχι μόνο ως θεμιτή αλλά και ως ορθή πρακτική, η οποία, αποδεδειγμένα, φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» γίνεται θέση ζωής.

Δεδομένου ότι το τμήμα της κοινωνίας που διαφωνεί με αυτές τις εκφυλιστικές λογικές δεν αντιδρά, η τακτική του λαϊκισμού βρίσκει πρόσφορο έδαφος να εξαπλωθεί και σταδιακά να μετατραπεί σε κυρίαρχη πρακτική. Η υλιστική ευδαιμονία την οποία ο λαϊκισμός υπόσχεται μετατρέπεται σε απόλυτο αυτοσκοπό.

Δείτε, για παράδειγμα, το πρόσφατο κίνημα των αγανακτισμένων:...Ενώ πολλοί από αυτούς φαίνεται πως, εκ πρώτης όψεως, καταδικάζουν τον διεφθαρμένο κομματισμό του παρελθόντος, αρνούμενοι, υποσυνείδητα, να αποδεχθούν την ανάγκη αλλαγής του υλιστικού αξιακού συστήματος που βιώνουμε, μετατρέπονται από υποχείρια του κομματικού λαϊκισμού σε πρέσβεις ενός νέου ιδιότυπου ακομμάτιστου λαϊκισμού. Ευαγγελίζονται έτσι ανύπαρκτους παραδείσους, που θα προκύψουν από νεφελώδεις ανοησίες του τύπου «απεχθούς χρέους», που με κάποιο μαγικό τρόπο θα μας αποδεσμεύσουν από τις όποιες ευθύνες και υποχρεώσεις, που έχουμε αναλάβει ως λαός, μετατρέποντας μας σε διεθνείς μπαταχτσήδες, ώστε να πάψουμε να χρωστάμε και να συνεχίσουμε την καλοπέραση των εποχής των δανεικών. Επιμένουν δηλαδή στο αποτυχημένο μοντέλο της υλιστικής ευδαιμονίας το οποίο όχι απλά διέλυσε τον οικονομικό ιστό της χώρας, αλλά καταρράκωσε και τις όποιες ηθικές αξίες κοσμούσαν τον Ελληνισμό.

Ακριβώς στη αρρωστημένη αυτή λογική κινείται και η επίσημη κυβερνητική πολιτική! Προσπαθεί δια πυρός και σιδήρου να διατηρήσει τα προνόμια και την ευζωία ενός διεστραμμένου βαθέως κράτους, το οποίο από υπηρέτης του λαού έχει μετατραπεί σε δυνάστη του και που το μόνο για το οποίο νοιάζεται είναι η διατήρηση των προνομίων του, της ευζωίας του και της ευδαιμονίας του. Φυσικά, η κυβερνητική αυτή πολιτική νοοτροπία δεν εκπλήσσει αφού είναι ο κομματικός φορέας αυτής της κυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ, που από την δεκαετία του ’80, εισήγαγε στην χώρα τον θεσμό του άκρατου λαϊκισμού, καθιέρωσε το κομματικό κράτος, διέλυσε θεσμούς και αρχές, αποκαθήλωσε το αξιακό σύστημα του «φιλότιμου» αντικαθιστώντας το με το υλιστικό αξιακό σύστημα της «αρπαχτής» και της «λαμογιάς» και εξέθρεψε τις νέες γενιές στην λογική της ανυπακοής, του τσαμπουκά, της θρασύτητας, της ήσσονος προσπάθειας και του «ωχαδερφισμου».

Επιχειρεί, μάλιστα, η εξουσία να διατηρήσει –κατά το δυνατόν- άθικτα τα προνόμια της «αυλής» της (= του κρατικοδίαιτου στρατού των αφισοκολλητών της) αδυνατώντας ακόμη και την ύστατη στιγμή να αναγνωρίσει στοιχειώδεις αρχές όπως «πλούτο παράγει η αγορά και όχι το δημόσιο», και πως «κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να ασκήσει ένα χρεοκοπημένο κράτος».

