Αστακομακαρονάδα; Όχι, ευχαριστώ!

Και η πιό extreme μπούργκα δεν αρκεί για να καλύψει τον απέραντο ερασιτεχνισμό της κυβέρνησης.

Υπάρχει άραγε σήμερα "πολιτικό κενό";

(Karen A. Cooke, Tennessee, Winter's Hope, Watercolor)

Είτε μας αρέσει είτε όχι μια μεγάλη μερίδα συντηρητικών ψηφοφόρων (κυρίως επιχειρηματιών, στελεχών επιχειρήσεων, ελευθέρων επαγγελματιών και μικρομεσαίων παραγόντων διαφόρων παραγωγικών ομάδων) έχει βρει καταφύγιο ή κατευθύνεται ήδη προς το ΠΑΣΟΚ. Η τάση αυτή επιβεβαιώνεται τόσο από τις ποσοτικές όσο και από τις ποιοτικές μετρήσεις της κοινής γνώμης.
Η ροή αυτή έχει ξεκινήσει αρκετά πριν από τις περσινές πολιτικές εκλογές και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Πρόκειται για μια συνεχή ροή ψηφοφόρων η οποία αναπληρώνει τμήμα των απωλειών της κυβέρνησης προς τ' αριστερά της (από τους δυσαρεστημένους αντι-μνημονιακούς ψηφοφόρους της).

Η σταθερότητα αυτής της αφαίμαξης της ΝΔ είναι εντυπωσιακή και αποτελεί τον βασικό λόγο που εδώ και μήνες καθηλώνει τα εκλογικά της ποσοστά, μην επιτρέποντας της κάποια ουσιαστική ανάκαμψη, παρ' όλα τα πρωτοφανή και σκληρά οικονομικά μέτρα, τους ερασιτεχνισμούς, τις παλινδρομήσεις και τα κατά συρροή ψεύδη της κυβέρνησης

Πως όμως δημιουργήθηκε και γιατί διατηρείται αυτή η ροή;
Τι είναι αυτό που την συντηρεί μέχρι και σήμερα;

Σίγουρα δεν οφείλεται στο ότι η δεξιά έχει διασπασθεί σε 2 ή 3 ή 13 κομμάτια.
Ούτε στο ότι όσοι φεύγουν είναι προδότες και εξαπτέρυγα του ΠΑΣΟΚ (όπως βλακωδώς διαδίδουν οι μυστικο-σύμβουλοι της ηγεσίας της ΝΔ).

Το ξεκίνημα αυτής της διαρροής τοποθετείται χρονικά 3-4 χρόνια πριν από σήμερα, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση Καραμανλή εξέπεμπε το σταθερό μήνυμα πως δεν είχε καμία διάθεση να τολμήσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, σε πλήρη αντίθεση με τον προγραμματικό της λόγο.
Το κύμα φυγής κορυφώθηκε πριν τις πρόσφατες πολιτικές εκλογές, τιμωρώντας την δειλή και -σε αρκετές περιπτώσεις- προκλητικά "σπάταλη" κυβέρνηση της ΝΔ.

Η τάση αυτή παραδόξως (;) συνεχίζεται μέχρι και σήμερα για τους ακόλουθους λόγους:

1. Διότι το ΠΑΣΟΚ "κουτσά-στραβά" τολμάει και εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις, που από χρόνια έχει ανάγκη η αγορά και κανείς δεν τολμούσε δημοσίως να παραδεχθεί, πόσο μάλλον να υλοποιήσει.

2. Διότι το ΠΑΣΟΚ ελέγχει απόλυτα τα συνδικάτα, άρα δεν υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις. Οι όποιες αντιδράσεις ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ κλπ πράσινων "υπαλλήλων" είναι προσχηματικές (μόνο για "ξεκάρφωμα" όπως λέει η πιάτσα) και εκδηλώνονται εκ των υστέρων όταν έχουν δημιουργηθεί τετελεσμένα.

3. Διότι το ΠΑΣΟΚ ελέγχει απόλυτα την πλειονότητα των ΜΜΕ μερίδα των οποίων λειτουργεί ως ένας συνεπής κυβερνητικός εκπρόσωπος 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, 7 μέρες την εβδομάδα.

4. Διότι η ΝΔ αναλώνεται σε μια σειρά λαϊκίστικων συνθημάτων και ανεδαφικών οικονομικών προτάσεων, διαβεβαιώνοντας έτσι την αγορά πως στερείται όχι μόνο της στοιχειώδους σοβαρότητας, αλλά και της κοινής λογικής.

5. Διότι δεν υπάρχει (ακόμη) μια σοβαρή κεντροδεξιά εναλλακτική πρόταση, που να αναγνωρίζει τις ανάγκες της αγοράς, να αρθρώνει σοβαρό, υλοποιήσιμο και συνεπή προγραμματικό λόγο και να μπορεί να λειτουργήσει ως buffer zone μεταξύ ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Ποιές είναι οι προοπτικές μας σήμερα;

Δεδομένης,

α) της επιλογής της ηγεσίας της ΝΔ να επιμείνει με συνέπεια σε μια πολιτική λαϊκισμού, που χαϊδεύει τ' αυτιά του όχλου, αποβλέποντας σε ένα γρήγορο πολιτικό κέρδος, που απωθεί τους λεγόμενους "σοβαρούς" ψηφοφόρους,

β) της ισχυρής πίεσης που δέχεται το ΠΑΣΟΚ από την "λαϊκή" του αντι-μνημονιακή πτέρυγα που ασκεί αφόρητες πιέσεις για χαλάρωση της επιβεβλημένης σκληρής οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης (κάτι που μπορεί να εκφρασθεί με ένα γερό χαστούκι προς την κυβέρνηση στις επερχόμενες περιφερειακές εκλογές),

γ) της μηχανιστικής εφαρμογής των απαραίτητων, για την διάσωση της Ελληνικής οικονομίας, μέτρων από τον Πρωθυπουργό και από μια ομάδα υπουργών που μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού (όταν οι υπόλοιποι απλά συμμετέχουν γευόμενοι τις χαρές της εξουσίας),

δ) της υψηλής πιθανότητας η ακολουθούμενη συνετή και συνάμα επίπονη κυβερνητική πολιτική να ανατραπεί από ένα κύμα λαϊκίστικης αυτοκτονικής υστερίας (με αγαστή συνεργασία των ΝΔ , ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Λαϊκού ΠΑΣΟΚ),

γίνεται άμεσα αντιληπτό πως:

Αποτελεί επιτακτική ανάγκη η όσο το δυνατόν πιο άμεση κάλυψη του εμφανούς και διαρκώς διογκούμενου πολιτικού κενού, που περιεγράφη λεπτομερώς ανωτέρω, με την σύσταση ενός πολιτικού οργανισμού που να εμφορείται από τις ακόλουθες αρχές:

 1. Πίστη στις αρχές της αγοράς
 2. Σεβασμό στις ατομικές ελευθερίες
 3. Αρμονία στις σχέσεις μεταξύ κοινωνικών ομάδων
 4. Μετριοπάθεια στην πολιτική συμπεριφορά
 5. Αυστηρότητα στην τήρηση των νόμων
 6. Επένδυση στις αξίες και στα προτερήματα του λαού μας
 7. Τόλμη στην καινοτομία και στην επιχειρηματικότητα
 8. Συνέπεια στην κρατική μηχανή
 9. Επένδυση στα όνειρα των νέων μας
10. Στοργή στις ανάγκες των ηλικιωμένων μας

Οι σκεπτόμενοι πολίτες σήμερα, κατανοώντας το πολιτικό κενό αλλά και την ανάγκη για ένα νέο ριζοσπαστικό πολιτικό κίνημα που θα ανατρέψει το υφιστάμενο πολιτικό κατεστημένο, αναζητούν εναγωνίως το πρόσωπο που θα ενσαρκώσει τις προσδοκίες τους.

Ήταν ο Παύλος Μπακογιάννης αυτός που πίστεψε πρώτος απ' όλους και διεκήρυξε πως "στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα".
Όλα δείχνουν πως έφτασε η ώρα να είναι η Ντόρα Μπακογιάννη αυτή που θα επωμισθεί το βαρύ ιστορικό φορτίο να τον δικαιώσει.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει!

