Θέλουμε τη νέα Ελλάδα

Η επιφυλλίδα του Ατίθασου

Οι συντεχνίες, τα κατεστημένα, οι αργόμισθοι συνδικαληστές, το κατέβασμα των διακοπτών, το κλείσιμο των δρόμων, τα ξεβρακώματα των Σταμουλοκολλάδων, οι καταλήψεις, οι μολότωφ, η επιβράβευση της ήσσονος προσπάθειας, το θράσος και ο φασιμός του κάθε αλήτη, η θεοποίηση του κράτους, η καταρράκωση θεσμών και αξιών, η γελοιοποίηση της ιδέας του Έθνους, η αποθέωση της λαμογιάς, η αποδιοργάνωση και ο ευτελισμός των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας και άλλα πολλά φαινόμενα της Εθνικής μας κατάπτωσης έχουν υπαίτιο με ονοματεπώνυμο.

Είναι το ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών '80-'90.
Είναι η πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου.

20 χρόνια ΠΑΣΟΚ ήσαν αρκετά να γυρίσουν την Ελλάδα 50 χρόνια πίσω.
20 χρόνια ΠΑΣΟΚ ήσαν αρκετά να αλλοιώσουν τις αξίες ενός ολόκληρου λαού.
20 χρόνια ΠΑΣΟΚ ήσαν αρκετά να μας οδηγήσουν σε ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ μα κυρίως σε ΗΘΙΚΗ χρεοκοπία.

Οι κυβερνήσεις ΝΔ (πλην της περιόδου Μητσοτάκη '90-'93 ο οποίος λοιδορήθηκε ασύστολα από το κρατικιστικό κατεστημένο επιχειρηματιών, συμφερόντων και λοιπών κηφήνων) ακολούθησαν την "ασφαλή" πεπατημένη ΠΑΣΟΚ: Άτολμες, άνευρες, συμβιβασμένες...

Η χώρα χρειάζεται μια νέα αρχή.
Η χώρα χρειάζεται...συνέχεια στο Blog Atithasos

Κακά τα ψέματα.

Οι δύσκολοι λεκέδες θέλουν στεγνό καθάρισμα....

Που δεν έχουν δίκιο οι μεταφορείς

Η (υπερ)αξία μια εταιρείας μεταφορικού έργου δεν (πρέπει να) προκύπτει από τις μονοπωλικά ελεγχόμενες άδειες που έχει στην κατοχή της αλλά από τον τζίρο της, την κερδοφορία της, (δηλ. τα οικονομικά της αποτελέσματα), το πελατολόγιό της, την φήμη της και την ποιότητα των υπηρεσιών της.

Απελευθέρωση των οδικών μεταφορών

Η θέση του "Forum για την Ελλάδα" σχετικά με την απελευθέρωση των οδικών μεταφορών:
http://www.forumgreece.gr/?view=news

Παράθυρο στην Ελπίδα

Συνέντευξη του Γ. Ι. Αναστασόπουλου* στο VETO της Κυριακής 25 Ιουλίου 20010, στον πολιτικό συντάκτη Κώστα Παπαχλιμίντζο.

VETO: Ποιες είναι οι πρώτες πρωτοβουλίες που θα αναλάβει το «Forum για την Ελλάδα»;

ΓΑ: Το “Forum για την Ελλάδα” αποτελεί σημείο συνάντησης των δημιουργικών δυνάμεων, των ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων της σύγχρονης Ελλάδας, οι οποίοι με την ανταλλαγή ιδεών, με την παραγωγή συγκεκριμένων προτάσεων και αποτελεσματικών λύσεων, με την ανάληψη πρωτοβουλιών αποσκοπούν στην εθνική κινητοποίηση για την αλλαγή και τον εκσυγχρονισμό, στη δημιουργία μιας νέας προσέγγισης για το μέλλον της χώρας.
Στο πλαίσιο αυτό σχεδιάζουμε μια σειρά δράσεων θετικού πολιτικού ακτιβισμού. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το Forum δεν μένει μόνο στη θεωρία και στον προβληματισμό. Παρεμβαίνει δυναμικά και αναλαμβάνει δράσεις σε καίριους τομείς όπως, για παράδειγμα, το περιβάλλον και οι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, χωρίς αναστολές ή προκαταλήψεις. Παρεμβαίνει και δρα με περιεχόμενο και ουσία κι όχι για να δημιουργούνται εντυπώσεις.
Θετικός πολιτικός ακτιβισμός σημαίνει ότι είσαι ενεργός μαζί με τους πολίτες, μαζί με την κοινωνία –εκεί που ζει και αναπνέει η πραγματική ζωή, η αληθινή οικονομία– για να ακούσεις και να προτείνεις, για να παρέμβεις και να δώσεις λύσεις.

VETO: Από πότε γνωρίζεστε με την κυρία Μπακογιάννη; Πως σας έπεισε να συμμετάσχετε στο νέο της εγχείρημα;

ΓΑ: Ως ελεύθερος και σκεπτόμενος άνθρωπος μα και ως γονιός, δε σας κρύβω, ότι αγωνιώ για το παρόν και για το μέλλον της πατρίδας μας. Μια από τις, λιγοστές, "θετικές" επιπτώσεις της κρίσης που διανύει η χώρα μας είναι πως συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε πλέον να ανεχόμαστε τις απόψεις, τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές που μας οδήγησαν σε αυτό ακριβώς το σημείο. Γι’ αυτό και η συμμετοχή μου στο «Forum για την Ελλάδα» αποτελεί για μένα την μοναδική ευκαιρία για να υπηρετήσω, από τη μία, τις φιλελεύθερες αρχές, που είναι και οι μόνες, που μπορούν να προσδώσουν προοπτική για μία καλύτερη Ελλάδα. Από την άλλη βρίσκω πως το Forum ανοίγει ένα παράθυρο στην ελπίδα. Δίνει μια διέξοδο διαφυγής από το τέλμα της αδιαφορίας και την μιζέρια της ηττοπάθειας στις οποίες φαίνεται πως έχουμε εθιστεί ως λαός. Σας διαβεβαιώνω λοιπόν ότι δε χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια για να πεισθώ για την συμμετοχή μου στο Forum από την κα Μπακογιάννη, με την οποία, άλλωστε, δεν διατηρώ κάποια μακροχρόνια προσωπική γνωριμία.

VETO: Η Ντόρα Μπακογιάννη έχει διατελέσει δήμαρχος Αθηναίων και υπουργός σε δύο διαφορετικές κυβερνήσεις (Μητσοτάκη και Καραμανλή). Μπορεί να συμβολίσει την ανανέωση στην πολιτική ζωή του τόπου;

ΓΑ: Επιτρέψτε μου να μην παρακολουθήσω αυτή τη λογική. Οι γενικεύσεις και οι αφορεσμοί αποτελούν πυλώνες του λαϊκισμού. Πιστεύω πως η ανανέωση δεν αποκλείει την εμπειρία και το νεαρό της ηλικίας δεν αποτελεί αυτόματα εγγύηση ανανέωσης. Υπάρχουν άτομα νεαρής ηλικίας με άκρως συντηρητικές και οπισθοδρομικές αντιλήψεις και μεγαλύτερης ηλικίας με ιδιαίτερα νεωτεριστικές και πρωτότυπες ιδέες. Μείζον ζητούμενο, σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για τη χώρα μας, είναι οι φρέσκιες ιδέες και οι συνεπείς απόψεις, που θα ανανεώσουν και θα επαναφέρουν κλίμα εμπιστοσύνης στο πολιτικό σκηνικό. Η κ. Μπακογιάννη είναι μία πολιτικός με κυβερνητική εμπειρία – και αυτό θα πρέπει να καταχωρηθεί στα θετικά της – που έχει ταυτόχρονα αποδείξει ότι είναι συνεπής στις ιδέες της, απορρίπτει το λαϊκισμό και έχει το απαιτούμενο σθένος, ώστε να αναλαμβάνει τις ευθύνες της. Τα χαρακτηριστικά αυτά δίνουν την εικόνα μίας αξιόπιστης πολιτικού, με όραμα και θέληση. Μιας πολιτικού που μπορεί πραγματικά να προσφέρει στον τόπο.

VETO: Έχοντας συμμετάσχει σε νευραλγικές θέσεις στον κυβερνητικό μηχανισμό, θα βάζατε συνολικά θετικό ή αρνητικό πρόσημο στη διακυβέρνηση του τόπου από τη ΝΔ από το 2004 ως το 2009;

ΓΑ: Η ευθύνη των κυβερνήσεων ΝΔ της περιόδου 2004-2007 δεν έγκειται τόσο στα όσα έπραξε, αλλά στα όσα δεν έπραξε. Βεβαίως, η πλήρης ισοπέδωση και η αποκλειστική επίρριψη ευθυνών για τη σημερινή κατάσταση στις κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας είναι και υπερβολική και άδικη. Η αλήθεια είναι ότι το πρόσημο στην αξιολόγηση το έδωσε ο ελληνικός λαός – και ήταν αρνητικό, όπως γνωρίζουμε.

