Διαπιστώσεις περί "Δημοκρατίας"

Mark Crisanti, The Birdman's Twist, Chicago's Packer Schopf Gallery

"ταρτούφος", αρσενικό
1. κύριο πρόσωπο της ομώνυμης κωμωδίας του Μολιέρου, που έμεινε παροιμιώδες για την υποκρισία, απληστία και λαγνεία του
2. υποκριτής, άπληστος, μοχθηρός
Συνώνυμα: ιησουίτης, υποκριτής, φαρισαίος

Με αναξιόπιστες κομματικές ηγεσίες, εκλεγμένες -μην λησμονείτε- απ' τον λαό, πορεύεται η Ελλάς στις δυσκολότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της.
Ακόμη διερευνάται το αν οι ηγέτες της είναι "υποκριτές", ή "ανίκανοι", ή "άπληστοι", ή "ηλίθιοι"...
Είναι σίγουρα, πάντως, "επικίνδυνοι"!
Και αδιαμφισβήτητα ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ από εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και φίλους των κομμάτων τους σε ανοιχτές, πολυδιαφημισμένες, μαζικές διαδικασίες από την "βάση".
Ο όχλος των κομματικών οπαδών, που τους επέλεξε, επέδειξε -για πολλοστή φορά- το δεινό πολιτικό του ένστικτο. Αυτό, που μας οδηγεί κατ' ευθείαν στον γκρεμό!

Οι δημοκρατίες, δυστυχώς ή ευτυχώς, απαιτούν για να λειτουργήσουν σκεπτόμενους πολίτες κι όχι όχλο χρήζοντα ψυχοθεραπείας.
...Πολίτες με ωριμότητα, παιδεία και "καλιέργεια"!
Αλλοιώς η κάθε ψήφος στα χέρια του όχλου ισοδυναμεί και με μία μαχαιριά στο στέρνο της πατρίδας.

Keynes vs. Hayek: An Economics Debate

"Fear the Boom and Bust" a Hayek vs. Keynes Rap Anthem

Was John Maynard Keynes correct, can government fix the mass unemployment generated by a financial slump? Or is that a dangerous delusion as argued by his arch critic, Friedrich von Hayek? Sir Harold Evans chairs this Oxford-style debate, which focuses on the publication of Nicholas Wapshott’s Keynes Hayek: The Clash That Defined Modern Economics.

Η Ντόρα για Πρωθυπουργός

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Ίσως ηχήσει παράξενα η πρόταση αυτή στα αυτιά πολλών συμπολιτών μας αλλά αποτελεί, σήμερα, ίσως μία από τις πιο ορθολογιστικές επιλογές για τον επιτυχή χειρισμό της κρίσης. Η πρόταση αυτή, συγκεντρώνει μια σειρά από πλεονεκτήματα που την καθιστούν ιδιαιτέρως ελκυστική. Ειδικότερα:

Η Ντόρα αποτελεί ένα εθνικό κεφάλαιο με διεθνή εμβέλεια, αναγνώριση και ακτινοβολία. Η εμπειρία της σε θέσεις ευθύνης αλλά κυρίως στο Υπουργείο Εξωτερικών, της παρέχουν την δυνατότητα της άμεση πρόσβασης σε οποιοδήποτε κέντρο αποφάσεων ένθεν και εκείθεν του Ατλαντικού. Η σοβαρότης και το κύρος της εμπνέουν εμπιστοσύνη και σεβασμό στους εταίρους μας. Ακριβώς τις δύο ιδιότητες που έχει απολέσει προ πολλού η χώρα μας, εξαιτίας των αψυχολόγητων και ερασιτεχνικών συμπεριφορών κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ιδιότητες, που θα της δώσουν αμέσως την δυνατότητα να "συνομιλήσει" με τους εταίρους μας και όχι απλά να "παρίσταται" ως ακροατής, αναμένοντας το τι θα αποφασίσουν τρίτοι για μας. Τουλάχιστον, η Ντόρα δύναται να καλύψει άμεσα, έστω και μέρος, του κενού που δημιούργησε η απολεσθείσα αξιοπρέπεια και αξιοπιστία της πατρίδας μας στην διεθνή σκηνή, βελτιώνοντας την διαπραγματευτική μας θέση.

