26/6/11

Μια πρόταση για το Μεσοπρόθεσμο

Hope and Gratitude, Em Kotoul, 2008, California, Oil on canvas 20x30

του Γιώργου Αναστασόπουλου

Βρισκόμαστε λίγα μόνο εικοσιτετράωρα πριν την κρίσιμη ψηφοφορία στην Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο. Η εκτίμηση για την «ορθή» ψήφο αποτελεί θολό τοπίο ταινίας του Αγγελόπουλου. Εξ’ ίσου βασανιστική είναι και η πορεία προς τον σύγχρονο Γολγοθά του Ελληνικού λαού, που δυσανασχετεί σύροντας τον σταυρό του μαρτυρίου του.

Τρείς είναι, κατά την ταπεινή άποψη του υπογράφοντος, οι παράμετροι που πρέπει να ληφθούν υπόψη πριν την τελική απόφαση για την ψήφιση ή μη του Μεσοπρόθεσμου:

Πρώτον, ο όλος χειρισμός και μεθόδευση που ακολούθησε η κυβέρνηση αποτελεί υπόδειγμα στυγνού εκβιασμού. Ενώ αρχικά είχε προγραμματισθεί η κατάθεση του Μεσοπρόθεσμου για μετά το Πάσχα, με μια σειρά σκόπιμων καθυστερήσεων, σκηνοθετημένων κρίσεων και σχεδιασμένων ακροβασιών η κυβέρνηση το φέρνει προς ψήφιση μια βδομάδα πριν την ημερομηνία που αν δεν έχει ληφθεί η 5η δόση τότε η χώρα οδηγείται σε στάση πληρωμών. Δεδομένων των ευκαιριών που δόθηκαν στην κυβέρνηση για σύσταση κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας ή ακόμη και διενέργειας εκλογών είναι προφανές πως ο όλος σχεδιασμός αποσκοπεί στην παράταση της ζωής της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ που γαντζωμένη στην εξουσία αρνείται πεισματικά να διανοηθεί πως θα απαρνηθεί τα θέλγητρα του κράτους. Η όλη αυτή συμπεριφορά αποδεικνύει πως η κυβέρνηση συνειδητά εκμεταλλεύεται την επερχόμενη εθνική τραγωδία προς ίδιον και όχι προς εθνικό όφελος. Το μόνο που εμφανώς τους νοιάζει είναι να διατηρήσουν τα προσωπικά τους προνόμια και τα του συστήματος ΠΑΣΟΚ. Το να υποκύπτει κανείς σε τέτοιους στυγνούς εκβιαστές ουδέποτε αποτέλεσε ορθή πρακτική.

Δεύτερον, η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου δεν είναι αντίστοιχη με αυτή της ψήφισης του Μνημονίου για έναν απλό λόγο. Το Μνημόνιο ψηφίσθηκε με την καλοπροαίρετη ελπίδα ότι θα εφαρμοσθεί. Αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι τούτη η κυβέρνηση αποδείχθηκε ανίκανη να το εφαρμόσει, και όπου το εφάρμοσε το έπραξε προσχηματικά και υποκριτικά. Η αναφορά στις μηδενικές ιδιωτικοποιήσεις, ή στις απελευθερώσεις μαϊμού είναι μάλλον περιττές. Οι Πασόκοι απλά δεν το πιστεύουν, δεν θέλουν και δεν μπορούν να το εφαρμόσουν. Τι είναι αυτό που ως μαγικό ραβδάκι θα τους μεταμορφώσει σε φιλελεύθερους μεταρρυθμιστές απαλλάσσοντας τους από τις σοσιαλιστικές εμμονές τους και τις «υποχρεώσεις» τους προς το βαθύ κράτος του ΠΑΣΟΚ; Η ψήφος στο Μεσοπρόθεσμο αποτελεί ουσιαστικά ψήφο εμπιστοσύνης σε μια αποδεδειγμένα ανίκανη να το εφαρμόσει κυβέρνηση.