"Στον τομέα της παραγωγής, η πτώση της βιομηχανικής παραγωγής ανήλθε στο -5,8% σε ετήσια βάση στο 8μηνο.’10, έναντι -10,2% στο 8μηνο.’09, ενώ στον τομέα των ακινήτων συνεχίζεται η μεγάλη πτώση του όγκου των εκδοθεισών αδειών οικοδομών, οι οποίες στο 7μηνο.’10 μειώθηκαν κατά -24,8%. Σημειώνεται ότι οι επενδύσεις σε κατοικίες έχουν ήδη μειωθεί σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο, στα € 6,3 δις το 2010 (σε πραγματικές τιμές του 2000), από € 14,6 δις το 2007 και αναμένεται να μειωθούν περαιτέρω στα € 5,5 δις το 2011."*

Αυτή είναι η Αναπτυξιακή πολιτική της κυβέρνησης;
Σκεφθείτε να μην ήταν και αναπτυξιακή!
Οι εναλλακτικές μας λύσεις;
Οι κρατικίζοντες αντιμνημονιακοί συνεταίροι ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ!

Εκ πρώτης όψεως δεν υπάρχει ελπίδα! Δεν υπάρχει ούτε μια σοβαρή εναλλακτική επιλογή που να εκφράζει τις υγιείς δυνάμεις της αγοράς, που να εκφράζει τους αγρίως φορολογούμενους μεροκαματιάρηδες και συνταξιούχους, που να εκφράζει τους ευρισκόμενους σε συνεχή ανασφάλεια ιδιωτικούς υπαλλήλους και τους διαπομπευόμενους μικρομεσαίους και ελεύθερους επαγγελματίες.

Οι υγιείς δυνάμεις της Ελλάδος δεν έχουν, σήμερα, στον ήλιο μοίρα!
Σε αντίθεση από τους "αργόμισθους" των ΔΕΚΟ και τους "βολεμένους" του δημοσίου που έχουν βρεί ασφαλές αποκούμπι στην ζεστή αγκαλιά του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ και της αντιμνημονιακής κρατικιστικής Ιεράς Συμμαχίας ΝΔ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν πάει άλλο!
Η ώρα της "ανάστασης των νεκρών" δεν είναι πιά μακρυά.
Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει!

----------------------
*(τα στοιχεία έχουν ληφθεί από το Εβδομαδιαίο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων της ALPHABANK)

Ενεργειακή απόδοση κτιρίων: Πώς το κράτος μετατρέπει μια ευκαιρία σε ιστορία καθημερινής τρέλας.

H θέση του forum για την ενεργειακή απόδοση κτιρίων

Η έκδοση πιστοποιητικών ενεργειακής απόδοσης κτιρίων αποτελεί όχι μόνο υποχρέωση της χώρας μας με βάση την κοινοτική νομοθεσία αλλά και ένα απαραίτητο βήμα για την εξοικονόμηση ενέργειας. Η μείωση των ενεργειακών απωλειών των κτιρίων δεν προσφέρει μόνο οφέλη για το περιβάλλον αλλά και για την "τσέπη" των ίδιων των πολιτών. Η επιλεγείσα όμως διαδικασία εναρμόνισης από το Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής αποτελεί άλλη μια ιστορία καθημερινής (σοσιαλιστικής) τρέλας.

Σύμφωνα με την κυβερνητική πολιτική η υποχρέωση έκδοσης πιστοποιητικού ενεργειακής απόδοσης για κάθε κτίριο που θα πωλείται ή θα ενοικιάζεται, θα εφαρμοσθεί από τις 9 Ιανουαρίου του 2011 με κόστος που θα κυμαίνεται από 1 – 2 ευρώ ανά τετραγωνικό για τις κατοικίες και 1,5 έως 2,5 ευρώ για τις λοιπές χρήσεις.

Η όλη λογική της ρύθμισης αποπνέει μια έντονη κρατικιστική "μπόχα" και σε επίπεδο ιδέας αλλά και εφαρμογής. "Τύποις" αλλά και "ουσία" το όλο θεσμοθετούμενο σύστημα είναι τεχνικά και ηθικά διαβλητό.

Το ίδιο το πιστοποιητικό δεν προσφέρει καμιά εξοικονόμηση ενέργειας, παρά μόνον «απασχόληση» στον εκδότη του και εξαναγκαστική δαπάνη και γραφειοκρατία στον λήπτη. Πραγματική εξοικονόμηση ενέργειας προσφέρει μόνον η εκτέλεση των απαραίτητων εργασιών θερμομόνωσης, αντικατάστασης κουφωμάτων, λεβήτων, καυστήρων και κλιματιστικών. Αντί, λοιπόν, η προσπάθεια της πολιτείας να επικεντρωθεί εκεί, αυτή σχεδίασε ένα...

Με ποιό δικαίωμα;

Πόσο υπερόπτης πρέπει να είσαι για να χαρακτηρίζεις τον ίδιο σου το λαό ως "διεφθαρμένο" στους ξένους;
Ανεξαρτήτως από το αν πράγματι είναι ή όχι διεφθαρμένος.
Ανεξαρτήτως από το αν το δηλώνεις δημοσίως ή ιδιωτικώς.
Ιδίως αν είσαι ο Πρωθυπουργός των Ελλήνων!
Των Ελλήνων!
Μιας φυλής που έγραψε αμέτρητες χρυσές σελίδες στην παγκόσμια ιστορία.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Μόνο ο ίσκιος που ρίχνει το γένος των Ελλήνων στον ματωμένο τούτο τόπο απαιτεί ΣΕΒΑΣΜΟ!
Με ποιό δικαίωμα απευθύνεστε κε Παπανδρέου με τέτοιους χαρακτηρισμούς για τον λαό που σας τίμησε με την ψήφο του;
Η τοποθέτησή σας αποτελεί ΠΡΟΣΒΟΛΗ προς το έθνος μας.
Το έθνος, το γένος, την φυλή των Ελλήνων.
Εσείς νοιώθετε Έλληνας κε Παπανδρέου;
...ή νοιώθετε ΞΕΝΟΣ;
Διότι μόνον ένας ξένος θα δήλωνε μια τόσο απαξιωτική έκφραση. Επαναλαμβάνω, ακόμη κι αν είναι αλήθεια.
Μόνο αναφερόμενος για "ιθαγενείς" θα μπορούσε να μιλήσει ένας ηγέτης τόσο απαξιωτικά, τόσο περιπαικτικά.
Ο κύριος "υπεράνω"!
Λειτουργώντας ως αλλόφυλος σατράπης.
Ή κατοχικός ηγέτης-μαριονέττα.
Λυπούμαι κε Παπανδρέου για λογαριασμό σας.
Τούτος ο λαός μπορεί να ανεχθεί την φτώχεια, τον κατατρεγμό ακόμη και τον θάνατο.
Όχι όμως και την προσβολή. Όχι τον ευτελισμό. Όχι την διαπόμπευση.
Εφαρμόστε όσα μνημόνια θέλετε, μειώστε όσους μισθούς θέλετε, επιβάλλετε ακόμη περισσότερους φόρους, ελάτε στην Βουλή των Ελλήνων και αποκαλέστε μας όπως θέλετε.
Μεταξύ μας, εντός του οίκου μας.
Αλλά όχι στους ξένους.
Κανείς δεν σας εκχώρησε αυτό το δικαίωμα κε Παπανδρέου.
Για μας είσθε ήδη ένας από αυτούς.
Είσθε ένας ξένος.

Déjà vu

(Αμφιθέατρο Παν. Πατρών. Φοιτητικές εκλογές 1985, Διακρίνονται οι Γ. Αναστασόπουλος και Α. Ανδριανόπουλος)

Πριν μερικές μέρες συνάντησα ένα φίλο απ' τα παλιά. Μου θύμισε τις εποχές που ζήσαμε τη δεκαετία του '80 ως φοιτητές. Σκαλίσαμε τις μνήμες μας ανατρέχοντας σε εποχές δύσκολες μα κι εποχές μοναδικές. "Γιώργο," μου είπε, "εμείς είμαστε η γενιά της νίκης" και συνέχισε: "Εμείς είμαστε η πρώτη και η μοναδική αστική νεολαία της μεταπολίτευσης που συγκρούστηκε σε δύο μέτωπα και τα σάρωσε και τα δύο"..."τώρα θα κωλώσουμε;"

Δεν χρειάσθηκε να πει περισσότερα για να καταλάβω σε τι αναφερόταν. Πράγματι, η νεολαία της Νέας Δημοκρατίας μέχρι το 1981, ήταν μια νεολαία των "γραφείων", μια νεολαία χωρίς ιδιαίτερη ιδεολογική ταυτότητα και χωρίς ιδιαίτερους αγώνες. Ήταν μια γενιά εθισμένη στην ήττα, αρκούμενη στην νομή του μεριδίου της εξουσίας, που της αναλογούσε. Δεν είναι τυχαίο πως μέχρι το 1981 η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ λάμβανε στις φοιτητικές εκλογές ποσοστά της τάξης του 10% καταλαμβάνοντας, ανάλογα την σχολή, την 4η ή 5η θέση! Ο Μάνος Χατζιδάκις την χαρακτήριζε μάλιστα στο περιοδικό του Τέταρτο ως τη "χρεωκοπημένη αστική νεολαία".