Η Ντόρα δεν χρειάζεται να κερδίσει την εμπιστοσύνη των εταίρων μας. Απλά διότι την έχει ήδη κατακτήσει. Η σοβαρότης, η συνέπεια και το ήθος της, είναι ήδη γνωστά. Η εμμονή της στην φιλοευρωπαϊκή πορεία της χώρας, που επισφραγίστηκε με την αντι-δημοφιλή επιλογή της να υπερψηφίσει το μνημόνιο, με τίμημα την διαγραφή της από το κόμμα στο οποίο "ανδρώθηκε" πολιτικά, αποτέλεσαν την επισφράγιση του φιλοευρωπαϊκού προσανατολισμού της. Δεν είναι τυχαίο πως,...

Επίκαιρο

Οι "δολοφόνοι" της Ανάπτυξης

Άλλαζα λάστιχα στο αμάξι προχθές...και κοίταζα, επί τούτου, τις χώρες παραγωγής των ελαστικών που διέθετε στην έκθεση του, το συνεργείο: Μade in Ν. Αφρική, Ρωσία, Γερμανία, Πολωνία, Τουρκία, κλπ.

Ελληνικά δεν υπάρχουν, φρόντισαν γι΄αυτό πριν μερικά χρονάκια οι συνδικαληστές του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς να κλείσουν τα εργοστάσια της Pirrelli στην Πάτρα και της GoodYear στη Θεσσαλονίκη!

Μέχρι τότε το 75% των νέων ελαστικών, που αγόραζαν οι Έλληνες, κατασκευαζόταν στην Ελλάδα! Σήμερα το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο θεαματικό 0%.

Ευχαριστούμε ΠΑΣΟΚ, ευχαριστούμε ΚΚΕ, ευχαριστούμε λοιπές Δημοκρατικές Δυνάμεις...
Χαρείτε το έργο σας τώρα!
Α! κι εσείς κε Υπουργέ Ανάπτυξης να χαίρεστε τις επιδοτήσεις σας!
Μπορείτε να τις επενδύσετε σε ωραιότατα επιδόματα ανεργίας.

A Sister’s Eulogy for Steve Jobs

by MONA SIMPSON at NYTimes
Published: October 30, 2011

I grew up as an only child, with a single mother. Because we were poor and because I knew my father had emigrated from Syria, I imagined he looked like Omar Sharif. I hoped he would be rich and kind and would come into our lives (and our not yet furnished apartment) and help us. Later, after I’d met my father, I tried to believe he’d changed his number and left no forwarding address because he was an idealistic revolutionary, plotting a new world for the Arab people.

Even as a feminist, my whole life I’d been waiting for a man to love, who could love me. For decades, I’d thought that man would be my father. When I was 25, I met that man and he was my brother.

By then, I lived in New York, where I was trying to write my first novel. I had a job at a small magazine in an office the size of a closet, with three other aspiring writers. When one day a lawyer called me — me, the middle-class girl from California who hassled the boss to buy us health insurance — and said his client was rich and famous and was my long-lost brother, the young editors went wild. This was 1985 and we worked at a cutting-edge literary magazine, but I’d fallen into the plot of a Dickens novel and really, we all loved those best. The lawyer refused to tell me my brother’s name and my colleagues started a betting pool. The leading candidate: John Travolta. I secretly hoped for a literary descendant of Henry James — someone more talented than I, someone brilliant without even trying.

When I met Steve, he was a guy my age in jeans, Arab- or Jewish-looking and handsomer than Omar Sharif.

We took a long walk — something, it happened, that we both liked to do. I don’t remember much of what we said that first day, only that...

«Μισή ντροπή δική μας, μισή ντροπή δική τους» ή ...

... Η απειλή της Επιτροπείας

(Scream, Edvard Munch, 1893)

του Γεωργίου I. Αναστασόπουλου*

Έχει υπερπαραγωγή «εθνικά υπερήφανων» τούτη δω η χώρα. Από κάθε πλευρά του πολιτικού φάσματος. Μόνο που η υπερηφάνεια τους είναι επιλεκτική. Και συνήθως με γνώμονα την διασφάλιση της πρόσβασης στην κρατική «κουτάλα». Τα εθνικά αισθητήρια κέντρα όλων αυτών των όψιμων εθνικιστών διεγείρονται κάθε φορά που τίθεται σε κίνδυνο η κρατικοδίαιτη φύση της εξουσίας τους.