VETO: Εφόσον το «Forum για την Ελλάδα» μετεξελιχθεί σε πολιτικό κόμμα, εσείς θα συμμετάσχετε;

ΓΑ: Πρέπει να διευκρινίσω πως το Forum και το πιθανό κόμμα της κας Μπακογιάννη δεν ταυτίζονται. Το ένα είναι ανεξάρτητο το ένα από το άλλο. Το Φόρουμ δημιουργείται για να δοθεί η μάχη των ιδεών, να υπάρξει ζύμωση, σύνθεση κλπ. Θα υπάρχει είτε δημιουργηθεί κόμμα από την κα Μπακογιάννη είτε όχι. Και δεν σημαίνει ότι όσοι συμβάλλουν σε αυτό το διάλογο ιδεών γίνονται και μέλη ενός νέου κόμματος. Απευθυνόμαστε στους πολίτες που έχουν ανησυχίες και αναζητούν ένα ελεύθερο βήμα να τις εκφράσουν, ανεξάρτητα από τις κομματικές ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Αν με ρωτάτε όταν η Μπακογιάννη προχωρήσει σε άλλες πολιτικές πρωτοβουλίες όπως η ίδρυση πολιτικού φορέα αν προσωπικά θα συμμετάσχω σε αυτό τότε σας απαντώ ναι.

VETO: Η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Αντώνης Σαμαράς είναι πολιτικοί της ίδιας γενιάς, «ανδρώθηκαν» πολιτικά μέσα στη ΝΔ, διακηρύσσουν και οι δύο την πίστη τους στον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Σε τι διαφέρουν τελικά;

ΓΑ: Δεν έχει σημασία το τι διακηρύσσει κανείς, αλλά το τι πράττει τελικά. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν το μνημόνιο και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Έχουμε καθυστερήσει, εδώ και δεκαετίες, με τραγικές συνέπειες, τόσο τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία όσο και την αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος.
Ο κος Σαμαράς με την στάση του στις δύο αυτές ψηφοφορίες επέλεξε τον εύκολο δρόμο του λαϊκισμού και του βραχυπρόθεσμου μικροκομματικού οφέλους.
Αντίθετα, η υπερψήφιση τόσο του μνημονίου όσο και του ασφαλιστικού νομοσχεδίου αποδεικνύει έμπρακτα πως η κα Μπακογιάννη δεν λαμβάνει τις αποφάσεις της με βάση την παραδοσιακή ξεπερασμένη παλαιοκομματική λογική αλλά με βάση αυτό που η συνείδησή της ορίζει ως κοινό συμφέρον. Σίγουρα, η απόφασή της δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως δημοφιλής και σαφώς κινείται εκτός κάθε λογικής λαϊκισμού.
Επέδειξε, όμως για άλλη μια φορά, μια σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική συμπεριφορά. Αλλά αυτό δεν είναι πια το ζητούμενο από τους πολιτικούς μας;

-------------------------
* Ο Γεώργιος Αναστασόπουλος είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος του "Φόρουμ για την Ελλάδα"

Οἱ λύκοι

Λόγια καυστικά, πρωτοποριακά, επίκαιρα σήμερα όσο ποτέ. Ογδόντα οκτώ χρόνια πριν, ο Κωστής Παλαμάς, έγραψε το ακόλουθο ποίημα για τη μικρασιατική καταστροφή. Τολμηρός ριζοσπάστης με ξεκάθαρη και θαρραλέα σκέψη, όπως αρμόζει σε κάθε αληθινό πνευματικό ηγέτη που δεν κρύβεται πίσω από ιδεοληψίες αναμένοντας τις επιδοτήσεις του ΥΠΠΟ. Δεν ήταν τυχαία η κοσμοπλημμύρα στην κηδεία του την περίοδο της κατοχής.  Πόσοι σημερινοί πνευματικοί ηγέτες (αν υπάρχουν) θα μπορούσαν να ελπίζουν σε μια αντίστοιχη τιμή;

Οἱ λύκοι

Βοσκοί, στὴ μάντρα τῆς Πολιτείας οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!
Στὰ ὅπλα, Ἀκρῖτες! Μακριὰ καὶ οἱ φαῦλοι καὶ οἱ περιττοί,
καλαμαρᾶδες καὶ δημοκόποι καὶ μπολσεβίκοι,
γιὰ λόγους ἄδειους ἢ γιὰ τοῦ ὀλέθρου τὰ ἔργα βαλτοί.

(Ἀπ᾿ τῆς μαυρίλας τῆς ἀραχνίλας τὴν ἀποθήκη
σὲ σκονισμένα γυαλιὰ κλεισμένο, παλιὸ κρασί,
τῶν ἑκατό σου χρονῶν ἀνοίγω τὸ ἀρχοντιλίκι
στοῦ ἡλιοῦ τὸ φέγγος, τί σὲ προσμένουν οἱ δυνατοὶ

ξανὰ σὰν πάντα καὶ γιὰ τὴ μάχη καὶ γιὰ τὴ νίκη
νὰ τοὺς φτερώσεις τὸ πάτημά τους ὅπου πατεῖ.
Σ᾿ ἐμὲ -κελλάρης λυράρης εἶμαι,- σ᾿ ἐμένα ἀνήκει
νὰ τὸ κεράσω στὰ νέα ποτήρια τὸ ἀρχαῖο πιοτί).

Βοσκοὶ καὶ σκύλοι, λῶβα καὶ ψώρα. Τ᾿ ἀρνιά; Μουζίκοι.
Ὁ λαός; Ὄνομα. Σκλάβος πλέμπας δούλα κ᾿ ἡ ὀργή,
Δίκη ἀπὸ πάνω θεία τῶν ἀστόχαστων καταδίκη
καὶ λογαριάζει καὶ ξεπλερώνει ὅσο ἂν ἀργεῖ.

Τραγουδημένη κλεφτουριά, Γένος, ἁρματολίκι,
τὰ ξεγραμμένα καὶ τὰ τριμμένα ψέματα, ἀχνοί,
Ἰδέα βυζάχτρα τῶν τετρακόσιων χρόνων, ἡ φρίκη
τώρα, τὸ μάθημα τῶν Ἑλλήνων ὡς χτές, ἐσὺ

τοῦ ραγιᾶ μάνα βιβλικό, πλάσμα ὀρφικό, Εὐρυδίκη,
τοῦ πανελλήνιου μεγαλονείρου χρυσοπηγή,
μᾶς τὸν καθρέφτιζες μέσ᾿ στῆς Πόλης τὸ βασιλίκι
τὸν ξυπνημένο Μαρμαρωμένο, κυνηγητὴ

τοῦ Ἰσλάμ. Ἡ Θρᾴκη προικιό του, ὢ δόξα! Καὶ ἀπανωπροίκι
μιὰ Ἑλλάδα πάλε στὴν τουρκεμένην Ἀνατολή,
τῆς Ἰωνίας γλυκοξημέρωμα.... Οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!
κ᾿ οἱ βοσκοὶ ἀνάξιοι, λύκοι καὶ οἱ σκύλοι κ᾿ οἱ ἀντρεῖοι δειλοί.

Στῆς Πολιτείας τὴ μάντρα οἱ λύκοι! Παντοῦ εἶναι λύκοι!
Ξανὰ στὰ Τάρταρα ἴσκιος, τοῦ ψάλτη λατρεία κ᾿ ἐσύ.
Ψόφια ὅλη ἡ στάνη. Φέρτε νὰ πιοῦμε, κούφιο νταηλίκι,
γιὰ τὸ ἀποκάρωμα ποὺ μᾶς πρέπει, κι ὅποιο κρασί.

Κωστής Παλαμάς, 1922

Συνέπεια και Ειλικρίνεια για τη Νέα Ελλάδα

Συνέντευξη του Γεωργίου Αναστασόπουλου* στο ΒΗΜΑ της Κυριακής:

ΒτΚ: Γιατί πιστεύετε ότι η Ντόρα Μπακογιάννη μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα τις αρχές της ελεύθερης οικονομίας από ότι ένα μεγάλο κόμμα όπως η ΝΔ;

ΓΑ: Η τήρηση των αρχών της αγοράς δεν είναι υπόθεση μικρών ή μεγάλων κομμάτων. Είναι ακριβώς όπως αναφέρετε στην ερώτηση σας υπόθεση αρχών. Αποτελεί μάλιστα ιδιαίτερα ενδιαφέρον το γεγονός πως οι καταστροφολογικές αναφορές στις υποτιθέμενες "αδυναμίες" των αρχών της οικονομίας της αγοράς βρίσκουν γονιμότατο έδαφος και ανθίζουν τις τελευταίες δεκαετίες σε όλους τους πολιτικούς χώρους στην χώρα μας. Αφορίζονται μάλιστα, με ιδιαίτερο πάθος, οι φιλελεύθερες αρχές σε μια χώρα που ουδέποτε εφάρμοσε συστηματικά κάποια στοιχειωδώς έστω φιλελεύθερη πολιτική. Μια χώρα που συστηματικά τις τελευταίες δεκαετίας διογκώνει το μέγεθος του κράτος της, εκτοξεύοντας στα ύψη ελλείμματα και χρέη υποθηκεύοντας, παράλληλα, το μέλλον των πολιτών της και των παιδιών τους. Μια άκρως κρατικιστική χώρα που κατοικείται από πολίτες οι οποίοι διαμορφώσαμε αρνητική άποψη για κάτι που ουδέποτε εφαρμόσαμε, ενώ αποκτήσαμε θετική γνώμη για την αποτυχημένη σοσιαλ-κρατικιστική πολιτική που εφαρμόσαμε μετ' ευλαβείας και η οποία αποδεδειγμένα μας οδήγησε στο χείλος της χρεωκοπίας και της οικονομικής καταστροφής.