Όμως από το 1981 και μετά ένας φρέσκος άνεμος φύσηξε στην νεολαία της συντηρητικής παράταξης της χώρας μας. Να ήταν η απώλεια της εξουσίας; Να ήταν η "πάστα" των νέων της εποχής; Το γεγονός ήταν ένα: Η αστική νεολαία της χώρας μας ξεκινούσε μια εντυπωσιακή αναγεννησιακή διαδρομή. Αναζήτησε και βρήκε -για πρώτη φορά- το ιδεολογικό της στίγμα στους θεωρητικούς της οικονομίας της αγοράς (Ανταμ Σμιθ, Τ. Σ. Μίλλ, Φρίντριχ Χάγιεκ κλπ) παραμερίζοντας τις μετεμφυλιακές λογικές (αναφέρομαι στον αντι-κομμουνισμό που είχε γαλουχήσει ιδεολογικά τις μέχρι τότε γενιές). Έτσι, οπλίσθηκε με μια πανίσχυρη φαρέτρα επιχειρημάτων που αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική στο να αντιμετωπίσει την ολοκληρωτική ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς, του κρατισμού και του σοσιαλ-μαρξισμού. Μια ιδεολογική, μάλιστα, κυριαρχία της αριστεράς, που συνοδευόταν ενίοτε και με σωματική βία, εγγενές χαρακτηριστικό του καθεστωτικού αριστεροτραφούς φασισμού που επιβιώνει μέχρι και τις μέρες μας (βλ. πρακτικές ΠΑΜΕ).

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της προσπάθειας ήταν να ανατραπεί σε μια πενταετία η σοσιαλ-μαρξιστική μονοκρατορία στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, με τόση μάλιστα ορμή και επιτυχία που ακόμη μέχρι και σήμερα -25 χρόνια μετά- η αριστερά δεν κατάφερε ποτέ ξανά να ορθοποδήσει.

Το δεύτερο μέτωπο, στο οποίο αναφέρθηκε ο παλιός, καλός μου φίλος, ήταν το "εσωτερικό". Η νεολαία της Νέας Δημοκρατίας μέχρι το μέσο της δεκαετίας του '80 δεν γνώριζε τι σήμαιναν οι όροι "διάλογος" και "δημοκρατία". Ήταν μια οργάνωση διορισμένη από "πάνω έως κάτω" και εμποτισμένη με έναν έντονο αντικομμουνισμό, που λειτουργούσε ουσιαστικά ως αντίβαρο του ιδεολογικού κενού της. Την οργάνωση λυμαίνονταν ομάδες και παρα-ομάδες (π.χ. Ρέηντζερς) οι οποίες αποτελούσαν τον "εκτελεστικό βραχίονα" της ηγεσίας της και το μέτωπο κρούσης της στο πεζοδρόμιo (ενάντια στην δεδομένη βία του σοσιαλ-μαρξιστικού φασισμού). Επιπλέον, λειτουργούσαν και ως τα τσομπανόσκυλα που επέβαλαν την νεκρική σιγή στο εσωτερικό του "μαντριού" επαναφέροντας στην "τάξη" όποιον "αιρετικό" τολμούσε να σηκώσει κεφάλι.

Ενθυμούμαι, μάλιστα, πως τα πρώτα μου "απαγορευμένα" σεμινάρια που με μύησαν στον νεοφιλελευθερισμό, τα είχα πάρει στο "κρυφό σχολειό" ξενοδοχείου της Πάτρας, που τα οργανώναμε εν μέσω συνωμοτικής σιγής, για να αποφύγουμε τις "επιπτώσεις" που θα έπρεπε να υποστούμε αν διέρρεε το γεγονός της συμμετοχής μας σε αυτά.

Η αφυπνισμένη, λοιπόν, ανήσυχη νεολαία της φοιτητικής παράταξης της ΝΔ της αρχής της δεκαετίας του '80 με όπλο της την φιλελεύθερη ιδεολογική υπεροχή εξαναγκάστηκε να δώσει έναν σκληρό διμέτωπο αγώνα. Αυτόν της κυριαρχίας επί του σοσιαλ-μαρξιστικού κατεστημένου των ΑΕΙ-ΤΕΙ και αυτόν του εκδημοκρατισμού της οργάνωσης. Με θυσίες, αγώνες, κόπο και αίμα (κυριολεκτικά) σε πέντε χρόνια και τα δύο αυτά κάστρα είχαν αλωθεί και ένας νέος άνεμος ανανέωσης έπνεε εκτός και εντός των τειχών.

Και συνέχισε ο φίλος μου απ' τα παλιά: "Η γενιά που επέτυχε το μοναδικό αυτό άθλο, η μόνη αστική γενιά που έμαθε να κερδίζει αγώνες, η γενιά της νίκης βρίσκεται τώρα σε αντίστοιχο σημείο εκκίνησης. Μόνο που αυτή τη φορά ο στίβος μάχης δεν είναι τα Πανεπιστήμια και η Νεολαία, αλλά ολόκληρη η Κοινωνία και ολόκληρη η Παράταξη. Αυτό που πράξαμε τότε, ακριβώς το ίδιο καλούμαστε να πράξουμε σήμερα. Αλλάζει απλά η κλίμακα. Η πρόκληση παραμένει πανομοιότυπη: Από τη μία ξεκινώντας ουσιαστικά από το μηδέν πρέπει να ανατρέψουμε την σοσιαλ-κρατικιστική κυριαρχία που επικρατεί σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής (οικονομικής, κοινωνικής, ηθικής) της σύγχρονης Ελλάδας, και από την άλλη καλούμαστε να αντιπαρατεθούμε με τις λαϊκίστικες λογικές και ακροδεξιές πρακτικές των ιδίων ακριβώς προσώπων που εξέθρεψαν τους ρέηντζερς της παλιάς εποχής." Με κοίταξε αυστηρά αλλά και με απόλυτη αίσθηση υπεροχής και μου τόνισε: "Γιώργο, αυτή την μάχη την έχουμε ήδη δώσει και την έχουμε ήδη κερδίσει!" Στη συνέχεια χαμογέλασε, μου έκλεισε το μάτι και συμπλήρωσε: "Και μόνο εμείς ξέρουμε τον τρόπο πως να την ξαναδώσουμε και πως να την ξανακερδίσουμε!"

Δικαίωση

"Ξεβρακώνει" -ανελέητα- η ιστορία σήμερα,

όσους το 1993 "ξεβράκωναν" τις ιδιωτικοποιήσεις.

Δεν ήμασταν εμείς...

«Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί η ευρωζώνη. Και για να γίνει αυτό, σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Σκοπός τους είναι η απενοχοποίηση των τραπεζών, η μεταφορά του βάρους της αποτυχίας από τους ώμους των ελίτ σε εκείνους των απλών ανθρώπων" - ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΪΝ, Καναδέζα δημοσιογράφος και ακτιβίστρια.

"Σημαία" έκαναν οι αντιμνημονιακοί κονδυλοφόροι (από ΝΔ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) τις -εκτός τόπου και χρόνου- "συνομωσιολογικές" δηλώσεις της ανωτέρω κυρίας ακτιβίστριας.

Ότι τάχα μας εκμεταλλεύθηκαν οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ....Ενώ εμείς "Παναγίες"!

Όχι!