Μία από τις περιόδους αυτές ζούμε και σήμερα. Η κυβέρνηση, κατά γενική ομολογία, απέτυχε να εφαρμόσει όλες τις μεταρρυθμιστικές διατάξεις της συμφωνίας της με τους δανειστές μας. Όλες αυτές, δηλαδή, που είτε απελευθερώνουν τις δυνάμεις της αγοράς, είτε μειώνουν το μέγεθος του αδηφάγου, σπάταλου κράτους. Αντίθετα, πλειοδοτούν σε μέτρα που σφαγιάζουν την αγορά, μαστιγώνουν μισθωτούς και συνταξιούχους και οδηγούν την χώρα σε βαθιά ύφεση.

Τα αίτια αυτής της πολιτικής επιλογής είναι απλά και γνωστά: Οι εξαρτήσεις της εξουσίας από το βαθύ κράτος του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο), το οποίο η ίδια κανάκεψε, στα γόνατά της, και μεγάλωσε με στοργή και φροντίδα εδώ και 3 δεκαετίες. Το βαθύ αυτό κράτος, που σιτίζεται ανελλιπώς και αδιαλείπτως στα δημόσια μαγειρεία και απαρτίζεται από χιλιάδες κομματικούς εγκάθετους που μετατράπηκαν με τον καιρό σε μικρούς σατραπίσκους, αργόμισθους κρατικοδίαιτους συνδικαληστές, βολεμένους σε συνεχή χειμερία νάρκη δημοσίους «λειτουργούς» και καλοθρεμμένους «εθνικούς προμηθευτές», που ανακυκλώνουν το δημόσιο χρήμα, ανατροφοδοτώντας τα πολιτικά γραφεία μέσω παχυλών λογαριασμών σε Ελβετίες ή εξωτικές off-shore. Έτσι, το «τέρας» ζεί και βασιλεύει, αναπαράγεται από γενιά σε γενιά και συντηρείται απομυζώντας τον όποιο εθνικό πλούτο, κι επειδή αυτός δεν έφτανε, ξεκοκάλισε και τις πλούσιες δόσεις των πακέτων στήριξης και επειδή κι αυτές δεν αρκούσαν προχώρησε σε άναρχο δανεισμό τεραστίων ποσών υποθηκεύοντας το μέλλον της ίδιας της χώρας και των επομένων γενεών.

Η όποια, λοιπόν, εθνική προδοσία έχει συντελεστεί την περίοδο...

Ο Καιάδας του ΠΑΣΟΚ. Διχάζουν, συνειδητά, τον λαό!

Massacre of the Innocents, Peter Paul Rubens, 1634

Σαράντα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ύστερα από πρωτοβουλία της βουλευτού Λούκας Τ. Κατσέλη,  κατέθεσαν σήμερα πρόταση, την οποία και αποδέχθηκε ο ΥΠΟΙΚ κος Βενιζέλος, για την ενσωμάτωση διάταξης στο υπό συζήτηση πολυνομοσχέδιο με την οποία παρέχονται διευκολύνσεις σε Δημοσίους Υπαλλήλους για την αποπληρωμή των υποχρεώσεών τους προς πιστωτικά ιδρύματα.

Κατά το ΠΑΣΟΚ, σήμερα, μόνο οι δανειολήπτες Δημόσιοι Υπάλληλοι χρήζουν ευνοϊκών ρυθμίσεων!
Οι υπόλοιποι, τα μιάσματα, οι Υπάλληλοι του Ιδιωτικού Τομέα, οι Ελεύθεροι Επαγγελματίες, οι Άνεργοι να πάνε να κόψουν το κεφάλι τους...

...Δεν έχουν ανάγκες αυτοί,
...δεν έχουν δάνεια αυτοί,
...δεν έχουν παιδιά που σπουδάζουν αυτοί,
...δεν έχουν όνειρα αυτοί,
...δεν έχουν ζωή αυτοί!

Στο ΔΙΑΟΛΟ αυτοί!

Ξανά στο ίδιο έργο θεατές

Jean-Léon Gérôme (1824-1904), The floor of the Colosseum. Phoenix Museum of Art.