Είναι δε, ιδιαίτερα ενδιαφέρον - αλλά εκτός αντικειμένου της παρούσας συνέντευξης - να μελετήσει κανείς τις αιτίες που ωθούν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία να αναζητά περισσότερο κράτος και λιγότερη ελευθερία ερχόμενη σε σύγκρουση με τις αρχέγονες καταβολές και παραδόσεις της. Η Ελλάδα και οι Έλληνες ήσαν πάντα εραστές της οικονομίας της αγοράς και μεγαλούργησαν σε καθεστώτα και περιβάλλοντα οικονομικής ελευθερίας. Τις αποικίες, για παράδειγμα, στην αρχαία Ελλάδα, δεν τις σχεδίασαν δημόσιοι υπάλληλοι.

Δυστυχώς μετά την μεταπολίτευση, με την εξαίρεση της περιόδου 1990-93, ο κατ' εξοχήν υποστηρικτής των αρχών της οικονομίας της αγοράς, η Νέα Δημοκρατία, δεν τήρησε μια συνεπή φιλελεύθερη πολιτική, θα έλεγα μάλιστα ότι αντίθετα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κινήθηκε σε λογικές διόγκωσης του κράτους. Η λέξη κλειδί, λοιπόν, στην απάντησή μου είναι η "συνέπεια". Η κα Μπακογιάννη πίστευε και πιστεύει στις αρχές της οικονομίας της αγοράς. Η κα Μπακογιάννη είναι απλά συνεπής.

ΒτΚ: Η Ντόρα Μπακογιάννη υπερψήφισε τόσο το Μνημόνιο όσο και το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Επραξε σωστά; Δεν είναι σαν να υπερψηφίζει τις πολιτικές της κυβέρνησης;

ΓΑ: Το "σωστό" και το" λάθος" δεν πρέπει να το καθορίζουν τα πρόσκαιρα μικρο-κομματικά οφέλη της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, αλλά το συμφέρον της χώρας. Είναι τόσο κωμικό και συνάμα απωθητικό το θέαμα των πολιτικών που αλλάζουν θέσεις ανάλογα με το αν βρίσκονται στα έδρανα της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης. Στο θέατρο αυτό του παραλόγου έχουν δώσει διαχρονικά "παραστάσεις" απίστευτης υποκρισίας τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ οι θέσεις των οποίων υφίστανται οβιδιακές μεταμορφώσεις κάθε φορά που αλλάζουν θέση στα έδρανα της Βουλής. Η ασυνεπής και έντονα λαϊκιστική αυτή συμπεριφορά των κομμάτων και των εκπροσώπων τους αποτελεί μια από τις κύριες αιτίες απαξίωσης και ανυποληψίας του πολιτικού συστήματος.

Η υπερψήφιση τόσο του Μνημονίου όσο και του ασφαλιστικού νομοσχεδίου αποδεικνύει έμπρακτα πως η κα Μπακογιάννη δεν λαμβάνει τις αποφάσεις της με βάση την παραδοσιακή ξεπερασμένη παλαιοκομματική λογική αλλά με βάση αυτό που η συνείδησή της ορίζει ως συμφέρον της χώρας. Πιθανότατα η απόφασή της δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως δημοφιλής και σαφώς κινείται εκτός κάθε λογικής λαϊκισμού.

Επέδειξε, όμως για άλλη μια φορά, μια σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική συμπεριφορά. Αλλά αυτό δεν είναι πια το ζητούμενο από τους πολιτικούς μας;

ΒτΚ: Στο μήνυμα με το οποίο ανακοίνωσε την ίδρυση του «Φόρουμ για την Ελλάδα», η κυρία Μπακογιάννη αναφέρθηκε στην ανάγκη συνθέσεων και συνεργασιών, αλλά την ίδια στιγμή επετέθη σε όλες τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις: στο ΠαΣοΚ, στη ΝΔ και στα κόμματα της Αριστεράς. Δεν είναι λίγο αντιφατικό αυτό; Ποιους ακριβώς αφορά η πρόσκληση σε συνεργασίες;

ΓΑ: Η πρόσκληση της κυρίας Μπακογιάννη απευθύνεται στους πολίτες. Στους ελεύθερους πολίτες που ανεξάρτητα κομματικών "παρωπίδων" και "ετικετών" αγωνιούν για το μέλλον αυτού του τόπου. Απευθύνεται σε όλους αυτούς που είναι αποφασισμένοι να ξεπεράσουν τα τεχνητά σύνορα των παραδοσιακών πολιτικών γραμμών και να δώσουν τον αγώνα τους δίπλα μας. Χωρίς ιδεολογικά αξιώματα και θέσφατα, αλλά με γνώμονα την αγάπη μας για την χώρα. Απευθυνόμαστε σε όλους όσους έχουν κουραστεί από τις υφιστάμενες πολιτικές της "ήττας" και της "μιζέριας". Απευθυνόμαστε σε όσους κάνουν ακόμη όνειρα για την ζωή τους, την οικογένεια τους, τα παιδιά τους. Σε όσους πιστεύουν ότι μπορούμε να δουλέψουμε μαζί για την νέα Ελλάδα.

----------------------
* Ιδρυτικό στέλεχος του "ΦΟΡΟΥΜ για την Ελλάδα"

Από το ημερολόγιο ενός "τυφεκιοφόρου"

Πρέπει να πέρασαν πολλά χρόνια από την στιγμή που είχε κληθεί προς στρατολόγηση. Η επιλογή του τότε ήταν προφανής. Και η πορεία του στο στράτευμα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί επιτυχής. Μια σειρά από νίκες με ισχυρότερο και πιο οργανωμένο αντίπαλο δεν είναι κάτι που ξεχνιέται εύκολα. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Χωρίς εκπλήξεις και παλινωδίες. Εικοσιοκτώ χρόνια, επίσημα, στρατευμένος. Εικοσιοκτώ χρόνια στα πεδία της μάχης πίσω από την ίδια σημαία. Εικοσιοκτώ χρόνια μνήμες.
Είχε μέσα του προεξοφλήσει ότι τίποτε δεν θα μπορούσε να του αλλάξει τη ζωή. Ήταν τόσο σίγουρος που ούτε καν μπορούσε να το διανοηθεί. Η ανθρώπινη φύση σιχαίνεται τις εκπλήξεις. Βολεύεται στην θαλπωρή του δεδομένου. Επιζητεί την αδράνεια.

Ακόμη και την στιγμή που η ψυχή του υπόγραφε την παραίτησή του δεν το είχε συνειδητοποιήσει. Σαν φάντασμα τριγυρνούσε στις αναμνήσεις του. Η υπογραφή μιας παραίτησης είναι εύκολη, η παραγραφή μιας ζωής δεν είναι απλή υπόθεση...Ακόμη και για τα φαντάσματα.

Από την άλλη ένοιωθε μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Η κατάσταση στο στρατόπεδο τους τελευταίους μήνες είχε καταντήσει αποπνικτική. Είναι αλήθεια πως με τίποτα δεν μπορούσε να "χωνέψει" πως ο παλιός λιποτάκτης επέστρεψε με δόξα και τιμή στη θέση του διοικητή. Πραγματικά απορούσε για τους συντρόφους του. Από την άλλη αμφέβαλλε και για τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί οι άλλοι μπόρεσαν να συγχωρήσουν; Γιατί η δική του καρδιά παρέμενε ψυχρή σαν πέτρα; Γιατί η συγνώμη δεν μπορούσε να την ζεστάνει; Γιατί ένοιωθε τόσο ξένος στο δικό του το "σπίτι"; Αδυνατούσε να απαντήσει. Τίποτα δεν ήταν πια γι' αυτόν προφανές. Η ζωή του είχε πάψει να είναι δεδομένη...

Με ξηλωμένα γαλόνια, με ξηλωμένες μνήμες, με ξηλωμένα όνειρα, φορτώθηκε το δισάκι του και βρέθηκε περιπλανώμενος στον δρόμο.

Ήταν το πρώτο πρωινό που θα ξυπνούσε χωρίς να ακούσει το πρωινό σάλπισμα, χωρίς να παρίσταται στην έπαρση της σημαίας. Ακόμη κι αν το σάλπισμα είχε προ πολλού αντικατασταθεί με ένα προ-μαγνητοφωνημένο "θόρυβο" και η σημαία είχε καεί το βράδυ ενός Δεκέμβρη...

Τώρα πια ήταν επίσημο: Ήταν μόνος του...

Και όμως η ψυχή του ένοιωθε ανάλαφρη. Η "έξοδός" του ήταν λυτρωτική. Ίσως γιατί είχε κουραστεί να ξυπνά με μαγνητοφωνημένα εμβατήρια και να "αναρτά" ανύπαρκτες σημαίες. Ίσως γιατί πίστευε πως το στρατόπεδο είχε αλωθεί, όχι από εξωτερικό εχθρό, αλλά από μέσα, από τους δικούς του φύλακες. Τα όνειρά του, οι ιδέες του, οι αρχές του είχαν εκπέσει. Όλα όσα πίστευε και για όσα είχε αγωνισθεί είχαν σιγά-σιγά εκφυλισθεί. Όσα είχε στρατολογηθεί για να τα πολεμήσει είχαν σταδιακά μετατραπεί σε δικές του αρχές. Σαν ένα δηλητήριο που εισχωρεί στο αίμα σου μέρα τη μέρα, σταγόνα-σταγόνα, μέχρι τον απόλυτο εθισμό, μέχρι του να μην μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό.