Δεν ήμασταν εμείς που μετατρέψαμε τις επιδοτήσεις σε κατανάλωση αντί για υποδομές!
Δεν ήμασταν εμείς που κοροϊδεύαμε την ΕΕ δηλώνοντας ψευδείς ποσότητες για να εκταμιεύσουμε υπέρογκες επιδοτήσεις (κλοπή δηλαδή)!
Δεν ήμασταν εμείς που δανειζόμαστε ακατάπαυστα ως χώρα και ως άτομα για να καταναλώνουμε δημιουργώντας ενα πλασματικό βιοτικό επίπεδο!
Δεν είμαστε εμείς που ιδρύσαμε τις προβληματικές, τις ΔΕΚΟ και τους λοιπούς σπάταλους φορείς!
Δεν είμαστε εμείς που θεσπίσαμε τις προγραμματικές συμβάσεις για να ταΐζουμε με τρις τους εθνικούς προμηθευτές!
Δεν είμαστε εμείς που ανήγαμε το θράσος και την λαμογιά σε εθνικές αρετές!
Δεν ήμασταν εμείς που αυτοκαταστρεφόμασταν κλείνοντας δρόμους, καταλαμβάνοντας λιμάνια, καταστρέφοντας η μια συντεχνία την άλλη!
Δεν ήμασταν εμείς που επιδιώκαμε να διορισθούμε ΟΛΟΙ στη δημόσιο!
Δεν ήμασταν εμείς που εκπαιδευόμαστε κι εκπαιδεύαμε τα παιδιά μας στην νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας!
Δεν ήμασταν εμείς που καταστρέψαμε την παιδεία μας!
Δεν ήμασταν εμείς που διαλύσαμε τα σχολεία μας με τις καταλήψεις!
Δεν ήμασταν εμείς που βεβηλώσαμε τα ιερά και τα όσιά μας καίγοντας την σημαία μας!

Δεν είμαστε εμείς....κάποιοι άλλοι ήσαν!

Σοφές κουβέντες

(του Δ. Χαντζόπουλου στα ΝΕΑ)

Περαίωση: Μετατρέποντας το όνειδος σε ευκαιρία!

Το Φόρουμ για την Ελλάδα συνεχίζει να καταθέτει τις προτάσεις του για τα καίρια ζητήματα που απασχολούν την τρέχουσα επικαιρότητα. Συνεχίζουμε με την κατάθεση νέων θέσεων που θα οδηγήσουν σε ένα σαρωτικό σχέδιο αλλαγών και μεταρρυθμίσεων με στόχο να βάλουν την αγορά αλλά και την Ελλάδα σε κίνηση.

Η πρόσφατη κυβερνητική πρωτοβουλία για το μέτρο της "περαίωσης" αποτελεί την επίσημη ομολογία της αδυναμίας της πολιτείας να οργανώσει σωστά τους μηχανισμούς εποπτείας του αρμόδιου Υπουργείου, των τοπικών εφορειών, καθώς και όλων των άλλων εποπτικών μηχανισμών ελέγχου των επιχειρήσεων. Μιλούμε ουσιαστικά για μια κίνηση "πανικού" με μοναδικό στόχο την είσπραξη ενός κονδυλίου που απαιτείται άμεσα, ώστε να επιδείξουμε στην "τρόικα" και τους εταίρους μας στην Ε.Ε ότι επιτυγχάνουμε κάποιους βραχυπρόθεσμους στόχους, με πολλές όμως παράπλευρες απώλειες σε οικονομικό και ηθικό επίπεδο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το μέτρο αυτό συναντά έντονες αντιδράσεις ακόμη και μέσα στους κύκλους του κυβερνώντος κόμματος, παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών για το αντίθετο.

Το μέτρο αυτό που σήμερα η κυβέρνηση θεωρεί ως εισπρακτικό μονόδρομο για να εξασφαλιστεί ένα συνολικό ποσό περίπου στα 3 -4 δις ευρώ (μέχρι και το τέλος του 2011), ουσιαστικά λειτουργεί ως ένα μηδαμινό αντίβαρο σε σχέση με...

European Liberal Forum welcomes its latest full member: Forum for Greece.

Founded in the fall of 2007, the European Liberal Forum, asbl (ELF) is the non-profit European political foundation of the liberal family. ELF brings together liberal think thanks, political foundations and institutes from around Europe to observe, analyse and contribute to the debate on European public policy issues and the process of European integration, through education, training, research and the promotion of active citizenship within the EU.

The role of the European Liberal Forum is to:

◦ Serve as a framework for think tanks, national political foundations, institutes, academics and leading liberal personalities to work together at European level.

◦ Develop close working relationships with and among its member organisations, the national parliamentary groups, the European Liberal Democrats (ELDR Party) in the European Parliament, Liberal International (LI), the world federation of liberal political parties, and the European liberal youth (LYMEC), the youth organisation of the ELDR Party.

◦ Observe, analyse and contribute to the debate on European public policy issues and the process of European integration, through education, training, research and the promotion of active citizenship within the European Union, particularly with regard to young Europeans.

◦ Host European conferences, seminars, and workshops, issue publications and conduct studies on policy issues of liberal interest.

◦ Inform and involve the public in the construction of a united European democracy.

To Forum για την Ελλάδα στη Θεσσαλονίκη

Στιγμιότυπο από την πρωινή συνεδρίαση Τεχνικής Επιτροπής του Forum για την Ελλάδα στα νέα γραφεία της Θεσσαλονίκης (Νίκης 11, πλ. Αριστοτέλους), υπό την προεδρία του Διευθύνοντος Συμβούλου του Forum για την Ελλάδα κ. Γεωργίου Αναστασόπουλου.
Στις 6 μ.μ. επισκέφθηκε τα, κατάμεστα από 100δες μέλη του Forum, νέα γραφεία και η Πρόεδρος του Forum για την Ελλάδα, κα Ντόρα Μπακογιάννη η οποία και δήλωσε χαρακτηριστικά, "με την κυβέρνηση να παλινωδεί και τη ΝΔ του κ. Σαμαρά, που τη μία λεει θα μειώσει το χρέος σε τρία χρόνια και την άλλη σε δύο και την παράλλη σε ένα, δεν θα προχωρήσουμε".  "Εμείς -πρόσθεσε- θα λέμε την αλήθεια και δεν θα επενδύσουμε στη χρεοκοπία της Ελλάδας".

Τσοπάνηδες ή κοπάδι; Ο ρόλος των πολιτών στις αυτοδιοικητικές εκλογές

του Δρ. Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Η ψήφος μας στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές μπορεί και πρέπει να αποτελέσει πράξη πολιτικής ωριμότητας αλλά και συνειδητής στήριξης των αυτοδιοικητικών θεσμών. Αρκετοί πολίτες απηυδισμένοι από την ευρύτερη απαξίωση των πολιτικών πρακτικών των τελευταίων δεκαετιών προσανατολίζονται στο να απέχουν. Η τάση αυτή είναι πιο έντονη στις νεότερες ηλικίες όπου και κυριαρχεί η αντίληψη πως "τίποτα δεν αλλάζει", άρα η καταγραφή ενός ισχυρού ρεύματος αποχής ίσως να "ταρακουνήσει" το πολιτικό κατεστημένο. Καλώς ή κακώς η αντίληψη αυτή είναι πλήρως εσφαλμένη. Και αυτό διότι η αποχή αλλά και η άκυρη ψήφος, με βάση το ισχύον, στη χώρα μας, σύστημα υπολογισμού εκλογικών αποτελεσμάτων, δεν καταγράφονται ως τέτοιες. Πρακτικά και ουσιαστικά κάθε πολίτης που απέχει ή ρίχνει άκυρο, "ψηφίζει" άθελα του τα κόμματα με βάση το ποσοστό που λαμβάνουν στις εκλογές. "Ψηφίζει", δηλαδή, κατά 40% ΠΑΣΟΚ κατά 30% ΝΔ κλπ. Αν πραγματικά κάποιος επιθυμεί να αντισταθεί στο πολιτικό κατεστημένο πρέπει να συμμετέχει στις εκλογές ψηφίζοντας τον πολιτικό σχηματισμό της αρεσκείας του, άρα καταψηφίζοντας τους πολιτικούς σχηματισμούς τους οποίους επιθυμεί να "τιμωρήσει".