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Είναι πραγματικά αξιοσημείωτη η μετάλλαξη που συμβαίνει στο ΠΑΣΟΚ. Όπως το φίδι που αλλάζει το δέρμα του, αντικαθιστώντας το φθαρμένο με νέο γυαλιστερό και ευέλικτο, το οποίο όμως περιβάλλει την ίδια, πάντα, σάρκα, που τρέφεται σκοτώνοντας τα θηράματα της με το ίδιο, ακριβώς, δηλητήριο. Αξιοσημείωτη μετάλλαξη αλλά όχι κι εντυπωσιακή. Γιατί… αυτό το έργο, το έχουμε ξαναδεί.

Η συνήθεια αυτή δεν είναι μήτε καινούργια μήτε πρωτότυπη για το ΠΑΣΟΚ. Την έχει επεξεργασθεί από την εποχή της πρώτης μετα-Ανδρεϊκής εποχής. Κάθε φορά που το Κίνημα βρισκόταν σε κυβερνητική κρίση, ενεργοποιείτο αυτόματα η παραδοσιακή συνταγή επιβίωσης του. Η συνταγή είναι απλή και συνάμα σατανική:
- Η κρίση από «εθνική» μετατρέπεται σε «εσωκομματική».
- Το Κίνημα ποτέ δεν θα συγκρουστεί με την αντιπολίτευση πρόωρα.
- Το Κίνημα ποτέ δεν θα ρισκάρει να παραδώσει την εξουσία.

Η λαϊκή κατακραυγή πρέπει να και μεταφέρεται σε άλλο γήπεδο. Σίγουρα θα υπάρξει θυσία, και το κοινό θα γευθεί «αίμα». Μόνο που το «αίμα» θα είναι συντροφικό. Όχι από μίσος ή εχθρότητα, αλλά από την επιβολή του ενστίκτου της επιβίωσης. Το Κίνημα λειτουργούσε πάντα ομαδικά, σαν "αγέλη". Και η επιβίωση της "αγέλης" ενίοτε προϋποθέτει την θυσία ενός συντρόφου για το καλό των υπολοίπων. Έτσι, το Κίνημα παραμένει γαντζωμένο στην εξουσία απομυζώντας τους γλυκούς καρπούς της, την ίδια στιγμή που οι σύντροφοι του καλούνται να συγκρουστούν στην εσωκομματική αρένα. Ο εκάστοτε, νέος μηχανισμός εξουσίας που θα επιβληθεί, θα συνεχίσει να εγγυάται στο κρατικοδίαιτο κοινό του την πρόσβαση στον πολύτιμο, για την επιβίωση κάθε εξωπαρασιτικού οργανισμού, ξενιστή. Θα συνεχίσει, πολύ απλά, να εγγυάται την παραμονή του στην εξουσία.

Το σενάριο αυτό ξαναζούμε στις μέρες μας. Πριν μερικούς μήνες, τον Ιούνιο για την ακρίβεια, ο σκληρός κομματικός πυρήνας επανέφερε στην τάξη τον, άμαθο στα Πασοκικά τερτίπια της διατήρησης της εξουσίας, Γιωργάκη, που αφελώς παρέδωσε, για 2 ώρες, την εξουσία στον παλιό του συγκάτοικο. Το Κίνημα κινητοποιήθηκε, οι μηχανισμοί έδρασαν ακαριαία, το «λάθος» ανακλήθηκε και ως νέα Ιφιγένεια ο «αφελής» οδηγήθηκε στον, υπερ κόμματος και εστιών βωμό, θυσία στον υπέρτατο σκοπό ύπαρξης του Κινήματος. Αυτόν της διατήρησης στην εξουσία. Στο θύμα απενεμήθη ο τίτλος του «εν ενεργεία επιτίμου» πρωθυπουργού με ανοιχτό εισιτήριο απεριορίστων ταξιδιών στο εξωτερικό, ενώ «πρωθυπουργεύων» ανακηρύχτηκε ο νέος τσάρος της οικονομίας. Ο σκοπός επιτεύχθηκε. Τα κλειδιά της εξουσίας παρέμειναν στα χέρια του Κινήματος.

Μόνο που οι εποχές είναι δύσκολες. Και η παραμονή στην εξουσία προϋποθέτει...