Ένοιωσε πως οι πολλές μικρές του νίκες είχαν μετατραπεί σε μια μεγάλη ήττα. Χωρίς ποτέ να το καταλάβει κανείς...Ο εχθρός ήταν αποτελεσματικός...Είχε εισχωρήσει πρώτα στις ψυχές τους, είχε αλώσει τις αρχές τους, είχε ταριχεύσει τις ιδέες τους. Δεν χρειάσθηκε καν να δοθεί κάποια μάχη. Η ήττα ήρθε σαν λογική κατάρρευση, χωρίς κανείς να το καταλάβει, χωρίς να μπορέσει κανείς να αντιδράσει. Η ήττα ήταν η μόνη λογική επιλογή. Ήταν μια ήττα που πανηγυρίστηκε. Αυτή η ήττα έμοιαζε με νίκη, οι σύντροφοί του πίστευαν ότι ήταν μια μεγάλη νίκη.

Είναι σίγουρος πως κάποιοι μπορεί και να καταλάβαιναν το τι πράγματι συνέβη. Κάποιοι ίσως και να γνώριζαν πως ο εχθρός ήταν ήδη μέσα. Είναι γλυκιά όμως η θαλπωρή του στρατοπέδου. Και η ψευδαίσθηση της ασφάλειας γλυκύτερη. Άσε που πολλοί σύντροφοι του είναι πια στα γραφεία. Άλλοι κουράστηκαν και άλλοι ξέμαθαν να πολεμάνε. Πάνε πια οι εποχές της ιδεολογίας. Τα πάντα τα ορίζει το συμφέρον. Δεν είναι εποχές για μεγάλα ρίσκα, ούτε για μεγάλες νίκες.

Συμβιβαστήκαμε με την ήττα, γίναμε μέρος της, δεν μπορούμε καν να ζήσουμε χωρίς αυτή. Κάθε μέρα υποχωρούμε ένα μικρό βήμα. Αργά αλλά συστηματικά. Κάθε μέρα, χωρίς αντίσταση, χωρίς ντροπή. Η ζωή μας όλη είναι μια καθημερινή υποχώρηση, ένας ατιμωτικός συμβιβασμός, μια τελετή παράδοσης της σημαίας.

Σχεδόν, μονολογούσε, χαμένος μέσα στις σκέψεις του, περιφερόμενος χωρίς προορισμό. Δεν πρόλαβε ούτε καν να αποστρατευτεί...Δεν πρόλαβε ούτε καν να ακούσει το "ευδοκίμως τερματίσας την υπηρεσίαν του". Θα έχανε και την σύνταξη του. Και ήταν τόσο κοντά!

Το κρύο ήταν τσουχτερό. Κοίταξε ψηλά. Τα τελευταία αστέρια αχνο-φαίνονταν καθώς ο ήλιος κυριαρχούσε στον ουρανό. Η ψυχή του λούσθηκε με τις πρώτες ηλιαχτίδες φορτίζοντάς τον με μια ανεξήγητη αισιοδοξία.

Δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι επρόκειτο να συμβεί. Ένοιωθε πάντως πως το πρωινό παγωμένο αεράκι έφερνε μια απροσδόκητη είδηση. Μια ελπίδα ζωής. Ένα χαρμόσυνο σάλπισμα. Ήταν σίγουρος πως είχε πράξει το ορθό. Ανυπομονούσε να ζήσει...Ανυπομονούσε να δώσει τη δική του μάχη... Ανυπομονούσε να νικήσει μετά από χρόνια...Είχε αρχίσει να ξημερώνει.

(συνεχίζεται)

Οι μεγάλοι αγαπούν τους αριθμούς.

από τον "Μικρό Πρίγκηπα" του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ

Οι μεγάλοι αγαπούν τους αριθμούς.

Σαν τύχει να τους μιλήσετε για ένα καινούριο φίλο, εκείνοι δεν σε ρωτάνε ποτέ για κάτι το ουσιαστικό. Δεν σου λένε ποτέ: «Ποιος είναι ο τόνος της φωνής του; Ποια παιχνίδια του αρέσουν; Κάνει συλλογή με πεταλούδες;». Εκείνοι σας ρωτούν: «Πόσων χρονών είναι; Πόσα αδέλφια έχει; Ποιο είναι το βάρος του; Πόσα κερδίζει ο πατέρας του;»

Τότε μόνο πιστεύουν ότι τον ξέρουν. Αν πείτε σε κάποιο από τους μεγάλους: «Είδα ένα σπίτι με ροζ τούβλα, γεράνια στα παράθυρα και περιστέρια στη στέγη", ποτέ δεν θα τα καταφέρει να φανταστεί αυτό το σπίτι. Πρέπει να του πεις: «Είδα ένα σπίτι που αξίζει πάνω από εκατό χιλιάδες φράγκα». Τότε εκείνος θα φωνάξει; «Πόσο όμορφο είναι!»

Έτσι, αν τους πείτε: «Η απόδειξη ότι ο μικρός πρίγκιπας δεν ήταν φανταστικό πρόσωπο, είναι το ότι ήταν χαριτωμένος, πως γελούσε και πως ήθελε ένα αρνάκι. Όταν κανείς θέλει ένα αρνάκι, αυτό είναι απόδειξη ότι υπάρχει». Θ' ανασηκώσουν τους ώμους και θα σου φερθούν όπως συνηθίζουν να συμπεριφέρονται όταν έχουν να κάνουν με παιδιά!

Μα αν τους πείτε: «Ο πλανήτης απ' όπου ήρθε είναι ο αστεροειδής Β 612», τότε θα πειστούν και δεν θα σας ζαλίσουν με τις ερωτήσεις τους. Έτσι είναι αυτοί, δεν πρέπει να τους κρατάμε κακία. Τα παιδιά δεν πρέπει να είναι πολύ αυστηρά με τους μεγάλους, πρέπει να δείχνουν επιείκεια απέναντι τους.

Βέβαια, όμως, εμείς που καταλαβαίνουμε τη ζωή, κοροϊδεύουμε τα νούμερα! Θα προτιμούσα ν' αρχίσω την ιστορία όπως άρχιζαν παλιά τα παραμύθια. Θα προτιμούσα να πω:

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μικρός πρίγκιπας που κατοικούσε σ' ένα μικρό πλανήτη, μόλις πιο μεγάλο από τον ίδιο και που είχε ανάγκη από ένα φίλο...» Για κείνους που καταλαβαίνουν τη ζωή, η διατύπωση αυτή θα έδειχνε πολύ περισσότερο αληθινή.

Γιατί δεν θα μου άρεσε να διαβαστεί το βιβλίο μου με επιπολαιότητα. Νιώθω τόση θλίψη, καθώς διηγούμαι τούτες τις αναμνήσεις. Έχουν κιόλας περάσει έξη χρόνια από τότε που ο φίλος μου έφυγε μαζί με το αρνάκι του. Κι αν εδώ κάνω μια προσπάθεια να τον περιγράψω, αυτό γίνεται για να μην τον ξεχάσω. Είναι πολύ θλιβερό να ξεχνάς ένα φίλο. Δεν έχουν ένα φίλο όλοι οι άνθρωποι. Μπορεί κι εγώ να καταντήσω σαν τους μεγάλους, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα νούμερα. Κι ακόμη, ακριβώς γι' αυτό πήγα κι αγόρασα ένα κουτί με χρώματα και κραγιόνια. Είναι σκληρό να ξαναρχίζεις να σχεδιάζεις στη δική μου ηλικία, σαν δεν το έχεις ξανακάνει παρά μονάχα τότε με τον κλειστό και τον ανοιχτό βόα, στα έξη μου χρόνια!

Θα δοκιμάσω, φυσικά, να ζωγραφίσω δικά του πορτρέτα που να του μοιάζουν όσο πιο πολύ γίνεται. Μα δεν είμαι απόλυτα σίγουρος πως θα τα καταφέρω. Μια ζωγραφιά πάει καλούτσικα, μα η άλλη δεν μοιάζει και πολύ. Κάνω ακόμη λάθος και σχετικά με το μπόι του. Εδώ ο μικρός πρίγκιπας είναι πολύ μεγάλος. Εκεί είναι πιο μικρός. Το ίδιο είμαι διστακτικός και με το χρώμα του κοστουμιού του. Σ' αυτές τις περιπτώσεις δοκιμάζω διάφορες αποχρώσεις μέχρι να τα καταφέρω κάπως. Ωστόσο, όλ' αυτά θα πρέπει να μου τα συγχωρήσετε. Ο φίλος μου δεν έδινε ποτέ εξηγήσεις.

Καθόλου απίθανο να με νόμιζε όμοιό του. Όμως εγώ, δυστυχώς, δεν ξέρω κάποιο τρόπο για να βλέπω τα αρνάκια μέσα από τις κάσες. Ίσως είμαι κάπως σαν και τους μεγάλους. Θα πρέπει να 'χω γεράσει.