Η αποχή όμως αποτελεί την χείριστη επιλογή των πολιτών και από μια άλλη οπτική γωνιά. Αν μας ενοχλεί το σύστημα, δεν θα το αλλάξουμε ποτέ παραχωρώντας, με την αποχή μας, σε τρίτους το δικαίωμα να αποφασίζουν αντί για 'μας. Η ανανέωση των θεσμών, των νοοτροπιών και των πολιτικών οργανισμών είναι στο δικό μας χέρι. Ο καλύτερος τρόπος αντίστασης είναι η συμμετοχή. Όποιος πιστεύει ότι επιτέλους κάτι πρέπει να αλλάξει σε αυτόν τον τόπο, οι δημοκρατικές διαδικασίες, και μόνον αυτές, του παρέχουν αυτή τη δυνατότητα. Απέχοντας επιτρέπουμε στους οπαδούς του κατεστημένου να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους. Μόνο με την συμμετοχή όλων μας μπορούμε να αναδείξουμε μια διαφορετική πολιτική άποψη, μια διαφορετική κουλτούρα, μια διαφορετική πρακτική.

Το επόμενο δίλημμα που τίθεται σε αυτές τις εκλογές είναι το κατά πόσον θα πρέπει να αποτελέσει η ψήφος μας καταδίκη ή όχι του περίφημου "μνημονίου". Δίλημμα που...

Το ΔΝΤ θα μας πειθαρχήσει, ή θα μας υποτάξει;

Πολλοί φίλοι με ρωτούν, τι άποψη έχω για το ΔΝΤ και τον ρόλο του ΔΝΤ στη ροή των πολιτικών εξελίξεων της χώρας μας. Ιδίως μετά την σύσταση του άτυπου αντιμνημονιακού μετώπου που απαρτίζουν ΚΚΕ, ΣΥΝ, ΝΔ συν μερικά ακόμη αποκόμματα της αριστεράς και της άκρας δεξιάς.

Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι απλή, αλλά το θέμα είναι αρκετά ενδιαφέρον και θα αφιερώσω αρκετές αναρτήσεις αναλύοντας ακριβώς αυτόν το ρόλο του ΔΝΤ.

Ως μια πρώτη παρατήρηση θέλω να υπογραμμίσω πως αποτελεί ντροπή για την Ελλάδα και τους Έλληνες που καταφύγαμε στο ΔΝΤ.
Μπορούσαμε να το αποφύγουμε;
Όχι, όπως τα καταφέραμε μέχρι την περασμένη Άνοιξη σίγουρα όχι.

Έπρεπε όμως, πολύ νωρίτερα, μόνοι μας να επιδείξουμε την σοβαρότητα και την ωριμότητα να "γυρίσουμε" τα ελλείμματα, να μειώσουμε το σπάταλο κράτος, να κόψουμε τα δανεικά, να προβούμε στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που θα διόρθωναν τις παθογένειες του συστήματος (οικονομικού, πολιτικού μα κυρίως ηθικού = νοοτροπιών). Και σε αυτό το σημείο οι ευθύνες των τελευταίων κυβερνήσεων της ΝΔ είναι αδιαμφισβήτητες.

Γιατί δε το πράξαμε;
Φταίει ο Καραμανλής;
Όχι μόνο, όχι αποκλειστικά.
Ο κρατισμός και οι συνέπειές του έχουν μπολιάσει για τα καλά την μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας.
Εκπαιδευτήκαμε στην πλούσια ζωή με δανεικά, στις παχυλές κοινοτικές επιχορηγήσεις, στα αβίαστα κρατικά προνόμια. Ξεχάσαμε τι πάει να πει μόχθος, εγκράτεια, οικονομία, σύνεση.
Η καλοπέραση μας εκφύλισε ως λαό.
Οι αρετές της φυλής υποτάχθηκαν στην υλιστική ευμάρεια.
Αργά η γρήγορα, με αυτά τα μυαλά, η χρεοκοπία ήταν αναπόφευκτη.
Έτσι, το ΔΝΤ ήρθε απλώς για να διασφαλίσει τα συμφέροντα των δανειστών μας.
Όμως τους δανειστές μας δεν τους έμπασε στο σπίτι μας το ΔΝΤ, αλλά εμείς οι ίδιοι.
Δεν έχουμε καμμία μα καμμία δικαιολογία για την κατάντια μας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι λαϊκιστές πολιτικοί μας εξακολουθούν να χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών υποσχόμενοι λαγούς με πετραχήλια. Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής ήταν η ωραιοποίηση της τραγικής μας κατάστασης και το παραλήρημα υποσχέσεων για μια ανώδυνη και γρήγορη ανάκαμψη από τον κ. Α. Σαμαρά χθές και προχθές στη Θεσσαλονίκη...Όπως ακριβώς έπραξε και ο κ. Κ. Παπανδρέου πέρσυ από τον ίδιο χώρο.

Τα "παραμύθια" όμως δεν γίνονται πια πιστευτά.
Οι πολίτες απαιτούν να δοθεί οριστικό τέρμα στην κολακεία.
Αν θέλουμε να πάμε μπροστά χρειαζόμαστε μόνο αλήθειες...πικρές, αλλά αλήθειες.

Η Ελλάς καινοτομεί εφευρίσκοντας μια νέα μορφή επιχειρήσεων, τις "Ιδιωτικές ΔΕΚΟ"

Πανηγυρίζουν οι "ανόητοι" για την διάσωση των ναυπηγείων, και την μετα-"πώληση" τους από τους Γερμανούς (ThyssenKrupp Marine Systems) στους Άραβες (Abu Dhabi Mar). Πως επιτεύχθηκε όμως αυτό; Για άλλη μια φορά με την εγγύηση του Ελληνικού δημοσίου! Με εγγυημένες, δηλαδή, αγορές αμυντικού υλικού εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για πολλά χρόνια. Υλικού που ουδείς γνωρίζει αν χρειαζόμαστε, πότε το χρειαζόμαστε, αν θα μπορούσαμε να το αγοράσουμε φθηνότερα από αλλού και πότε θα παραδοθεί, αν παραδοθεί. Η νέα συμφωνία για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά πετάει αρκετές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ του φορολογούμενου λαού στην μαύρη τρύπα των πολλών δις που έχουν προηγηθεί.

Ουσιαστικά μιλάμε για κρατικοποίηση των ναυπηγείων υπό αραβικό μάνατζμεντ. Και δεν προβληματίζει κανέναν που οι Γερμανοί ήθελαν άρον-άρον να τα ξεφορτωθούν. Ναυπηγεία που αδυνατούν να λειτουργήσουν ανταγωνιστικά υπό καθεστώς ελεύθερης αγοράς, αδυνατούν να προσελκύσουν πελάτες, εξαρτώμενα αποκλειστικά από τις κρατικές προμήθειες και λειτουργούντα υπό την ουσιαστική διοίκηση των συνδικάτων, του ΠΑΜΕ και των λοιπών αργόμισθων επαγγελματιών κηφήνων, γνήσιων τέκνων της μεταπολιτευτικής σοσιαλιστικής Ελλάδος.

Αποτελεί, μάλιστα, απορίας άξιο η ευκολία με την οποία η κυβέρνηση υπογράφει μια τέτοια "προγραμματική σύμβαση" ενώ είναι γνωστό πως κάτι τέτοιο αντιβαίνει - τύποις και ουσία- τις σχετικές επιταγές της ΕΕ. Για να ξεπεράσει βεβαίως κι αυτόν τον σκόπελο των "κουτόφραγκων" η "πονηρή" μας κυβέρνηση μηχανεύθηκε την ακόλουθη λύση: Δεσμεύεται να λειτουργήσουν τα ναυπηγεία, για αρκετά χρόνια, υπό το αποκλειστικό καθεστώς της "αμυντικής βιομηχανίας" ώστε να δικαιούνται να προβαίνουν σε "προγραμματικές συμβάσεις", διάβαζε απ' ευθείας αναθέσεις, διότι αλλιώς οι προγραμματικές θα εκληφθούν ως κρατική επιδότηση και στρέβλωση της αγοράς! Με την απόφαση αυτή η κυβέρνηση αποκλείει ουσιαστικά την μόνη τους ελπίδα ανάκαμψης. Αυτή της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού. Προφανώς γνωρίζουν πολύ καλά όλοι τους(κυβέρνηση, άραβες, διοίκηση συνδικαλιστών, εργαζόμενοι) πως αυτά τα ναυπηγεία δεν έχουν καμία ελπίδα και διάθεση να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Και γιατί να το κάμουν άλλωστε όταν μπορούν να επιβιώνουν πλουσιοπάροχα πίνοντας "στην υγειά" των κορόιδων φορολογούμενων;

Η νέα συμφωνία για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά αποτελεί μνημείο της αρρωστημένης εφευρετικότητας και της ανώμαλης σκέψης των σοσιαλιστικών εγκεφάλων που μας κυβερνούν. Εισάγει με επιτυχία την πατέντα των "ιδιωτικών ΔΕΚΟ"! Ενώ, δηλαδή, η επιχείρηση διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά μιας ΔΕΚΟ (ελλείμματα, αμφίβολης ποιότητος προϊόντα, στρατιές αργόμισθων συνδικαλιστών, κρατικές εγγυήσεις, προνομιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ουσιαστική μονιμότητα, λογαριασμό που πληρώνεται από τον φορολογούμενο) η ιδιοκτησία "τύποις" ανήκει σε ιδιώτη! Για άλλη μια φορά, εμείς - οι ξύπνοι ελληνάρες - ρίχνουμε στάχτη στα μάτια των αφελών ευρωπαίων και συνεχίζουμε το γνώριμό μας παιχνίδι του κρατισμού και της λαμογιάς. Αυτό ακριβώς που μας έχει οδηγήσει στο χείλος της χρεωκοπίας.
Προφανώς η κρίση δεν μας έχει διδάξει τίποτε.
Είμαστε πραγματικά άξιοι της τύχης μας.
Λαός και ηγεσία...