Η πόλη των Αγγέλων - Αποχαιρετισμός

Έφτασε η ώρα για την επιστροφή στην Ελλάδα. Μια ευκαιρία για μια αποχαιρετιστήρια Κυριακάτικη απόδραση από την επαγγελματική καθημερινότητα...Αντίο στην πόλη των Αγγέλων, χωρίς να ρίξουμε και μαύρη πέτρα πίσω μας ;)...

....αλλά με ακόμη ένα πακέτο φωτογραφικών αναμνήσεων...Enjoy:...

January 22, 1984

Η πόλη των Αγγέλων

Αν περιμένετε να δείτε αστέρια του Hollywood, πολυτελείς limo ή celebrities βρίσκεστε σε λάθος blog!

Οι σκηνές που αποθανατίστηκαν στο flash memory μου, είναι σκηνές που δεν είναι βγαλμένες από τουριστικούς οδηγούς. Ούτε φιλοδοξούν να είναι χαρακτηριστικές μια απέραντης πόλης 13 εκατομμυρίων Angelenos!

Ξεκινάμε:...

Απελευθέρωση επαγγελμάτων. Η "επόμενη μέρα"

του Δρ. Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου [1]

Ανάμεσα στις θρυλούμενες μεταρρυθμίσεις, που αργά ή γρήγορα θα επιβληθούν και στην χώρα μας, περιλαμβάνεται και η περίφημη απελευθέρωση επαγγελμάτων. Τα πλεονεκτήματα της είναι πολλά και  προφανή:

• Αύξηση του ανταγωνισμού, άρα και 
• πτώση των τιμών για τους τελικούς καταναλωτές, 
• παροχή δυνατοτήτων απασχόλησης σε πολλούς νέους που μέχρι σήμερα ήσαν αποκλεισμένοι από συγκεκριμένα επαγγέλματα ή που, για να μπορέσουν να δραστηριοποιηθούν, έπρεπε να καταβάλουν υπέρογκα «μαύρα» ποσά σε ενδιάμεσους ή μεσάζοντες, 
• καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και, ενίοτε, της διαφθοράς και του λαδώματος στην διαδικασία «αδειοδότησης» και 
• κατάργηση της πάσης φύσεως στεγανών και τεχνικών εμποδίων στην άσκηση του επαγγελματικού επιχειρείν. 

Όσο όμως αναγκαία κι αν κρίνεται για την εξυγίανση της «πιάτσας» των επαγγελμάτων η εξάλειψη στρεβλώσεων δεκαετιών και η λειτουργία σύμφωνα με τους κανόνες της αγοράς, τόσο προσεκτική θα πρέπει να είναι η εφαρμογή της για την αποφυγή μιας σειράς ανεπιθύμητων παρενεργειών. Ως παράδειγμα ανεπιθύμητων παρενεργειών θα μπορούσαμε να αναφέρουμε:

• Την εκδήλωση φαινομένων καιροσκοπισμού, 
• την δραστηριοποίηση στα επαγγέλματα, που ανοίγουν, ευκαιριακών τυχοδιωκτών του «ό,τι δηλώσεις είσαι», 
• την πιθανότητα φαινομένων «αρπαχτής» και επιχειρηματικής ασυδοσίας και 
• την υποβάθμιση της ποιότητας των παρεχομένων υπηρεσιών ή προϊόντων. 

Οι παρενέργειες αυτές μπορεί να αποτελέσουν λογικό επακόλουθο μιας απελευθέρωσης επαγγελμάτων χωρίς σχεδιασμό, χωρίς διαδικασίες και κυρίως υπό την πλήρη απουσία κανόνων δεοντολογίας που θα προστατεύουν το καταναλωτή αλλά και τους ευσυνείδητους επαγγελματίες.

Δεδομένης της κυβερνητικής αβουλίας και αδιαφορίας να σχεδιάσει τα απαιτούμενα βήματα για μια ομαλή απελευθέρωση της αγοράς των επαγγελμάτων, σε συνδυασμό με τις κλιμακούμενες –προς αυτή την κατεύθυνση- πιέσεις της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., αποτελεί κοινή, πλέον, πεποίθηση πως θα οδηγηθούμε, όπως και στα υπόλοιπα μέτωπα των μεταρρυθμίσεων, σε ένα καταιγισμό νομοθετικών πράξεων της τελευταίας στιγμής, όπως αυτά που συντάχθηκαν «στο ποδάρι» και κατατέθηκαν «νύχτα» στη Βουλή, που θα απελευθερώνουν τα επαγγέλματα «εδώ και τώρα», χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις και πάνω απ’ όλα χωρίς καμία πρόνοια για την «επόμενη μέρα».

Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως...

Θέλω να γνωρίσω τον δημόσιο υπάλληλο που του πληρώνω τον μισθό

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Σήμερα παρέλαβα ένα από τα εκκαθαριστικά που απέστειλε η εφορία για τα έκτακτα τέλη που αποφασίσθηκαν τον Ιούλιο. Ο συνολικός λογαριασμός ανέρχεται στα 1500 ευρώ. Συμπεριλαμβανομένης της εισφοράς ελεύθερων επαγγελματιών, thank God! (Δυστυχώς, ως μηχανικός συμπεριλαμβάνομαι στους, κατά τον κο Πάγκαλο, κλέφτες, και φυσικά πρέπει να πληρώσω για τα αμάρτηματά μου κυρίως για το να μην ακούσω τον πατέρα μου και να έχω διορισθεί στο δημόσιο, όταν ακόμη προλάβαινα! Ήθελα να κάνω δική μου εταιρεία...στην Ελλάδα....ο βλαξ!). 

Επίσης, ακόμα πληρώνω, με δόσεις, τις έκτακτες εισφορές και τις περαιώσεις που έλαβα στις αρχές της χρονιάς. Συν τον αυξημένο φόρο εισοδήματος, συν τον αυξημένο ΦΠΑ, συν τα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας συν, συν, συν!

Σε λίγο αναμένω και τη νέα λυπητερή εκτάκτου τέλους "σταδιακής δήμευσης" ακινήτων μέσω του λογαριασμού της κρατικοποιημένης ΔΕΗ. 

Αν κανείς προσθέσει όλα τούτα τα χαράτσια προκύπτει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, που αντιστοιχεί στον μέσο ετήσιο βασικό μισθό ενός δημοσίου υπαλλήλου! 

Δεδομένου ότι δεν διαθέτω κάποια ιδιαίτερη, μην πω στοιχειώδη, ευφυΐα (όπως απεδείχθη και νωρίτερα με τις επαγγελματικές μου επιλογές) με καθυστέρηση κατάλαβα το σατανικό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ: Κάθε ιδιώτης, κάθε ελεύθερος επαγγελματίας οφείλει να υιοθετήσει από έναν (τουλάχιστον) δημόσιο υπάλληλο τον οποίο και θα συντηρεί πληρώνοντας του τον μισθό του! Κάτι σαν το πρόγραμμα της Actionaid όπου ο φιλάνθρωπος γίνεται εικονικός ανάδοχος ενός φτωχού παιδιού μιας τριτοκοσμικής χώρας, του οποίου πληρώνει τα μηνιαία έξοδα και τακτικά λαμβάνει κάποιες φωτογραφίες του. 

Η διαφορά με το πρόγραμμα της Actionaid είναι πως ο δημόσιος υπάλληλος, που έχω "υιοθετήσει", μου κοστίζει αρκετές χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, έναντι των 22 ευρώ, μηνιαίως, της φιλανθρωπικής οργάνωσης. 

Επίσης, ουδείς δεν φιλοτιμείται να μου αποστείλει έστω και μια φωτογραφία του δημοσίου υπαλλήλου που μισθοδοτώ! Είναι κρίμα να μου στερούν την δυνατότητα να γνωρίσω το άνθρωπο που συντηρώ! Εδώ μοιράζομαι τον μισθό μου μαζί του, γιατί να μην μοιρασθούμε τις χαρές και τις λύπες μας; Γιατί να μην γνωρίσω την οικογένειά του, αν υπάρχει, να δω αν τα λεφτά μου πιάνουν τόπο στην μόρφωση των παιδιών του και να τσοντάρω και κάτι παραπάνω αν χρειασθεί βρε αδερφέ!

Άνθρωποι είμαστε!

ΥΓ. Θέλω θερμά να ευχαριστήσω την κυβέρνηση που περικόπτοντας και τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων δεν θα με επιβαρύνει περαιτέρω τον ερχόμενο χρόνο...Εκτός και αν ο "δικός μου" πάρει προαγωγή ή κανά έκτακτο επιδοματάκι!