Η αδυναμία της κυβέρνησης να κατανοήσει το αξιακό καθεστώς, του «φιλότιμου», της εργατικότητας, της επιχειρηματικότητας, που ταιριάζει στην φύση των Ελλήνων και που τους κάνει να διαπρέπουν, ανά τους αιώνες, σε καθεστώς απουσίας του κράτους ή υπό την παρουσία μικρού και οργανωμένου κράτους, την οδηγεί στο αποκρουστικό πακέτο των, αστυνομικού τύπου, μέτρων σοσιαλιστικής έμπνευσης και λογικής (=φορολογικό αμόκ) που καλείται να λάβει. Μέτρων των οποίων η φύση αντίκειται πλήρως στην έμφυτη νοοτροπία των Ελλήνων. Επιλέγει δε, συνειδητά, αυτή την αδιέξοδη πολιτική, αντί να συντρίψει, μια και καλή, το αδηφάγο και αντιπαραγωγικό σπάταλο κράτος που απομυζά το τελευταίο ίχνος ικμάδας του ιδιωτικού τομέα οδηγώντας την οικονομία σε μαρασμό και την χώρα σε κατάρρευση.

Και το χειρότερο είναι πως την ίδια αυτή συνταγή, που διατηρεί αμείωτο το κράτος-σατράπη, η ίδια κυβέρνηση την δοκίμασε ακριβώς πριν ένα χρόνο και απέτυχε παταγωδώς. Συνοδευόμενη μάλιστα τότε από πλήθος ανόητων δηλώσεων του τύπου «αυτά τα μέτρα είναι αρκετά για να επιτευχθεί ανάπτυξη», «δεν θα χρειασθούν άλλα μέτρα», «αν χρειασθούν άλλα μέτρα θα παραιτηθούμε», «το 2012 η Ελλάς επιστρέφει σίγουρα στις αγορές». Δηλώσεις που δεν αποδεικνύονται μόνο αβάστακτα επιπόλαιες αλλά και τραγικά ψευδείς.

Και είναι πραγματικά άξιον απορίας πως οι εμπνευστές αυτών των δηλώσεων, αλλά και της επιμονής στην ίδια αδιέξοδη πολιτική δεν είχαν το παραμικρό φιλότιμο να ζητήσουν, από τον Ελληνικό λαό, μια «συγγνώμη»! Όχι μόνο για όσα ψεύδη ξεστόμισαν, αλλά για την πολιτική που εφάρμοσαν (ή δεν εφάρμοσαν, ανάλογα την οπτική γωνιά) που αποδείχθηκε, εκ των πραγμάτων, αποτυχημένη. Και στην οποία επιμένουν, επιβεβαιώνοντας όχι μόνο την απίστευτη θρασύτητά τους αλλά και την τραγική υπεροψία τους.

Αλλά δικαίως θα αναρωτηθείτε, «ποιος έχασε το φιλότιμο για να το βρουν αυτοί»;

------------------------------------------
* Ο Γιώργος Αναστασόπουλος είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Northwestern και Γενικός Διευθυντής της Δημοκρατικής Συμμαχίας.

Το πραγματικό πρόσωπο του Σοσιαλισμού

2011-06-09T09:56:00.001+03:00

Φορολογικό αμόκ.

Kατασχέσεις εισοδημάτων, απαλλοτριώσεις ιδιωτικών περιουσιών, κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων.
Οι μπολσεβίκοι είναι ήδη εδώ.

Λάθος…Παράδεισος

2011-06-05T08:39:00.003+03:00

Paradise, Pedro Albuquerque, 2009, Netherlands, oil on canvas 90x150

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου,

Γενικού Διευθυντή της Δημοκρατικής Συμμαχίας

«2.526 ευκαιρίες απασχόλησης σε 148 δήμους και δημοτικές επιχειρήσεις, υπουργεία και άλλους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα» ήταν ο τίτλος, γραμμένος με πηχυαία γράμματα, στο ένθετο για την Εργασία, μεγάλης Αθηναϊκής απογευματινής εφημερίδας. Και αυτό πριν 3 μόλις βδομάδες. Εν αναμονή της χρεοκοπίας της χώρας.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται τα τελευταία 30 χρόνια. Όλη μας η ζωή για μια θέση στο δημόσιο! Υπάρχει και η κατάλληλη έκφραση: «Να βολευτεί το παιδί στο δημόσιο, να τακτοποιηθεί αυτό να ησυχάσουμε κι εμείς». Το όνειρο κάθε φυσιολογικού νεοέλληνα γονιού. Το λογικό αίτημα, το αναμενόμενο ρουσφέτι, δικαίωμα, σχεδόν κεκτημένο. Το απόλυτο όνειρο. Στόχος ζωής. Κι αν, βρε αδερφέ, δεν είναι άμεσα εφικτό, υπάρχει και ο συμβιβασμός: «Έστω και συμβασιούχος, ας χωθεί στο δημόσιο και μετά βλέπουμε»! Κανείς δεν χάνεται σε τούτον το τόπο, αρκεί να καταφέρει να «χωθεί». Εκλογές πάντα θα έρχονται, μονιμοποιήσεις πάντα θα γίνονται, στην χειρότερη των περιπτώσεων υπάρχουν και οι προσφυγές δικαστήρια, η δικαίωση πάντως δεν θ’ αργήσει…