---------------------------------
ΥΓ. Για όσους αναρωτούνται τι θα πρέπει να γίνει στη συνέχεια.
Η λύση είναι απλή:
1. Άμεση άρση των κρατικών εγγυήσεων και παραγγελιών.
2. Δικαστική διεκδίκηση από την ThyssenKrupp Marine Systems των δις που έχουν ήδη καταβληθεί από το ελληνικό δημόσιο για τις εκπρόθεσμες παραγγελίες.
3. Οι ιδιοκτήτες Γερμανοί (ThyssenKrupp Marine Systems ) να κινήσουν την διαδικασία να βρουν αγοραστή (λύση που τους συμφέρει) ή να θέσουν τα ναυπηγεία σε εκκαθάριση.
4. Το κράτος ΔΕΝ συμμετέχει σε καμία διαπραγμάτευση πωλητών με υποψηφίους αγοραστές και δεν παρέχει ουδεμία εγγύηση σε κανέναν.
5. Το ΥΠΕΘΑ προκηρύσσει ανοικτό διεθνή διαγωνισμό για να προμηθευτεί ό,τι πραγματικά χρειάζεται το πολεμικό μας ναυτικό.

Όλη μας η ζωή σε εννέα γράμματα: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

(Freedom, 2005, Ghulam Sakhi, Afghanistan, Brisbane Arts Centre-Australia)

"Αν και το μυαλό μας δουλεύει φιλελεύθερα, η καρδιά μας πάλλεται στον ρυθμό της γαλανόλευκης!"

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Η έννοια του φιλελευθερισμού δεν χαρακτηρίζεται από κάποια διεθνιστική διάσταση όπως αρκετοί του πολέμιοι προσπαθούν να του προσάψουν. Η ιδέα της πατρίδας και η φιλελεύθερη προσέγγιση έχουν ένα κοινό: Την Ελευθερία! Οι προγονοί μας έχυσαν το αίμα τους για την Ελευθερία. Όχι για κάποιο πολιτικό σύστημα αλλά για να μπορούν τα παιδιά τους να ορίζουν την τύχη τους, το ριζικό τους.

Ο φιλελευθερισμός έρχεται απλά να κωδικοποιήσει έμφυτες ανθρώπινες συμπεριφορές. Και αυτή είναι η διαφορά του από τις "τεχνητές" ιδεολογίες όπως ο μαρξισμός-λενινισμός που στηρίζονται σε ένα όραμα για μια ουτοπική κοινωνία.

Ο φιλελευθερισμός ερμηνεύει την ανθρώπινη φύση και συμπεριφορά, όπως αυτή αναπτύσσεται και λειτουργεί έμφυτα στον άνθρωπο. Το μικρό παιδί εκδηλώνει αυθόρμητα την αίσθηση της ιδιοκτησίας και ορίζει ξεκάθαρα στον εαυτό του και στο περιβάλλον του τα όρια της, κρατώντας, για παράδειγμα, σφιχτά στην αγκαλιά του το δικό του αρκουδάκι. Ο ίδιος ο αγώνας της επιβίωσης των ειδών, όπως τεκμηριώθηκε επιστημονικά από την θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου, δίδεται στον στίβο του ανταγωνισμού όπου ο ικανότερος, ο ευφυέστερος, ο ισχυρότερος επιβιώνει οδηγώντας επιτυχώς την "φυλή" του στον δρόμο της εξέλιξης.

Με το πέρασμα των αιώνων ο άνθρωπος διδάχθηκε, από την φύση, πως η εξέλιξη επιταχύνεται σε καθεστώς ελευθερίας. Ειδικότερα, μάλιστα, σε καθεστώς ελευθερίας δράσης και ελευθερίας σκέψης. Η ελευθερία δημιουργεί τις συνθήκες για να υπάρξουν τα κίνητρα. Χωρίς κίνητρα η ζωή χάνεται. Οι πρωτοβουλίες εξανεμίζονται. Η πρόοδος φρενάρει. Το "συμφέρον" αποτελεί μονόδρομο για την επιβίωση. Χωρίς το "συμφέρον" παύει το ενδιαφέρον, εξανεμίζεται η προσπάθεια, δεν παράγεται έργο, επέρχεται θάνατος.

Η ίδια η ζωή είναι συνυφασμένη με την δημιουργία, την πρόοδο, την επιβράβευση (αμοιβή), το κέρδος. Η ελευθερία εξασφαλίζει απλά το ιδανικό περιβάλλον για να ανθίσει ο καρπός της προσπάθειας. Αποτελεί το "δώρο του Θεού" στους πρωτόπλαστους. Ένα δώρο τόσο ιερό που ακόμη και ο ίδιος ο "Θεός" δεν τόλμησε να το στερήσει από τους άφρονες Αδάμ κι Εύα, επιτρέποντας τους να γευθούν τον καρπό της αμαρτίας, που ουσιαστικά θα τους οδηγούσε στην οδυνηρή αποβολή τους από τον Παράδεισο.

Οι θρησκείες δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να...

Τους γελοίους ή τους γελοτοποιούς;

Δεν συμφωνούν με το μνημόνιο πλείστοι των υποψηφίων (στις αυτοδιοικητικές εκλογές) ταυτιζόμενοι με το λαϊκό αίσθημα δυσφορίας που, λογικά, προκαλεί η εφαρμογή των αυστηρών και δυσάρεστων μέτρων του.

Ο λαϊκισμός εξ' άλλου ήταν πάντα ο εύκολος δρόμος για πολιτική επιτυχία στην χώρα μας.
Όσοι λένε την πικρή αλήθεια τιμωρούνται από τον λαό.
Αντίθετα οι λαοπλάνοι ανταμείβονται αδρά και απλόχερα με την ψήφο των κολακευόμενων.
Όταν φυσικά θα έρθει -και σύντομα- η ώρα της χρεοκοπίας όλοι αυτοί θα κρυφτούν ενώ ο λαός θα κλαίει και θα ωρύεται, εξαπολύοντας κατάρες κατά των ΑΝΙΚΑΝΩΝ λαοπλάνων κυβερνητών του, που ο ίδιος φυσικά εκλέγει κατ' επανάληψιν.

Όποιος δεν μ' αγαπάει με κάνει και γελάω
Όποιος μ' αγαπάει με κάνει και κλαίω

Προφανώς ως λαός προτιμούμε αυτούς που μας κάνουν και γελάμε...
Τους γελοίους ή τους γελωτοποιούς...
Διαλέγετε και παίρνετε!

Μια (ακόμη) ατυχής κυβερνητική "πρωτοβουλία"

του Δρ. Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου* στην Καθημερινή του Σαββάτου, 4 Σεπτεμβρίου, 2010.