Τρίτον, ανεξαρτήτως των όποιων τακτικιστικών ελιγμών, ένας πολιτικός χώρος πρέπει να διαθέτει στοιχειώδεις αρχές και ιδεολογία την οποία να σέβεται, να τιμά και να εφαρμόζει. Το Μεσοπρόθεσμο αποτελεί έναν ύμνο προς τις διαχρονικές αρχές του κρατικο-σοσιαλσιμού. Εκτινάσσει την φορολογία, αναβαθμίζει το κράτος σε δυνάστη, τιμωρεί την ιδιοκτησία και την ατομική επιτυχία, διώκει το επιχειρείν ενώ προστατεύει το υπερμέγεθες κράτος κλείνοντας το μάτι στους κρατικοδίαιτους μανδαρίνους. Δεδομένου ότι αυτή είναι η ιδανική στιγμή, που επιβάλλεται η χρήση φιλελεύθερων μέτρων από την, ομολογουμένως, πλούσια και αχρησιμοποίητη μέχρι σήμερα φαρέτρα του Φιλελευθερισμού, θα αποτελούσε όνειδος η απάρνηση του και η υιοθέτηση του αλλοπρόσαλλου σοσιαλμανούς Μεσοπροθέσμου.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις τρείς ανωτέρω παραμέτρους καλούμαστε πλέον να απαντήσουμε στο ερώτημα για την ψήφιση ή μη του Μεσοπρόθεσμου. Η απάντηση σ' αυτή τη Μακιαβελική σύλληψη, έχει ήδη δοθεί με το πλήρως επεξεργασμένο εναλλακτικό μεσοπρόθεσμο της Δημοκρατικής Συμμαχίας, που και αποδεκτό έγινε από τους Ευρωπαίους εταίρους μας αλλά και είναι απόλυτα ρεαλιστικό, εύκολα και άμεσα εφαρμόσιμο, αφού αποτελεί τροποποίηση του υφισταμένου Μεσοπρόθεσμου.

Αφού, λοιπόν, η κυβέρνηση αρέσκεται σε εκβιασμούς ας κληθεί αυτή να κάνει την τελική επιλογή:

Αν η κυβέρνηση πραγματικά επιθυμεί την αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας η Δημοκρατική Συμμαχία θα την συνδράμει με τις, πιθανότατα, υπερ-πολύτιμες ψήφους των βουλευτών της θέτοντας δύο όρους:

1. Την άμεση τροποποίηση του Μεσοπρόθεσμου υιοθετώντας τον λόγο 65%-35% (δαπάνες-εισπράξεις) μέσω των σχετικών τροποποιήσεων που έχει ήδη υποδείξει η Συμμαχία.

2. Την προκήρυξη, αμέσως μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, εκλογών, για να επιλέξει ο λαός την κυβέρνηση που θα κρίνει ως ικανή να το διαχειρισθεί και η οποία θα κληθεί να ετοιμάσει και το Μνημόνιο ΙΙ.

Η απάντηση της κυβέρνησης στην πρόταση αυτή της Συμμαχίας θα αποδείξει αν πραγματικά νοιάζεται για την χώρα ή το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να παραμείνει γαντζωμένη στην εξουσία.

Ιδού η ρόδος ιδού και το πήδημα!

16/6/11

Πράσινοι και Βένετοι

Chess, Samuel Bak

Σικέ παιχνίδι...
στην σαπισμένη σκακιέρα του παλαιοκομματισμού,
με πούλια από σκισμένες μαριονέτες,
θαμμένα κάτω από την σκόνη 
ενός βρώμικου παρασκηνίου,
που ο μουχλιασμένος αέρας
έχει πάψει να ανανεώνεται
από την εποχή των χαμένων αγώνων...

13/6/11

Δικαιούμαστε μιας Συγγνώμης!


του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*,

Κάποια πράγματα σε τούτη τη ζωή ενοχλούν περισσότερο από κάποια άλλα! Το τι είναι σημαντικό ή μη, δεν μετριέται πάντα με το μέγεθος του τραπεζικού λογαριασμού μας. Υπάρχει μια λέξη που τουλάχιστον για του Έλληνες αποτελούσε κάποτε ιδανικό ζωής: «Το φιλότιμο». Με το πέρασμα του χρόνου και την επικρατούσα ιδεολογία του ευδαιμονισμού, η λέξη αυτή χάνεται σιγά-σιγά από το καθημερινό ρεπερτόριο της ζωής μας, και αντικαθίσταται με περισσότερο υλιστικά ιδεώδη, όπως ένα κάμπριο ή ένα τριήμερο στην Μύκονο.