----------------------------------

* Διδάκτορος - που να μην έσωνα- Μηχανολόγου Μηχανικού, άρα Ελευθέρου Επαγγελματία άρα "κλέφτη" κατά τον κο Πάγκαλο. Merci!

Στο προσκλητήριο ΑΠΩΝ!

Την ώρα της καταιγίδας ο καπετάνιος κρύβεται στο πιο σκοτεινό αμπάρι...
Αξιολύπητος μαϊντανός μιας πανικόβλητης -πλέον- συμμορίας πειρατών που εδώ και 30 χρόνια έχουν καταλάβει το καράβι οδηγώντας το κατ' ευθείαν στις ξέρες.

Όλη η Κεϋνσιανή πολιτική σε 1 σκίτσο!

Στο τέλμα του κρατισμού

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου[1]

"Η Ελλάδα έχει βιομηχανία αλλά βρίσκεται στην Βουλγαρία!"

Στις 26 Αυγούστου ένα ενδιαφέρον άρθρο[2] του διαδικτυακού Bloomberg ασχολήθηκε με την μετανάστευση Ελληνικών επιχειρήσεων στην Βουλγαρία. Σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου, 2.000 και πλέον επιχειρήσεις ελληνικών συμφερόντων έχουν εγκατασταθεί ήδη στην Βουλγαρία εκ των οποίων το 40% μόλις φέτος! Το άρθρο προσεγγίζει το πολιτικό-οικονομικό σκηνικό που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα και διερευνά τους λόγους αυτής της επενδυτικής όσμωσης.

«Η λειτουργία μας στην Βουλγαρία κοστίζει πολύ λιγότερο από την Ελλάδα λόγω μειωμένων φόρων και μισθών. Επίσης, η φορολογική νομοθεσία στην Βουλγαρία είναι πολύ απλούστερη, ξεκάθαρη και κυρίως προβλέψιμη» αναφέρει ανώτατο διευθυντικό στέλεχος ελληνικής βιομηχανίας που λειτουργεί ήδη 5 εργοστάσια στην Βουλγαρία απασχολώντας 1000 εργαζομένους.

Το ότι η Βουλγαρία φορολογεί τις επιχειρήσεις με 10% είναι γνωστό. Είναι, επίσης, γνωστό το ότι προσφέρει φθηνό εργατικό δυναμικό. Αυτό όμως που πραγματικά εκπλήσσει είναι η επίτευξη ενός φορολογικού περιβάλλοντος, που είναι φιλικό προς τις επιχειρήσεις χωρίς να τους επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις! Αξίζουν συγχαρητήρια στην Βουλγαρική κυβέρνηση και τον λαό της, που μετά από δεκαετίες λειτουργίας σε καθεστώς, και νοοτροπίες, κομμουνιστικής κολεκτιβοποίησης, μπορούν πλέον να ανταγωνιστούν στα ίσα χώρες με μακρόχρονη λειτουργία της οικονομίας της αγοράς (υποτίθεται), όπως η Ελλάδα. Και αποτελεί όνειδος για μια χώρα σαν την Ελλάδα, που με τόση οικονομική βοήθεια και στήριξη από την δύση (από το μεταπολεμικό σχέδιο Μάρσαλ μέχρι τα απανωτά «πακέτα Ντελόρ») καταφέρνει να ευτελίζεται διεθνώς με το να μετατρέπεται όχι μόνο σε διεθνή επαίτη αλλά και σε παγκόσμιο παράδειγμα προς αποφυγήν.

Το ευτράπελο και ταυτόχρονα τραγικό είναι πως η πολιτική μας ηγεσία (ιδίως οι υπεύθυνοι του τριγώνου Οικονομία-Ανάπτυξη-Υποδομές) σπαζοκεφαλιάζουν για να βρουν την μαγική συνταγή της πολυπόθητης Ανάπτυξης, την ίδια στιγμή που εθελοτυφλώντας, αδυνατούν ή δεν επιθυμούν να κατανοήσουν τον απέραντο κρατισμό που διαποτίζει «μέχρι το κόκκαλο» το πολιτικό τους σκεπτικό, την εξάρτησή τους από τις κρατικοδίαιτες Λερναίες Ύδρες, που επί δεκαετίες οι ίδιοι εξέθρεψαν με απέραντη στοργή και φροντίδα, και την προσήλωσή τους σε ένα ξεπερασμένο κι αδιέξοδο οικονομικό μοντέλο Κεϋνσιανής έμπνευσης και φιλοσοφίας.