Αφορμή για το παρόν σημείωμα αποτέλεσαν αναφορές (1) και σχολιασμοί οικονομικών "σελίδων" στο διαδίκτυο σχετικά με τον απολογισμό των προγραμμάτων στήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από το ΤΕΜΠΜΕ για το 2010:
"Τα δύο φιλόδοξα προγράμματα του ΤΕΜΠΜΕ, για την παροχή ρευστότητας προς εξόφληση υποχρεώσεων των επιχειρήσεων σε προμηθευτές, ταμεία και εφορίες, με την εγγύηση του δημοσίου, έχουν αποτύχει παταγωδώς. Τους τελευταίους μήνες, μέχρι και τις 13 Αυγούστου, δόθηκαν με εγγυήσεις του ΤΕΜΠΜΕ μόνο 193 δάνεια συνολικά και από τα δύο προγράμματα που εφαρμόζονται, συνολικού ύψους 12 εκατ. ευρώ, ποσό που σε άλλες εποχές έδιναν οι τράπεζες σε λίγες ώρες!"(2)

Είναι πραγματικά θλιβερό να διαπιστώνει κανείς πως ένα επιτυχημένο και ζωντανό πρόγραμμα μπορεί να οδηγηθεί στην απαξίωση και την αποτυχία. Ιδίως καταμεσής της χειρότερης οικονομικής κρίσης που διέρχεται η χώρα, όταν η έλλειψη ρευστότητας "πνίγει" το επιχειρείν και τα "λουκέτα" μετατρέπονται σε καθεστώς, ενώ η ανεργία καλπάζει με πρωτόγνωρους ρυθμούς.

Θα ήθελα να υπενθυμίσω πως όταν το πρόγραμμα Στήριξης Μικρομεσαίων του ΤΕΜΠΜΕ πρωτοξεκινούσε (παράλληλα με την έναρξη της κρίσης) τον Δεκέμβριο του 2008 ο αρμόδιος τομεάρχης του ΠΑΣΟΚ κος Χρυσοχοΐδης δήλωνε στις 19 Δεκεμβρίου του 2008 (3) "...με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι πρόκειται περί μιας τεράστιας φούσκας" προβλέποντας μάλιστα πως "θα αρκούσε να καλύψει περίπου 600 έως 700 επιχειρήσεις".
Όταν σε 1 μόλις μήνα λειτουργίας του προγράμματος είχαν χρηματοδοτηθεί οι πρώτες 739 επιχειρήσει ο κος Χρυσοχοΐδης επανήλθε δριμύτερος δηλώνοντας στις 21 Ιανουαρίου του 2009 (4): "...το πρόγραμμα όλο αντιμετωπίζει μια παταγώδη αποτυχία σε ό,τι αφορά τη ροή του χρήματος προς την πραγματική οικονομία".

Το πρόγραμμα ΤΕΜΠΜΕ τον Αύγουστο του 2009 (σε 8 δηλαδή ουσιαστικούς μήνες λειτουργίας του) είχε εγγυηθεί 50.034 δάνεια προς ισάριθμες επιχειρήσεις, αξίας 4.824.078.315,74 €, διασφαλίζοντας μέσω των όρων του 200.000 θέσεις εργασίας.

Είναι, επίσης, σημαντικό να τονιστεί ότι η διεκπεραίωση όλου αυτού του τεράστιου όγκου φακέλων σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, υλοποιήθηκε από έναν "δημοσίου χαρακτήρα" οργανισμό όπως το ΤΕΜΠΜΕ, στελεχωμένο από μόλις 40 άτομα. Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί πως από την στιγμή που οι τράπεζες έστελναν τα αιτήματά τους, το ΤΕΜΠΜΕ ανταποκρινόταν άμεσα, εγκρίνοντας ή απορρίπτοντας τις εγγυήσεις σε 1 μόλις εργάσιμη μέρα! Η εξαιρετική αυτή απόκριση, από την μία, και η δυνατότητα ταχείας επεξεργασίας όλου αυτού του όγκου δεδομένων, από την άλλη, ήταν εφικτή χάρις στο (customized) λογισμικό, που είχε αναπτυχθεί εσωτερικά (in house), χωρίς δηλαδή να ακολουθηθεί η - τόσο συνηθισμένη για το δημόσιο - χρονοβόρα και ενίοτε δαπανηρή διαδικασία προμήθειας και ανάθεσης σε εξωτερικό οίκο.

Η επιτυχία του προγράμματος δεν διέφυγε της προσοχής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το πρόγραμμα χαρακτηρίσθηκε ως benchmarking project και από την αρμόδια επίτροπο κα Χούμπνερ η οποία στις 25 Φεβρουαρίου του 2009 (5) δήλωνε: "Το πρόγραμμα ΤΕΜΠΜΕ μπορεί να αποτελέσει καλό παράδειγμα και για άλλα κράτη μέλη καθώς λειτουργεί επιτυχώς και διευκολύνει την πρόσβαση στη χρηματοδότηση."

Επιπλέον, με καίριες και αστραπιαίες παρεμβάσεις της τότε αρμόδιας πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΑΝ (κκ Κ. Χατζηδάκη και υπογράφοντα) στην ΕΕ, τον Μάρτιο του 2009, εξασφαλίσθηκε η έγκριση της 2ης φάσης του προγράμματος εισάγοντας μάλιστα μια νέα διαδικασία που να μην επιβαρύνει το έλλειμμα και το χρέος της χώρας.

Σήμερα, έναν μόλις χρόνο μετά, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει καταφέρει ουσιαστικά να αδρανοποιήσει το πρόγραμμα. Από τις 8 Μαρτίου του 2010 (6) που η Υπουργός Ανταγωνιστικότητας κα Κατσέλη εξήγγειλε τις νέες φιλόδοξες δράσεις του προγράμματος ύψους 2 δις ευρώ, μέχρι σήμερα, τον Αύγουστο του 2010, το ταμείο έχει εγγυηθεί μόλις 193 δάνεια αξίας 12 εκ. €!

Ένας βασικός λόγος της αποτυχίας του προγράμματος είναι η αδυναμία της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ να διαπραγματευθεί με τις Τράπεζες ένα αξιοπρεπές επιτόκιο δανεισμού. Ενώ δηλαδή το 2009 τα δάνεια μέσω του ΤΕΜΠΕ επιβαρύνοντας με επιτόκιο euribor + 2,1 μονάδες (καταλήγοντας σε επιτόκια της τάξεως του 4% έναντι 7-8% που παρείχαν οι τράπεζες), στο τρέχον πρόγραμμα το επιτόκιο συμφωνήθηκε στο euribor + 6 μονάδες (καταλήγοντας σε επιτόκια της τάξεως του 8-9% έναντι 7-8% που παρέχουν οι τράπεζες). Επιπλέον, η προμήθεια του ΤΕΜΠΜΕ αυξήθηκε σε 6 έως 8 φορές της προμήθειας που ίσχυε πριν.

Ένας δεύτερος ουσιαστικός λόγος αποτυχίας του προγράμματος είναι η αδυναμία της σημερινής κυβέρνησης να κινητοποιήσει τις τράπεζες, ώστε να προωθούν ενεργά το πρόγραμμα στους πελάτες τους. Για την επίτευξη αυτού του, κρίσιμου για την επιτυχία του προγράμματος στόχου, απαιτείται "μαεστρία" και "διαπραγματευτική" δεινότητα. Στις αρχές του 2009 οι τράπεζες ουσιαστικά "μπλόκαραν" το πρόγραμμα, προωθώντας τα δικά τους δάνεια, αφού δεν τους απέδιδε τα περιθώρια κέρδους που επιθυμούσαν. Αυτό άλλαξε με τον σχεδιασμό και την εφαρμογή μιας συγκεκριμένης στρατηγικής από την πολιτική ηγεσίας του ΥΠΑΝ, που υλοποιήθηκε μέσα από επίμονες και συστηματικές διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των τραπεζικών ιδρυμάτων, επιτυγχάνοντας στην αρχή την μερική και στην συνέχεια σχεδόν την πλήρη συμμετοχή όλων των τραπεζών. Κάτι που γίνεται εμφανές εκ τους αποτελέσματος αλλά και προκύπτει αβίαστα από μια προσεκτική μελέτη της μεταβολής των δεικτών του προγράμματος σε μηνιαία βάση. Με λίγα λόγια, το θετικό αποτέλεσμα των πρώτων φάσεων του προγράμματος ΤΕΜΠΜΕ δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά επετεύχθη ως προϊόν ευφυούς σχεδιασμού, προσπάθειας και συστηματικής εργασίας της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΑΝ, της διοίκησης των τραπεζών, και, φυσικά, της διοίκησης και στελεχών του ιδίου του ΤΕΜΠΜΕ.