Che fece .... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1901)

Η γοητεία του τίποτα

Στην ομιλία του κατά την έναρξη του 8ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας στο Φάληρο ο Πρόεδρος της κ. Σαμαράς επανέλαβε για πολλοστή φορά την ιδεολογική τοποθέτηση του κόμματος στον χώρο του "κοινωνικού φιλελευθερισμού" αναφέροντας συγκεκριμένα:

"...Μιλάω για τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό
Που διευρύνει την εμβέλεια της Νέας Δημοκρατίας και δεξιότερα και αριστερότερα.
Γιατί ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός ξεπερνά τα παραδοσιακά τείχη που χωρίζουν πολιτικά τους ανθρώπους..."

Ωραία και παχιά λόγια χωρίς καμία ουσία. Η πρώτη αστοχία του συλλογισμού αυτού βρίσκεται σε αυτή καθ' εαυτή την λογική που τοποθετεί τον φιλελευθερισμό κάπου στον άξονα αριστεράς-δεξιάς* (βλ. σημείωση). Η τοποθέτηση αυτή έχει αποδειχθεί αρκετά ανεπαρκής. Στη πράξη οι συντηρητικοί τείνουν να είναι πιο φιλελεύθεροι σε οικονομικά ζητήματα, ενώ οι σοσιαλιστές σε θέματα που άπτονται της ατομικής ελευθερίας. Έτσι, αν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τον παραδοσιακό άξονα αριστεράς-δεξιάς σε θέματα που άπτονται των ατομικών ελευθεριών οι φιλελεύθεροι θα τοποθετούνταν αριστερά και σε θέματα οικονομίας δεξιά! 
Είναι, λοιπόν, απορίας άξιο πως ο "κοινωνικός φιλελευθερισμός" του κ. Σαμαρά καταφέρνει και ταυτόχρονα "διευρύνει την εμβέλεια της Νέας Δημοκρατίας και δεξιότερα και αριστερότερα"!!!
Έχει μάλιστα κι έτοιμο το σκεπτικό του ισχυρισμού αυτού στην συνέχεια της φράσης του: "...Γιατί ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός ξεπερνά τα παραδοσιακά τείχη που χωρίζουν πολιτικά τους ανθρώπους"!!! Προφανώς για να το λέει αυτός, έτσι θα είναι! Η επιχειρηματολογία αυτή πρόκειται περί κορυφαίου συλλογισμού του κ. Σαμαρά που διεκδικεί το βραβείο της "πιό εύπεπτης μπαρούφας" κάτι αντίστοιχου των "χρυσών βατόμουρων" στον χώρο του κινηματογράφου. Τα μικρότερα σε ηλικία παιδάκια δίνουν μια αντιστοίχου βεληνεκούς απάντηση στις ερωτήσεις που απαιτούν επεξήγηση: "Γιατί...έτσι!"

Ένα απλό ερώτημα του καλόπιστου παρατηρητή θα ήταν το γιατί με την έναρξη του συνεδρίου ο νέος αρχηγός σπεύδει να προκαταλάβει την ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος και δεν αφήνει να εξελιχθεί ένας σχετικός διάλογος και με το πέρας του συνεδρίου να διαμορφωθεί η ιδεολογική πλατφόρμα του κόμματος; Αν ιδεολογία, καταστατικές αλλαγές, αλλαγές συμβόλων είναι προκαθορισμένα τότε τι χρειαζόταν το συνέδριο; Για να χειροκροτήσουν τα πλήθη τις αποφάσεις του "πεφωτισμένου" ηγέτη;

Ας επιστρέψουμε όμως στο βασικό μας θέμα:
Η επιμονή στην χρήση του αδόκιμου όρου "κοινωνικός φιλελευθερισμός" υποδηλώνει -λογικά- δύο γεγονότα:

Πρώτον, την υποσυνείδητη υποταγή των συντηρητικών πολιτών της χώρας μας στην αριστερή κουλτούρα. Και αυτό γιατί ουσιαστικά ντρέπονται να πουν αυτό που πραγματικά είναι! Εφευρίσκουν, έτσι, ένα όρο που απαλύνει τις συνειρμικές εντυπώσεις του κακού "φιλελευθερισμού".

Είτε, δεύτερον, ως έντονα κρατιστές, άρα μη φιλελεύθεροι, ψάχνουν για έναν ιδεολογικό αυτοπροσδιορισμό ετεροκαθορισμένο ως προς την σοσιαλιστική κυρίαρχη τάση.

Είτε ισχύει το πρώτο, είτε το δεύτερο, η ηγεσία της ΝΔ δεν τολμά (ή δεν επιθυμεί) να αυτο-καθοριστεί ως φιλελεύθερη, αλλά εφευρίσκει "αδόκιμους" όρους (όπως ο κοινωνικός φιλελευθερισμός) σε μια καθαρά αμυντική λογική. Επιπλέον, ο όρος αυτός καθ' εαυτός εκτός από "αδόκιμος" υποδηλώνει και την ιδεολογική σύγχυση των εμπνευστών του. Το "κοινωνικός" αποτελεί την απόδοση στα ελληνικά του "social". Ο όρος "σοσιαλισμός" αποτελεί απλή λεκτική μεταφορά στην ελληνική του "socialism". Αν προσπαθούσαμε να αποδώσουμε στα Ελληνικά τον όρο "social-liberalism" μεταφράζοντας θα καταλήγαμε στο "κοινωνικός φιλελευθερισμός" και με την λογική της λεκτικής μεταφοράς στο "σοσιαλ-φιλελευθερισμός"!
Εκ των ανωτέρω συνάγεται πως με την χρήση τους όρου "κοινωνικός φιλελευθερισμός" είμαστε ολίγον σοσιαλιστές και ολίγον φιλελεύθεροι, είμαστε δηλαδή, ολίγον κρατιστές και ολίγον αντι-κρατιστές, είμαστε, με λίγα λόγια, ότι μας βολεύει! Αποδεικνύεται, έτσι, πως ο "κοινωνικός φιλελευθερισμός" μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί να σημαίνει και τίποτα. Είναι ένας βολικός όρος αυτοπροσδιορισμού της ιδεολογίας του "λίγο απ' όλα". Μιας ιδεολογίας που από την πρώτη ανάγνωση προδίδει την καιροσκοπική και ιδιαιτέρως λαϊκίζουσα προοπτική της. Μιας ιδεολογίας που κρύβει πίσω από ένα φανταχτερό περιτύλιγμα το απόλυτο τίποτα.

Αυτή την ιδεολογική κενότητα επιλέγει ως ιδεολογία της η Νέα Δημοκρατία.

Χάρισμα της.


------------------------------------------
*ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Εδώ και πολλές δεκαετίες, η συνηθισμένη άποψη για την πολιτική – δηλαδή ο νοητικός «χάρτης» που χρησιμοποιούσαμε σχεδόν όλοι μας, αναφορικά με τις πολιτικές πεποιθήσεις – συνίσταται στην ευθεία «αριστεράς-δεξιάς». Η ευθεία αυτή απεικονίζεται ως ακολούθως:

<-------- αριστερά ------ κέντρο ------- δεξιά -------->

Όταν εμπλουτίζεται, η ευθεία αναπαριστάται και ως εξής:

<--- άκρα αριστερά --- κομμουνισμός --- σοσιαλισμός --- κέντρο --- συντηρητισμός --- άκρα δεξιά --- φασισμός --->

Το μοντέλο αυτό είναι παραπλανητικό και άκρως προβληματικό. Δεν παρέχει τη δυνατότητα τοποθέτησης για εκατομμύρια ανθρώπων που δεν εμπίπτουν αμιγώς σε κάποια παραλλαγή της αριστεράς ή της δεξιάς. Στην πραγματικότητα, αποκλείει τα εκατομμύρια πολιτών που δεν θεωρούν πως οι χαρακτηρισμοί «αριστερός», «δεξιός», «σοσιαλιστής», «συντηρητικός» περιγράφουν επακριβώς τις πεποιθήσεις τους. Το πραγματικό πολιτικό φάσμα της εποχής μας είναι πολύ πιο πολύπλοκο από το παραδοσιακό υπεραπλουστευμένο μοντέλο.

Επίσης, η ευθεία «αριστεράς-δεξιάς» δεν παρέχει χρήσιμες πληροφορίες για τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων πολιτικών κατηγοριών. Δεν μας εξηγεί ποιες είναι οι σημαντικές διαφορές μεταξύ των φιλελεύθερων, των συντηρητικών, των φασιστών κλπ. Δεν μας δίνει πληροφορίες για τις απόψεις αυτών και άλλων πολιτικών ομάδων.
Συνεπώς, το μοντέλο της «αριστεράς-δεξιάς» αποτελεί σήμερα μια στρεβλή, παραμορφωμένη, ανακριβή απεικόνιση της σύγχρονης πολιτικής σκηνής, έναν λανθασμένο και παραπλανητικό πολιτικό μονοδιάστατο χάρτη.