Η «δικαίωση»! Υπέροχη λέξη! Μαγική! Θυμίζει κάτι από...

«νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»! Στην προκειμένη περίπτωση του «υποψήφιου εργάτη», του όχι και τόσο εργάτη, αλλά εκεί θα μαλώσουμε; Και ο δημόσιος υπάλληλος, εργάτης δεν είναι; Ο διορισμός αποτελεί δικαίωμα! Και η επίτευξή του δικαίωση!

Το που θα διορισθεί «το παιδί» είναι πρακτικά αδιάφορο! Το αν υπάρχουν θέσεις ή οργανισμοί, επίσης, δεν αποτελεί θέμα. Αυτό είναι πρόβλημα των βουλευτών. Γι’ αυτό άλλωστε εκλέγονται, για να δίνουν λύσεις στα αιτήματα του λαού. «Αιτήματα», άλλη υπέροχη λέξη! Χρησιμοποιείται ενίοτε και ως «ρουσφέτια», αλλά συνήθως υποτιμητικά, όταν αφορά τους άλλους. Τα δικά μας, δεν είναι «ρουσφέτια», τα δικά μας είναι «αιτήματα», το πολύ «εξυπηρετήσεις». Εξ’ άλλου δεν ζητάμε και κάποια χάρη! Δεν το είπαμε και παραπάνω; «Το δικαιούμαστε»!

Και γιατί όχι; Που μπορείς να βρεις καλύτερη δουλειά απ’ το δημόσιο; Ν’ ανοίξεις δικό σου μαγαζί; Χρειάζονται κεφάλαια! Συν άδειες, γραφειοκρατίες, λαδώματα, που να μπλέκει κανείς τώρα! Να πας σε ιδιωτική εταιρεία; Και να σε εκμεταλλεύονται; Να σε τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ; Με την απειλή του ταμείου ανεργίας; Και τις ορέξεις και τις ιδιοτροπίες του κάθε εργοδότη, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να ξεζουμίζει τους εργαζόμενους για να αυγατίζουν τα κέρδη του; Άσε καλύτερα! Δημόσιο και πάλι δημόσιο! Χωρίς κεφάλαιο! Ο μισθός εξασφαλισμένος, να «τρέχει» βρέξει χιονίσει! Και τι μισθός, με επιδόματα και υπερωρίες, τουλάχιστον δύο φορές πάνω από τον αντίστοιχο του ιδιωτικού, κι αν «σου κάτσει» και βρεθείς σε καλή θέση, εκεί να δεις «τυχερά», εκεί να δεις «κονόμα»! Χώρια που στο δημόσιο έχεις το κεφάλι σου ήσυχο, κανείς δεν θα σε ζαλίσει, κανείς δεν θα σε πιέσει. Και το μεσημέρι νωρίς σπίτι! Αν είσαι και γυναίκα, πόσο μάλλον μητέρα; Το δημόσιο είναι η ιδανική λύση! Φεύγεις από νωρίς το μεσημέρι, (ή αργά το πρωί), έχεις χρόνο για τα παιδιά, και ο μισθός «τρέχει» κανονικά!

Όμως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα είναι η ασφάλιση, η εξασφάλιση και η σιγουριά του δημόσιου τομέα! Η ψυχική ηρεμία που σου εξασφαλίζει η έλλειψη άγχους και ανασφάλειας για το αύριο. Η εγγύηση μιας συνεχούς ευδαιμονίας. Το δημόσιο είναι ο Παράδεισος!

Είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί δεν δημιουργούνται κι άλλοι, πολλοί δημόσιοι οργανισμοί, γιατί δεν επεκτείνονται περισσότερο τα Υπουργεία, γιατί δεν καλύπτονται άμεσα οι χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις. Να διορισθούν όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες στο δημόσιο. Να μοιρασθούν και να απολαύσουν όλοι την σιγουριά και την αγαλλίαση της ζεστής αγκαλιάς του κράτους! Μα δεν μπορούν να το σκεφθούν αυτό οι πολιτικοί; Μα τόσο ανίκανοι είναι; Δεν έχουν ούτε ίχνος φιλότιμο επάνω τους; Δεν ραγίζει η καρδία τους να βλέπουν επιχειρήσεις να κλείνουν και τόσο κόσμο να μένει άνεργος; Δεν διαβάζουν τα στατιστικά στοιχεία που δείχνουν την ανεργία στους νέους να καλπάζει στο 40%;

Επιτέλους, γιατί δεν αντιδρούν; Γιατί δεν κρατικοποιούν τις εταιρείες που κλείνουν; Γιατί δεν δημιουργούν νέες ΔΕΚΟ; Γιατί δεν επανακρατικοποιούν ΟΤΕ, Ολυμπιακή, Λιμάνια, όπως μας υποσχέθηκαν προεκλογικά; Γιατί στερούν από τόσους πολίτες την χαρά της εργασίας στο δημόσιο; Ψεύτες πολιτικοί, που μετέτρεψαν τα όνειρα μας σε δελτία ανεργίας.

Και είναι πραγματικά άξια απορίας αυτή η εμμονή τους. Είναι να αγανακτεί κανείς! Ακούγεται μάλιστα πως εξετάζουν να αρχίσουν και διώξεις στις ΔΕΚΟ, να κλείσουν δημόσιους οργανισμούς, να σταματήσουν τις προσλήψεις. Και που θα βρουν δουλειά τα παιδιά μας, με τόση ανεργία;

Είναι προφανές πως πίσω από τέτοιες ιδέες κρύβονται ξένα κέντρα αποφάσεων, που επιβουλεύονται την εθνική μας περιουσία, μην πω ανεξαρτησία. Πιθανότατα και να μας ζηλεύουν! Είναι οι ξένοι που θέλουν να βάλουν χέρι στον εθνικό μας πλούτο για ένα κομμάτι ψωμί. Είναι αυτοί που κινούν τα νήματα των πολιτικών μας, οι οποίοι λειτουργούν σαν πειθήνια όργανα τους, σαν μαριονέτες, εντολοδόχοι ξένων αφεντάδων στα πλαίσια μιας καλοστημένης προδοσίας. Δεν μπορεί έλληνες πολιτικοί να έχουν σκεφθεί ένα τόσο σατανικό αντεθνικό σενάριο. Δεν μπορεί έλληνες πολιτικοί να στερούν το ψωμί από τους συμπατριώτες τους. Δεν μπορεί έλληνες πολιτικοί να σταματούν τους διορισμούς στο δημόσιο και να διανοούνται να ξεπουλήσουν ΔΕΚΟ και δημόσιους οργανισμούς σε ξένα συμφέροντα.

Πρέπει να αντιδράσουμε σύντροφοι!

Δεν μπορούμε να τους αφήσουμε να μας κλέψουν τον Παράδεισο!

Η αγανάκτηση μας γίνεται οργή!

Και η οργή ποτάμι που θα τους παρασύρει

στο δρόμο για την κόλαση,

με εισιτήριο χωρίς επιστροφή!

ΥΓ.

Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

Γ. Σεφέρης, Στροφή, Εστία, 1931

Συνταγή καταστροφής

2011-06-01T09:40:00.001+03:00

"Δεν πληρώνω", Απελπισμένοι, Συριζαίοι, Παμίτες, Σύνταγμα, Μίκης, Προπύλαια, Πρυτάνεις... το γαϊτανάκι του λαϊκισμού σε πλήρη ενορχήστρωση... διαμαρτυρίες χωρίς προτάσεις, λόγια παχιά που χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών, ντοπαρισμένη αγανάκτηση, αδιέξοδη οχλαγωγία...