Τα 193 δάνεια του 2010, δεν αποτελούν μόνον δείκτη αποτυχίας των προγραμμάτων χρηματοδότησης των μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων από το ΤΕΜΠΜΕ, αλλά κυρίως δείκτη της κυβερνητικής προσπάθειας, εργατικότητας, επιμονής, ικανότητας και ευφυΐας. Ας μου επιτραπεί να μην αποδώσω χαρακτηρισμούς γι' αυτή την πολιτική, είναι κάτι που άλλωστε αποφεύγω. Το σίγουρο είναι πως τα σχόλια του κου Χρυσοχοΐδη για το πρόγραμμα ΤΕΜΠΜΕ αποδείχτηκαν τελικά εύστοχα, αναφορικά όμως με τα αποτελέσματα το έργου της δικής του κυβέρνησης.

Αναφορές:
(1) http://www.kerdos.gr/default.aspx?id=1315418&nt=103
(2) http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/981----lr------
(3) http://news.in.gr/economy/article/?aid=969540
(4) http://www.chrisochoidis.gr/2009/01/20/o-plithorismos-peftei-i-akribeia-menei
(5) http://www.ypan.gr/c_announce/45_5181_cms.htm
(6) http://loukakatseli.gr/que/node/721

----------------------------------------------------
* Ο Δρ. Γεώργιος Ι. Αναστασόπουλος είναι Διευθύνων Σύμβουλος στο Forum για την Ελλάδα και διετέλεσε ΓΓ Επικοινωνιών και ΓΓ Βιομηχανίας την περίοδο 2007-2009.

Αντίσταση στην εκποίηση των ατομικών ελευθεριών

Η θέση του "Forum για την Ελλάδα" σχετικά με τις ατομικές ελευθερίες:

"Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής του, της κατοικίας του και των επικοινωνιών του.
 Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην προστασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που το αφορούν."

Άρθρα 7 & 8 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Το Forum για την Ελλάδα έχει καταθέσει ήδη τις πρώτες τους προτάσεις. Συνεχίζουμε με την κατάθεση νέων θέσεων που θα οδηγήσουν σε ένα σαρωτικό σχέδιο αλλαγών και μεταρρυθμίσεων με στόχο να βάλουν την αγορά αλλά και την Ελλάδα σε κίνηση.

Είναι προφανές πως τα ανωτέρω θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών δεν γίνονται συχνά σεβαστά στην χώρα μας. Παρατηρούνται, με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό, περιπτώσεις κατάφορης παραβίασης των ατομικών ελευθεριών ιδίως σε θέματα προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.
Οι παράμετροι που επηρεάζουν αυτή την τάση είναι η όλο και αυξανόμενη χρήση του διαδικτύου, η αλματώδης ανάπτυξη των κοινωνικών ιστοχώρων και η αδηφάγος διάθεση κανιβαλισμού μέρους των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου προσωπικά δεδομένα πολιτών αφού πρώτα "κλαπούν" από τους σύγχρονους" τυμβωρύχους" του διαδικτύου χρησιμοποιούνται δημοσίως για να ευτελίσουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Το Forum για την Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει απαθές μπρος σ' αυτή την θλιβερή κατάσταση. Δεδομένου ότι για μας, η διασφάλιση των ατομικών ελευθεριών του κάθε πολίτη αποτελεί κυρίαρχο συστατικό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, αρνούμαστε να ανεχθούμε αυτές τις πρακτικές πολιτικού εκβιασμού και σπίλωσης προσωπικοτήτων.
Αρνούμαστε να υποκύψουμε στις μεθοδεύσεις των "υποκλοπέων" των προσωπικών μας στιγμών, των "παπαράτσι" της οικογενειακής μας ζωής, των "διαρρηκτών" της ίδιας μας της ελευθερίας.
Αρνούμαστε να επιτρέψουμε στα κάθε λογής "αγρίμια" να κατασπαράζουν την προσωπική μας ζωή στο σύγχρονο Κολοσσαίο των media και των blogs.

Καλούμε όλους του ελεύθερους πολίτες να αντιταχθούν συντεταγμένα σε αυτές τις πρακτικές αποδοκιμάζοντας εμπράκτως τους εμπνευστές της, σαμποτάροντας συνειδητά τα media και τα blogs που τις ενθαρρύνουν και τις αναπαράγουν.
Η δική μας αντίσταση περνάει μέσα από την δική τους απομόνωση.
Επιπλέον, καλούμε την πολιτεία, με τα συντεταγμένα της όργανα, όπως η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, να παρεμβαίνουν άμεσα σε αντίστοιχες περιπτώσεις, προστατεύοντας αποτελεσματικά και έγκαιρα τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των πολιτών.

Το Forum για την Ελλάδα, δεν μπορεί, παρά να πρωτοστατήσει σε αυτό τον αγώνα. Τον αγώνα για την προάσπιση των ατομικών ελευθεριών του κάθε πολίτη, ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος και πολιτικών πεποιθήσεων.

Ο Στάλιν στη Ρηγίλλης

του Δημήτρη Κ. Ψυχογιού*

Θυμίζουν Δίκες της Μόσχας οι ακροάσεις του κ. Σαμαρά: οι κατηγορούμενοι για προδοσία και συνεργασία με τους ιμπεριαλιστές και τον Τρότσκι μπολσεβίκοι της παλαιάς φρουράς, με την υπόσχεση ότι δεν θα καταδικαστούν σε θάνατο, προέβαιναν σε δημόσιες εξευτελιστικές αυτοκριτικές όπου παραδέχονταν όλα όσα τους καταλόγιζε το κατηγορητήριο, έδιναν όρκους πίστης στον «πατερούλη του λαού»- και βεβαίως στο τέλος εκτελούνταν.

Προφανώς δεν έχουν διαβάσει την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, που μετά την κλήση τους «για προσωπική υπόθεσή σας» έσπευσαν να δηλώσουν πως θα « στοιχηθούν με την απόφαση του κόμματος στις αυτοδιοικητικές εκλογές » και σκέπτονται με ανακούφιση ότι « πάει, αυτό ήταν· έσωσα την πολιτική μου σταδιοδρομία ». Δεν τέλειωσε η ορδαλία τους: θα αναγκαστούν να κάνουν προεκλογικό αγώνα, να εκθειάζουν τις αρετές του περιφερειάρχη που δεν ήθελαν να στηρίξουν, να καταδικάζουν το μνημόνιο και όλες τις παραφυάδες του, να εξυμνούν το μεγαλείο του Αντώνη Σαμαρά όταν δασκαλεμένα ακροατήρια θα τους θέτουν ερωτήσεις για τη στάση τους. Θα εξευτελιστούν πλήρως και μετά θα είναι πολύ εύκολο να καρατομηθούν πολιτικά για να πάρουν τη θέση τους πραγματικά πιστοί και αφοσιωμένοι πολιτευτές της νέας ηγεσίας.

Ητοι, η πολιτική του εξευτελισμού που ακολουθεί απέναντι στους απείθαρχους ο κ. Σαμαράς φαίνεται να αποδίδει- αλλά τέτοιες πολιτικές εξευτελίζουν το ίδιο το κόμμα, όπως το εξευτελίζει και ο Κώστας Καραμανλής: η χώρα βιώνει τη μεγαλύτερη καταστροφή μετά τη δικτατορία και ο υπεύθυνος ψηφίζει κατά του μνημονίου σιωπώντας. Εχει υπάρξει άραγε στην πολιτική ιστορία του τόπου, του κόσμου ολόκληρου, φαινόμενο κοινοβουλευτικού πρωθυπουργού που έναν χρόνο μετά την αποπομπή του δεν έχει αρθρώσει μία λέξη για να υπερασπιστεί την πολιτική του;

Η Νέα Δημοκρατία δεν θα διασπαστεί διότι εξευτελισμένοι και δειλοί πολιτικοί δεν είναι σε θέση να ιδρύσουν νέα κόμματα. Θα περιθωριοποιείται σιγά σιγά διότι οι μεν έντιμοι Κεντροδεξιοί θα την εγκαταλείπουν, οι δε Δεξιοί θα προτιμούν τον αυθεντικό Γιώργο Καρατζαφέρη από τις καρικατούρες του που θα διοικούν τη Νέα Δημοκρατία.

Και η αιτία για την απαξίωση του κάποτε μεγάλου κόμματος δεν είναι παρά ο Κώστας Καραμανλής που φέρθηκε όπως όλοι οι κληρονόμοι που βρίσκουν έτοιμη μεγάλη περιουσία. Αλλά αυτό δεν αποθαρρύνει μικρές και μεγάλες πολιτικές οικογένειες που προετοιμάζουν νέους κληρονόμους.

-------------------------
*δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ 1/9/10