Η ανάγκη για έναν νεότερο, πιο ακριβή και πιο ενδελεχή πολιτικό χάρτη ήταν πλέον επιτακτική. Ο Πίνακας του Nolan αναπτύχθηκε ως μια σύγχρονη εναλλακτική λύση σε ένα ελλιπές και προβληματικό μοντέλο απεικόνισης της ιδεολογικής τοποθέτησης . Ο David Nolan, δημοσίευσε για πρώτη φορά την τρέχουσα – δισδιάστατη - μορφή του πίνακα σε ένα άρθρο του με τίτλο «Ταξινόμηση και Ανάλυση των Οικονομικοπολιτικών Συστημάτων» στο τεύχος του Ιανουαρίου του 1971 του “The Individualist”, του μηνιαίου περιοδικού της Ένωσης για την Ατομική Ελευθερία (Society for Individual Liberty, SIL).

Η κατηγοριοποίηση των πολιτικών ομάδων σύμφωνα με τον Πίνακα του Nolan είναι η ακόλουθη:

(Το κείμενο και το σχήμα της σημείωσης παρατίθενται κατόπιν αδείας από το F.W. Taylor Foundation - www.taylorfoundation.eu/)

Αντί παραίτησης

Με είχε πιάσει μια μελαγχολία προχθές. Αιτία; Σκεφτόμουν την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο της φιλελεύθερης παράταξης. Προσπαθούσα σε μια σπάνια στιγμή ηρεμίας να ξεκαθαρίσω με τον εαυτό μου το τι πραγματικά νοιώθω. Κι αυτό διότι για πρώτη φορά αισθάνομαι ιδιαίτερα άβολα, στον φυσικό μου πολιτικό χώρο. Ασυναίσθητα μπήκα στην δίνη του χρόνου κάνοντας μια αναδρομή, σκαλίζοντας τις πιο αραχνιασμένες μνήμες μου, σε ό,τι είχε σχέση με 'μενα και την πολιτική.

Και άρχισα να θυμάμαι...

Θυμάμαι το 1970 να παίρνει μετάθεση ο εκπαιδευτικός πατέρας μου από την Μεσσηνία στην Δράμα διότι - όπως ο ίδιος μου είπε αργότερα - δεν είχε ενστερνιστεί πλήρως τις αρχές της επαναστάσεως.

Θυμάμαι την ίδια περίοδο τον πατέρα μου να με συμβουλεύει να χαμηλώνω την ένταση της φωνής του πικ-άπ όταν έβαζα τον 45άρη δίσκο "Επιφάνεια" του Μ. Θεοδωράκη.

Θυμάμαι τον εορτασμό στην πηγάδα του Μελιγαλά, στην μνήμη των πολιτών που σφαγιάσθηκαν από τους κουμουνιστές κατά τον εμφύλιο.

Θυμάμαι το 1973, την αλαφιασμένη μητέρα μου να με παίρνει βιαστικά από το δημοτικό σχολείο μου στα Εξάρχεια, μέσα στα δακρυγόνα, λόγω της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Θυμάμαι το ίδιο βράδυ τους θείους μου να έρχονται σπίτι μας για να ακούσουν με τον πατέρα μου το τι πραγματικά συμβαίνει από το ελληνικό δελτίο της Ντόιτσε-Βέλλε στα βραχέα.

Θυμάμαι την ίδια περίοδο να προβληματιζόμαστε με τον 'ξαδερφό μου το Γιώργο, γιατί το δίφραγκο στην πίσω του πλευρά έχει ένα πουλί και γράφει "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" ενώ οι γονείς μας λένε πως δεν υπάρχει δημοκρατία.

Θυμάμαι την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, το πατέρα μου να φεύγει επιστρατευμένος για τις Σέρρες, κι εγώ με τα ξαδέρφια μου ν' ακούμε στο τρανζιστοράκι μου -για πρώτη φορά στην ζωή μας- μόνα μας ειδήσεις. Όλοι πιτσιρικάδες 7-9 χρόνων.

Θυμάμαι το Νοέμβριο του 1974 γαντζωμένος από το χέρι του πατέρα μου, βράδυ στην Πανεπιστημίου, ανάμεσα σε χιλιάδες κόσμου που κρατούσαν από ένα αναμμένο λευκό κερί. Δεν υπήρχαν πανό, σημαιάκια ούτε καν προβολείς, παρά μόνο κάποιες στοιχειώδεις μικροφωνικές εγκαταστάσεις απ' όπου ακούγαμε την προεκλογική ομιλία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, σε απόλυτη κατανυκτική ησυχία.

Θυμάμαι τον Δεκέμβριο του 1974 τους γονείς μου να λένε πως θα ψηφίσουν στο δημοψήφισμα για τον Βασιλιά.

Θυμάμαι το αποτέλεσμα να μην τους χαροποιεί.

Θυμάμαι το 1977, τον κύριο με το ζιβάγκο και την 2η συνεχόμενη νίκη της Νέας Δημοκρατίας.

Θυμάμαι τη γιορτή στο Ζάππειο για την είσοδο της Ελλάδος στην ΕΟΚ, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Γεώργιο Ράλλη να υπογράφουν τη συμφωνία, και η Αθήνα να είναι σημαιοστολισμένη με τις σημαίες των 10 χωρών μελών της ΕΟΚ.

Θυμάμαι τον Οκτώβριο 1981, να πηγαίνω στην Εμ. Μπενάκη για να πάρω αυτοκόλλητα ΟΝΝΕΔ.

Θυμάμαι το σύνθημα του ΚΚΕ για αλλαγή, 2η κατανομή και στόχο το 17%.

Θυμάμαι όλη την Αθήνα γεμάτη με αφίσες ΠΑΣΟΚ και τους οπαδούς του να φωνάζουν "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο".

Θυμάμαι στις 19 Οκτωβρίου 1981 να επιστρέφουμε με το LADA μας από το χωριό, όπου ψήφισαν οι γονείς μου, και ο σκεπτικός πατέρας μου να σχολιάζει πως "η Ελλάδα θα βρει άσχημα τον μπελά της με δαύτους".

Θυμάμαι το Φθινόπωρο του 1982, πρωτοετής πια στο Πανεπιστήμιο στην Πάτρα, να δέχομαι καθημερινές επισκέψεις κνιτών οι οποίοι, καταβροχθίζοντας τα πορτοκάλια μου, προσπαθούσαν να με πείσουν πως θα πρέπει να παλέψω για τα "προβλήματα" μου!

Θυμάμαι το '82, στην πρώτη Γενική Συνέλευση της Πολυτεχνικής σχολής στο Παράρτημα, να προβληματίζομαι για τον αν η ΔΑΠ ή ο ΔΑ είναι η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.

Θυμάμαι να παίρνει απάντηση η απορία μου όταν ένας συμπαθής ευτραφής φοιτητής ανέβηκε στο βήμα ως εκπρόσωπος της ΔΑΠ, και δεκάδες κουτιά αναψυκτικών εκσφενδονίστηκαν εναντίον του, ενώ το αμφιθέατρο σειόταν από την ιαχή: "Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά".

Θυμάμαι πως τον συμπάθησα, πιστεύοντας πως αυτό που γινόταν δεν ήταν ούτε δίκαιο, ούτε δημοκρατικό.

Θυμάμαι σε συνέλευση του έτους μου να καταψηφίζω την κατάληψη ενώ οι άλλοι 79 συμφοιτητές μου ψήφιζαν υπέρ, γιατί ο καθηγητής μας έκοψε όλους στα μαθηματικά. Αργότερα κατάλαβα πως τη στιγμή εκείνη εκτινάχθηκε στα ύψη η αναγνωρισιμότητα μου!

Θυμάμαι στο τέλος του 1982 να γράφομαι στην ΔΑΠ, με τον υπεύθυνο πόλης Στέφανο Σ. να με διαβεβαιώνει πως "εμείς είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι και δεν το έχουμε σε τίποτα να κάνουμε την ΔΑΠ, ΠΑΔ"!

Θυμάμαι το απόγευμα μιας Τετάρτης της άνοιξης του 1983 να γράφω την πρώτη μου πολιτική ομιλία για την πρώτη, επίσης, ΓΣ του νεοσύστατου συλλόγου Μηχανολόγων Μηχανικών την επομένη.

Θυμάμαι ανεβασμένος πάνω σε ένα κάθισμα του Αμφιθεάτρου του Β' κτιρίου, περικυκλωμένος από τους πρωτοετείς συμφοιτητές μου, να μιλάω για πρώτη φορά δημοσίως, ως εκπρόσωπος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Θυμάμαι τα κουτιά από τα αναψυκτικά που έπεφταν επάνω μου, τους αριστερούς να φωνάζουν συνθήματα, τα κείμενα να γλιστρούν από τα χέρια μου αλλά να συνεχίζω από στήθους την ομιλία και τους συμφοιτητές μου να ουρλιάζουν "αφήστε τον να μιλήσει".

Θυμάμαι στις πρώτες μου φοιτητικές εκλογές του 1983, η ΔΑΠ της σχολής μου από τελευταία και με ποσοστά κάτω του 10% να βγαίνει 3η με 17% και 2 έδρες στο 7-μελές ΔΣ.

Θυμάμαι στο πρώτο μου ΔΣ να απαιτώ να με γράψουν ως εκπρόσωπο της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ κι όχι ως ανεξάρτητο, όπως κι έγινε.