Η σύγχρονη νεοελληνική προσέγγιση της ζωής έχει υιοθετήσει μια σειρά από αξίες που κατά πολύ απέχουν από αυτή του «φιλότιμου» και προσιδιάζουν σε αυτές ενός εγωπαθούς κακομαθημένου βουτυρόπαιδου. Στη λογική αυτή οι ταγοί του έθνους μας διαμορφώνουν πολιτικό λόγο, που για να παραμένει αποτελεσματικός, πρέπει κάθε φορά να υπερακοντίζει σε λαϊκισμό τον προηγούμενο. Κολακεύοντας τα ελαττώματα του λαού, χαϊδεύοντας τις αδυναμίες του και κανακεύοντας τα πάθη του ικανοποιούν τα κατώτερα –καταναλωτικά- ένστικτά του, ενισχύουν τις δημοσκοπικές τους θέσεις, ευελπιστώντας σε ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα. Το ψέμα μετατρέπεται σε πάγια τακτική, η οποία σιγά-σιγά γίνεται αποδεκτή όχι μόνο ως θεμιτή αλλά και ως ορθή πρακτική, η οποία, αποδεδειγμένα, φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» γίνεται θέση ζωής.

Δεδομένου ότι το τμήμα της κοινωνίας που διαφωνεί με αυτές τις εκφυλιστικές λογικές δεν αντιδρά, η τακτική του λαϊκισμού βρίσκει πρόσφορο έδαφος να εξαπλωθεί και σταδιακά να μετατραπεί σε κυρίαρχη πρακτική. Η υλιστική ευδαιμονία την οποία ο λαϊκισμός υπόσχεται μετατρέπεται σε απόλυτο αυτοσκοπό.

Δείτε, για παράδειγμα, το πρόσφατο κίνημα των αγανακτισμένων:...

9/6/11

Το πραγματικό πρόσωπο του Σοσιαλισμού


Φορολογικό αμόκ. 
Kατασχέσεις εισοδημάτων, απαλλοτριώσεις ιδιωτικών περιουσιών, κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων.
Οι μπολσεβίκοι είναι ήδη εδώ.

5/6/11

Λάθος…Παράδεισος

Paradise, Pedro Albuquerque, 2009, Netherlands, oil on canvas 90x150

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου, 
Γενικού Διευθυντή της  Δημοκρατικής Συμμαχίας

«2.526 ευκαιρίες απασχόλησης σε 148 δήμους και δημοτικές επιχειρήσεις, υπουργεία και άλλους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα» ήταν ο τίτλος, γραμμένος με πηχυαία γράμματα, στο ένθετο για την Εργασία, μεγάλης Αθηναϊκής απογευματινής εφημερίδας. Και αυτό πριν 3 μόλις βδομάδες. Εν αναμονή της χρεοκοπίας της χώρας.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται τα τελευταία 30 χρόνια.  Όλη μας η ζωή για μια θέση στο δημόσιο! Υπάρχει και η κατάλληλη έκφραση: «Να βολευτεί το παιδί στο δημόσιο, να τακτοποιηθεί αυτό να ησυχάσουμε κι εμείς». Το όνειρο κάθε φυσιολογικού νεοέλληνα γονιού. Το λογικό αίτημα, το αναμενόμενο ρουσφέτι, δικαίωμα, σχεδόν κεκτημένο. Το απόλυτο όνειρο. Στόχος ζωής. Κι αν, βρε αδερφέ, δεν είναι άμεσα εφικτό, υπάρχει και ο συμβιβασμός: «Έστω και συμβασιούχος, ας χωθεί στο δημόσιο και μετά βλέπουμε»! Κανείς δεν χάνεται σε τούτον το τόπο, αρκεί να καταφέρει να «χωθεί». Εκλογές πάντα θα έρχονται, μονιμοποιήσεις πάντα θα γίνονται, στην χειρότερη των περιπτώσεων υπάρχουν και οι προσφυγές δικαστήρια, η δικαίωση πάντως δεν θ’ αργήσει…

Η «δικαίωση»! Υπέροχη λέξη! Μαγική! Θυμίζει κάτι από...

1/6/11

Συνταγή καταστροφής


"Δεν πληρώνω", Απελπισμένοι, Συριζαίοι, Παμίτες, Σύνταγμα, Μίκης, Προπύλαια, Πρυτάνεις... το γαϊτανάκι του λαϊκισμού σε πλήρη ενορχήστρωση... διαμαρτυρίες χωρίς προτάσεις, λόγια παχιά που χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών, ντοπαρισμένη αγανάκτηση, αδιέξοδη οχλαγωγία...

Δεν είναι απορίας άξιο πως κανείς από δαύτους δεν κατέβηκε να διαμαρτυρηθεί όταν η Ελλάς δανειζόταν ασύστολα, διογκώνοντας τον ήδη υπερτροφικό δημόσιο τομέα, υποθηκεύοντας παράλληλα το μέλλον των παιδιών μας;

Ή μήπως τότε ήσαν απλά απασχολημένοι με το να στοιβάζονται στους προθαλάμους των βουλευτικών γραφείων, επιδιώκοντας έναν διορισμό στο δημόσιο;