Δεν είναι απορίας άξιο πως κανείς από δαύτους δεν κατέβηκε να διαμαρτυρηθεί όταν η Ελλάς δανειζόταν ασύστολα, διογκώνοντας τον ήδη υπερτροφικό δημόσιο τομέα, υποθηκεύοντας παράλληλα το μέλλον των παιδιών μας;

Ή μήπως τότε ήσαν απλά απασχολημένοι με το να στοιβάζονται στους προθαλάμους των βουλευτικών γραφείων, επιδιώκοντας έναν διορισμό στο δημόσιο;

Η θλιβερή κατάληξη μιας ανόητης πολιτικής

2011-05-25T16:48:00.003+03:00

(Paul Gauguin. Don't Listen to the Liar. 1889. Watecolor and paste. Marion Koogler McNay Art Museum, San Antonio, TX, USA)

Αντί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πριν ένα χρόνο, σύμφωνα με τις επιταγές του μνημονίου, να μειώσει τις δαπάνες του κράτους, επέλεξε συνειδητά την εύκολη οδό της αύξησης των εσόδων, δηλαδή αυτή των φόρων.

Σήμερα που τα έσοδα στερέψανε, αλλά οι δαπάνες παραμένουν οι ίδιες, η κυβέρνηση τα βρίσκει μπαστούνια.

Και καταφεύγει ξανά στην αύξηση των εσόδων (δηλαδή πάλι φόρους).

Με την δικαιολογία πως δεν έχει άλλο τρόπο άμεσης αντίδρασης...για να αποφύγει την χρεωκοπία!

What a surprise!

Όμως την ανάγκη της μείωσης των δαπανών την γνώριζε από πέρσυ...

...και συνειδητά δεν την επέλεξε, για να μην θίξει τους κρατικοδίαιτους κανακάρηδες αφισοκολλητές της.

Άρα φέτος δεν έχει κανένα δικαίωμα να επικαλείται αδιέξοδο.

Δεν δικαιούται να ζητάει από τους ξένους λύπηση.

Δεν δικαιούται να ζητά από τον Ελληνικό λαό επιπλέον θυσίες.

Δεν δικαιούται να ζητά από ξένους και Ελληνικό λαό να πληρώσουν τις δικές της συνειδητές λάθος επιλογές.

Η Ελλάς έχασε πέρσι την τελευταία ευκαιρία ανάκαμψης.

Φέτος είναι πια αργά...

Ακόμη και με όλους αυτούς τους νέους φόρους η κυβέρνηση δεν θα επιτύχει τις προβλεπόμενες εισπράξεις διότι η αγορά στέρεψε από ρευστότητα.

Σοβαρές αποκρατικοποιήσεις δεν προλαβαίνει και δεν μπορεί -ακόμη και αν θέλει(;)- να υλοποιήσει.

Και αν σήμερα οι ξένοι μας λυπηθούν και μας ξαναδανείσουν...λέμε αν...

...μετά από ένα εξάμηνο όταν θα βρεθούμε ξανά εκτός στόχων τι θα πράξει η κυβέρνηση;

Νέους φόρους ξανά;

Το δράμα μετατρέπεται σε φαρσοκωμωδία...

Πέρσι, το πράσινο (παρακράτος) επέλεξε τον στρουθοκαμηλισμό.

Φέτος επιλέγουν να συμπαρασύρουν όλη την χώρα στην χρεωκοπία.

Επιλέγουν to take us down with them.

Ο Γ. Αναστασόπουλος για τις απολύσεις στο δημόσιο στο SBC-TV

2011-05-22T16:16:00.001+03:00

Αύριο, Δευτέρα 23/5, στις 9.00 το πρωί, ο Γενικός Διευθυντής της Δημοκρατικής Συμμαχίας κ. Γιώργος Αναστασόπουλος στην εκπομπή "Πρωινή Ενημέρωση" συζητά με τον Σωτήρη Μπότσαρη για το καυτό θέμα των απολύσεων στο δημόσιο, στο οικονομικό κανάλι SBCTV (Κανάλι 10).

Δείτε την εκπομπή ζωντανά ΕΔΩ.

Απέτυχε το μνημόνιο;

2011-05-18T20:33:00.001+03:00

Ομιλία του προέδρου του Forum για την Ελλάδα, Ανδρέα Ανδριανόπουλου, και του Γενικού Διευθυντή της Δημοκρατικής Συμμαχίας, Γιώργου Αναστασόπουλου, σε ημερίδα με θέμα "Απέτυχε το Μνημόνιο;", στην Αλεξανδρούπολη (28.04.11)

Συνέντευξη Γ. Αναστασόπουλου στο κανάλι 10

2011-05-17T18:28:00.001+03:00

O Γ. Αναστασόπουλος την Τρίτη 3/5, στην ενημερωτική εκπομπή του οικονομικού καναλιού SBCTV (κανάλι 10) CASUS BELLI με την Δήμητρα Αλεξάκη.