Θυμάμαι να πηγαίνω στο "κρυφό σχολειό" σε σεμινάρια για τον νεοφιλελευθερισμό που διοργανώνονταν μυστικά διότι η επίσημη γραμμή της ΟΝΝΕΔ δεν τα επέτρεπε. Εκεί μας μυούσαν στις διδαχές των Χάγιεκ, Τ. Σ. Μιλ, Φρήντμαν κλπ, ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο Γιάννης Λούλης, ο Γιάννης Λοβέρδος και ο Κώστας Καραμανλής, ο ανιψιός του Εθνάρχη.

Θυμάμαι νυχτερινές αφισοκολλήσεις στην "μη φιλική προς τη δεξιά" Πάτρα.

Θυμάμαι να μας παρακολουθεί η ασφάλεια

Θυμάμαι να τρώμε ξύλο από τους κνίτες αλλά και

Θυμάμαι να τρώμε ξύλο κι από τους "δικούς μας" ρέηντζερς...

Θυμάμαι, όμως κάθε χρονιά την ΔΑΠ να ανεβαίνει από ένα σκαλί, η αριστερά να συνθλίβεται στα αμφιθέατρα μας από τον φιλελεύθερο λόγο και οι νέοι πρωτοετείς να μην φοβόνται να κολλήσουν στην καρδιά τους το σήμα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Θυμάμαι εκείνο το συγκεκριμένο απόγευμα που ο φίλος μου Στάθης μου γνώρισε μια χαριτωμένη πρωτοετή, που έγινε και η σύντροφος της ζωής μου μέχρι σήμερα.

Θυμάμαι τον συμφοιτητή μου Νίκο Μ. σε Εκλογο-απολογιστική Συνέλευση της σχολής μας, να παίρνει την κιμωλία σχεδιάζοντας στον πίνακα τις καμπύλες προσφοράς-ζήτησης, για να εξηγήσει στους Κνίτες το πως πραγματικά προσδιορίζονται οι τιμές στην ελεύθερη αγορά, σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο που - κατά τα 2/3 - να τον χειροκροτεί!

Θυμάμαι το φίλο μου Πάνο Σ. στη Γ.Σ. της δικής του σχολής να δίνει ένα πενηντάρικο στον επικεφαλής των αναρχοαυτόνομων αριστερών για να "πάει να κουρευτεί"!

Θυμάμαι το 1987, την νύχτα της παραμονής των φοιτητικών εκλογών, το γαλάζιο πλέον "μεταμορφωμένο" Παράρτημα να ζει ένα ατελείωτο πανηγύρι, με κιθάρες και τραγούδια της γαλάζιας γενιάς. Την επομένη η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ήταν πρώτη σχεδόν σε όλες τις σχολές, σε όλο το Πανεπιστήμιο Πατρών και φυσικά σε ΟΛΗ την Ελλάδα. Οι δρόμοι γύρω από το παράρτημα είχαν ξεχειλίσει από νέες και νέους που φώναζαν: "ΔΑΠ-ΔΑΠ δυνατή, πρωτοπόρα μαζική".

Θυμάμαι την ίδια χρονιά στο πρώτο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ στο Caravel να εκδημοκρατίζεται επιτέλους και η δική μου παράταξη.

Θυμάμαι, μεταπτυχιακός πια φοιτητής στις ΗΠΑ, να οργανώνω την τοπική ΔΑΠ και ΟΝΝΕΔ, και να τις εκπροσωπώ στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ στη Θεσσαλονίκη το 1992.

Θυμάμαι την προδοσία του 1993 του Αντώνη Σαμαρά που γκρέμισε τις ελπίδες μας για μια φιλελεύθερη Ελλάδα παραδίδοντας την χώρα στους πράσινους εθνικούς προμηθευτές των προγραμματικών συμβάσεων - αναθέσεων.

Θυμάμαι κι άλλες παρόμοιες προδοσίες, αλλά αυτή του '93 μας πλήγωσε βαθιά.

Θυμάμαι τις ελπίδες για μια εθνική αναγέννηση με την επανεκλογή της ΝΔ το 2004.

Θυμάμαι το 2007 να καλούμαι να υπηρετήσω την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας από το πόστο της κυβέρνησης ως ΓΓ Επικοινωνιών του ΥΜΕ και ΓΓ Βιομηχανίας του ΥΠΑΝ.

Θυμάμαι τον αδυσώπητο βρώμικο πόλεμο των media όταν τολμούσαμε.

Θυμάμαι όμως κι άλλες τόσες φορές που δεν τολμήσαμε.

Θυμάμαι την εκλογική μας συντριβή του 2009.

Θυμάμαι τις εσωκομματικές εκλογές του 2009 και την απόφαση των απογοητευμένων, από την πρόσφατη ήττα, ψηφοφόρων της ΝΔ για ένα θεαματικό πισωγύρισμα 17 χρόνων.

Θυμάμαι να παρακολουθώ και να στηρίζω κάθε στιγμή, από διαφορετικά μετερίζια, την εξέλιξη της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης σε ένα σύγχρονο πολυσυλλεκτικό ευρωπαϊκό κόμμα στηρίζοντας όλες τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού της και ανανέωσής της.

Αλλά...

Αρνούμαι όμως να γυρίσω 17 χρόνια πίσω...

Αρνούμαι να ξαναρχίσω από την αρχή...

Αρνούμαι τον λαϊκισμό και την μισαλλοδοξία...

Αρνούμαι την μετάλλαξη της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης σε μια νέα ΠΟΛΑΝ...

Αρνούμαι να με θεωρούν, στην ίδια μου την παράταξη, "μίασμα" επειδή είμαι φιλελεύθερος και να πρέπει να αποφεύγω να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη...

Αρνούμαι την λογική του "γιαλατζί" κοινωνικού φιλελευθερισμού...

Αρνούμαι να μετατρέπομαι σε δεκανίκι της κάθε Παπαρήγα...

Αρνούμαι την λογική του κρατισμού...

Αρνούμαι να ντρέπομαι για τις θέσεις του κόμματός μου...

Αρνούμαι την συντήρηση και τον συμβιβασμό...

Αρνούμαι την μετριότητα και την υποταγή...

μα πάνω από όλα...

Αρνούμαι να ζήσω μόνο με μνήμες!

Αρνούμαι να ζήσω στη σκιά της ΝΔ που αγάπησα...

Της ΝΔ που δεν υπάρχει πια...

Αντίο...

Μια αντίφαση της αθηναϊκής πολιτικής ζωής

αφιερωμένο στην κομμουνιστική αριστερά

Δημοσθένους Προοίμια.

[1] Δεν σχηματίζω εις τον νουν μου την ιδίαν γνώμην, όταν ακούσω το όνομα του πολιτεύματός σας και όταν αποβλέψω εις τον τρόπον, κατά τον οποίον συμπεριφέρονται μερικοί προς εκείνους, οι οποίοι ομιλούν περί του πολιτεύματος τούτου. Διότι το μεν πολίτευμα, καθώς βεβαίως όλοι γνωρίζετε, ονομάζεται δημοκρατία, βλέπω όμως ότι μερικοί ακούουν με μεγαλυτέραν ευχαρίστησιν εκείνους, οι οποίοι ομιλούν εναντίον του πολιτεύματος τούτου.

[2] Διά τούτο και θαυμάζω ποία τέλος πάντων είναι η αφορμή του. Ποίον εκ των δύο, νομίζετε ότι ούτοι λέγουν ταύτα δωρεάν; Αλλά οι κύριοι των ολιγαρχιών, υπέρ των οποίων αυτοί ομιλούν, και πολύ περισσότερα δύνανται να δώσουν σιωπηλώς υπέρ τούτων. Αλλά νομίζετε, ότι οι λόγοι ούτοι είναι καλύτεροι από τους άλλους; Λοιπόν η ολιγαρχία φαίνεται εις σας καλυτέρα από την δημοκρατίαν. Αλλά νομίζετε, ότι αυτοί είναι καλύτεροι από τους άλλους; Και ποίος ήθελε θεωρηθή από σας ευλόγως χρηστός, όταν ομιλή εναντίον του υπάρχοντος πολιτεύματος; Λοιπόν υπολείπεται να σφάλλετε, όταν έχετε τοιαύτην γνώμην. Αυτό λοιπόν πρέπει να προφυλάττεσθε να μη πάθετε, πώς δηλαδή δεν θα δώσετε ποτέ λαβήν εις τους επιβουλεύοντας το πολίτευμά σας και πώς δεν θα αντιληφθήτε έπειτα, ότι διεπράξατε σφάλμα, οπότε δεν θα δύνασθε πλέον να πράξετε τίποτε.

[3] Το να μη έχουν λοιπόν, άνδρες Αθηναίοι, όλα όπως ημείς θα ηθέλομεν, ούτε εις ημάς τους ιδίους, ούτε εις τους συμμάχους μας, ίσως δεν είναι καθόλου παράδοξον· διότι πολλά καθορίζονται από την δύναμιν της τύχης και υπάρχουν πολλαί αιτίαι, ώστε πολλά να μη συμβαίνουν εις τους ανθρώπους κατά την γνώμην των· όμως το να μη μετέχη ο λαός ουδενός αξιώματος, αλλά να κυριαρχούν οι αντίπαλοί του, τούτο και θαυμαστόν είναι, άνδρες Αθηναίοι, και φοβερόν, κατά την κρίσιν μου, θεωρείται υπό των υγιώς σκεπτομένων. Αυτή λοιπόν είναι η αρχή όλου του λόγου μου.