Θα ήταν χρήσιμο για τον Έλληνα Υπουργό Ανάπτυξης να μελετήσει τον όποιο αντίστοιχο Βουλγαρικό «Αναπτυξιακό Νόμο» που προσέλκυσε τις 2.000 Ελληνικές Επιχειρήσεις. Με έκπληξή του θα ανακαλύψει πως...

The Economis of Theft, or the Non-Existence of the Ruling Class

Απόσπασμα από το σύγγραμμα "The Machinery of Freedom"

του David Friedman
Professor, Santa Clara University, School of Law

It could probably be shown by facts and figures that there is no distinctly American criminal class except Congress.
MARK TWAIN

Consider a free-market society in which theft does not exist. Suppose that some change, social, technological, or whatever, suddenly makes theft possible. What is the overall effect? One might suppose that it would be simply a transfer of the amount stolen from one group of people to another; the victims become poorer and the thieves richer by the same amount. This is not true.

People enter the profession of theft, like any other profession, until their numbers are sufficient to drive down the return from theft to the point where it is no more attractive than other professions available to them. Thieves end up working a normal eight-hour night and receive the same salary as other workers with the same talents employed elsewhere (allowing, of course, for such special business expenses as legal fees and time lost while imprisoned). The 'marginal' thief—the man who finds it just barely in his interest to be a thief and would go straight if the returns of theft were just a little lower—is better off only to the extent that the added demand for his particular talents caused by the opening of opportunities in theft has slightly raised the salary those talents can command. The nonmarginal thief— the man who happens to be better suited to theft or less suited to honest employment than most other thieves or potential thieves—benefits somewhat more, but even for him the benefit is only a part of his income, since he could be spending the same effort earning somewhat less in a different profession.

Meanwhile,...

To μικρό μαύρο ψάρι

The Little Black Fish; painting by: Farshid Mesqali

Το Μικρό Μαύρο Ψάρι είναι ένα πολύ γνωστό παιδικό βιβλίο που γράφτηκε το 1968 από τον Samad Behrangi .

Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από τη φωνή ενός γέρικου ψαριού που την διηγείται στα 12.000 παιδιά και τα εγγόνια του. Περιγράφει το ταξίδι ενός μικρού μαύρου ψαριού που αφήνει την ασφάλεια της λιμνούλας του για να ανακαλύψει στον κόσμο. Η διαδρομή του μικρού ψαριού το οδηγεί προς έναν καταρράκτη και κατά μήκος του ποταμού προς τη θάλασσα. Στο δρόμο συναντά αρκετούς ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Με σοφία, θάρρος και αυτοθυσία το ψαράκι ταξιδεύει πολύ μακρυά, καταφέρνοντας να φτάσει ακόμη μέχρι και την θάλασσα.

Το παραμύθι θεωρείται ότι είναι μια πολιτική αλληγορία, και είχε απαγορευτεί σε χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο, στα Αγγλικά:...

Κάτω τα χέρια από την ΕΡΤ!

Πρόταση: 

α) Άμεση κατάργηση τέλους ΕΡΤ και όποιας άμεσης ή έμμεσης κρατικής επιχορήγησης. 

β) Οι μετοχές και το management παραχωρούνται στους εργαζόμενους.

γ) Κατάργηση των προνομίων περί συχνοτήτων και "πιλοτικών" εκπομπών της ΕΡΤ

δ) Για τις παραμεθόριες και ορεινές περιοχές που δεν έχουν σήμα, το κράτος προκηρύσσει ανοικτό διαγωνισμό τοποθέτησης και συντήρησης αναμεταδοτών ψηφιακού σήματος (κατά το προηγούμενο των άγονων γραμμών) με την υποχρέωση αναμετάδοσης όλων των καναλιών που έχουν άδεια εθνικής εκπομπής.

Μετά η νέα διοίκηση της ΕΡΤ ας ανοίξει κι άλλα προγράμματα-κανάλια και ας προσλάβει κι άλλους εργαζόμενους με ταυτόχρονη αύξηση μισθών, επιδομάτων και bonus κατά το δοκούν.