(Μτφρ. Κ.Θ. Αραπόπουλος, 1965. Αθήνα: Πάπυρος.)

Συνώνυμον Κυβερνήσεως

SOS-ια-ΛΗΣΤΕΣ

Κατάληψη 5 πλοίων στον Πειραιά από το ΠΑΜΕ

Κατάληψη στην υπομονή μας κάνει το ΠΑΜΕ...βλέπω τους καταπέλτες της αγανάκτησης να τους καταπλακώνουν

Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Στα χρόνια μου μαθαίναμε, από το δημοτικό κιόλας, τις ιστορίες της Παλαιάς Διαθήκης. Μικρές ιστορίες σαν παραμύθια, με απλοϊκούς συμβολισμούς και προφανή μηνύματα. Σε μία από αυτές ο Φαραώ, είδε στον ύπνο του, πως βγήκαν από το Νείλο ποταμό επτά παχιές αγελάδες κι έβοσκαν. Κατόπιν είδε, πως βγήκαν και άλλες επτά ισχνές και αδύνατες. Οι ισχνές όμως έφαγαν τις παχιές, αλλά έμειναν και πάλι αδύνατες και κοκκαλιάρικες. Ο Ιωσήφ, όταν τον κάλεσε ο Φαραώ, εξήγησε τα όνειρα του λέγοντας ότι θα έλθουν πρώτα επτά χρόνια μεγάλης ευφορίας της γης. Θα επακολουθήσουν όμως και άλλα επτά χρόνια πείνας. Ο λιμός θα είναι βαρύς και η δυστυχία μεγάλη.

Την μικρή αυτή ιστορία, που διδαχθήκαμε από παιδάκια στο δημοτικό, φαίνεται πως λησμονήσαμε μεγαλώνοντας. Δεν δικαιολογείται αλλιώς, παρά με μαζική αμνησία ή παραφροσύνη, η συμπεριφορά ενός ολόκληρου λαού (του δικού μας του λαού!) τα τελευταία 30 έτη. Μια συμπεριφορά που εκφράσθηκε με την κατασπατάληση των πόρων μας. Εθνικών πόρων μα και πλουσιοπάροχα "δωρισθέντων" πόρων από την "ανεπιθύμητη" Ευρωπαϊκή Ένωση (των κουτόφραγκων κατά την άποψη των εδώδιμων ευφυών δειγμάτων της φυλής μας). Αλλά ακόμη χειρότερη από την κατασπατάληση των πόρων μας ήταν η εκποίηση των αξιών μας, αξιών που ως έθνος και φυλή σμιλέψαμε για αιώνες γράφοντας ενίοτε, βασισμένοι σε αυτές, χρυσές σελίδες στην παγκόσμια ιστορία.
Αρκούν άραγε 30 χρόνια για να γκρεμίσει κανείς αξίες αιώνων; Αρκούν 30 έτη κρατισμού να ακυρώσουν την επιχειρηματικότητα μια φυλής που χάνεται στα βάθη των αιώνων;

Συζητούσα, πρόσφατα, με συνεργάτη μου από το εξωτερικό και μάλιστα από χώρα θεωρούμενη ως σύγχρονη υπερδύναμη. Το αντικείμενο της συζήτησης αφορούσε...

Ενημέρωση λόγω αναδιάρθρωσης των προσωπικών μου σελίδων στα social media

1. H προσωπική μου σελίδα στο facebook George Anastasopoulos (http://www.facebook.com/pages/Dr-George-Anastasopoulos/10423025821#!/anastasopoulos) μετατρέπεται πραγματικά σε προσωπική. Θα παραμείνουν ως φίλοι μόνο οι φίλοι, γνωστοί και συνεργάτες με τους οποίους έχω προσωπική γνωριμία κι επαφή.

2. Οι διαδικτυακοί φίλοι θα διαγραφούν από την προσωπική μου σελίδα, αφού πρώτα θα προσκληθούν να "μετακομίσουν" στη δημόσια σελίδα μου (πρώην fan page) Dr. George Anastasopoulos (http://www.facebook.com/pages/Dr-George-Anastasopoulos/10423025821#!/pages/Dr-George-Anastasopoulos/10423025821?ref=ts) όπου πλέον θα δημοσιεύονται τα σχόλια και τα άρθρα μου.

3. Επίσης, τα σχόλια και τα άρθρα μου θα δημοσιεύονται και στο παρόν προσωπικό μου blog "ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΔΥΝΑΜΙΣ" (http://ganast.blogspot.com/)

4. Από το twitter (@ganastas) μπορείτε να λαμβάνετε, επίσης, συστηματική ενημέρωση για τα πρόσφατα σχόλια και άρθρα μου (http://twitter.com/ganastas)

5. Τέλος, η επαγγελματική μου σελίδα στο LindedIn είναι George Anastasopoulos (http://gr.linkedin.com/pub/george-anastasopoulos/1a/88b/70b)

Κρίση ή… Ευκαιρία;

Του Δρ. Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου,

Τους τελευταίους μήνες, η χρηματοπιστωτική κρίση έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον σε όλο τον κόσμο. Οι λόγοι για τους οποίους οδηγηθήκαμε σε αυτήν είναι λίγο-πολύ γνωστοί, ενώ άγνωστα – αλλά εξαιρετικά δυσοίωνα – παραμένουν το εύρος και η διάρκεια των επιπτώσεων, στην παγκόσμια και εγχώρια αγορά. Σε αυτό το εντεινόμενο κλίμα καταστροφολογίας με το συνεχιζόμενο αναμάσημα των αιτιών και την πιθανολογία για τις επιπτώσεις, ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν το θάρρος να αντιταχθούν. Ελάχιστοι είναι αυτοί που τολμούν να εξετάσουν το ζήτημα από μία άλλη πλευρά και που στρέφουν το βλέμμα στην επόμενη μέρα επικεντρώνοντας, με διαύγεια, στις νέες προοπτικές που παρουσιάζονται.

Γιατί – όσο «τολμηρό» κι αν ακούγεται υπό τις παρούσες συνθήκες – υπάρχουν ευκαιρίες. Αρκεί να ανατρέξουμε στη σημασία της λέξης «κρίση». Στην κινέζικη γραφή, η λέξη «κρίση» αποτελείται από δύο συνθετικά: την κρίση και την ευκαιρία. Η κρίση, δηλαδή, για τους Κινέζους έχει διττή σημασία – από τη μία συμβολίζει την αστάθεια και τον κίνδυνο, ενώ από την άλλη αντιπροσωπεύει μία νέα οπτική, μία νέα δυνατότητα. Στην ελληνική γλώσσα, επίσης, η λέξη «κρίση» έχει πολλές σημασίες. Κρίση είναι η κορύφωση μίας παθολογικής κατάστασης, αλλά και η ικανότητα για ανάλυση και εξαγωγή νηφάλιων συμπερασμάτων. Ο συνδυασμός αυτών των ερμηνειών, ίσως θα μπορούσε να είναι και η αρχή, σύμφωνα με την οποία αξίζει να κινηθούμε, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή: ενδελεχής ανάλυση και ψύχραιμη αξιολόγηση, μετεξέλιξη της κρίσης σε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης.

Το πρόσφατο παράδειγμα της αποκρατικοποίησης της Ολυμπιακής είναι χαρακτηριστικό. Το μήνυμα από όλη αυτή την ιστορία είναι ότι...

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

Κ.Π. Καβάφης

- Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

- Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.

- Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;

Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

- Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύληστον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

- Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες· γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια· γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα· και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

- Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντανα βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.

- Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.

Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

του Γ. Ι. Αναστασόπουλου

Η παγκόσμια κρίση με τις όποιες επιδράσεις της στην ελληνική οικονομία ξεγυμνώνει τις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής που υπάρχουν εδώ και χρόνια.

Ο εκτεταμένος (άνω του 60%) μη αποδοτικός κρατικός τομέας και ο κρατικοδίαιτος ιδιωτικός σε συνδυασμό με την εδραιωμένη εδώ και δεκαετίες νοοτροπία των κεκτημένων διαφόρων "λαϊκών" ομάδων, καθιστούν τη χώρα μας μια παλαιού τύπου τριτοκοσμική οικονομία με απηρχαιωμένα σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά, επιρρεπή σε λαϊκισμούς και αδύναμη να τολμήσει τις ριζικές αλλαγές που απαιτούνται – σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο – για να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Αν δε, δεν είχαμε ενταχθεί στη ΕΕ και δεν είχαμε ευρώ, θα ήμασταν ευάλωτοι σε κάθε λογής κερδοσκοπικές επιθέσεις και θα είχαμε υποστεί απανωτές υποτιμήσεις της δραχμούλας, που θα είχαν οδηγήσει στα ύψη ελλείμματα και τιμές εκμηδενίζοντας το εισόδημά μας. Φυσικά η παράμετρος αυτή αποσιωπάται συστηματικά από κάθε λογής "προοδευτικούς" κονδυλοφόρους και αναλυτές, που έχουν διατελέσει πολέμιοι της ένταξής μας στην ΕΕ.

Ταυτόχρονα, η συμπεριφορά και οι τοποθετήσεις των ηγεσιών της αντιπολίτευσης καθώς και των ελεγχομένων από αυτές συνδικάτων δείχνει ότι...