Μη "καθώς πρέπει" λόγος

H Κοίμηση της Θεοτόκου, ψηφιδωτό από τη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη

του Γ. Ι. Αναστασόπουλου

Σε μια χώρα "τσουρουφλισμένη" από την κρίση, με καταρρακωμένο κύρος και "τσαλακωμένη" υπερηφάνεια, βρισκόμαστε ενίοτε σε στιγμές που αναζητώντας "τη λύση" συναντιόμαστε με τις ρίζες μας.

Παραμονή δεκαπενταύγουστου χθες και βρέθηκα, όπως η πλειοψηφία των συμπατριωτών μας, σε ένα από τα γραφικά χωριά μας, που γιορτάζουν την άγια μέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όλο το χωριό μαζί με επισκέπτες και καλεσμένους μαζεύτηκε στην κεντρική πλατεία συμμετέχοντας σε ένα παραδοσιακό πανηγύρι, όπου τον πένθιμο ρυθμό της μπάντας που συνόδευε την λιτανεία διαδέχθηκαν οι δημοτικοί χοροί, τον αργό χτύπο της καμπάνας ο χαρμόσυνος "αναστάσιμος", την κατάνυξη του εσπερινού το κέφι του γλεντιού, τ' αρώματα απ' το λιβάνι και το κερί η τσίκνα απ' τα σουβλιστά αρνιά και το ρετσίνι απ' το κρασί.

Εικόνες, ακούσματα, συναισθήματα, γεύσεις κι αρώματα ανακατωμένα όλα στον ίδιο χώρο και χρόνο, σε μια τελετουργική ατμόσφαιρα διονυσιακής τελετής, σαν να σταμάτησε ο χρόνος μερικές χιλιάδες χρόνια πριν και να κατεβήκανε από το διπλανό βουνό οι Πάνες και οι Υάδες να γιορτάσουν μαζί με τους θνητούς την ανάσταση του Διονύσου, του θεού με τις δύο ταυτότητες, του "συμβόλου" που έπαιζε το ρόλο της πύλης ανάμεσα σε διαφορετικά βασίλεια και κόσμους εμπειρίας. Τούτη η μετάβαση στην επικίνδυνη, σκιώδη σφαίρα του κάτω κόσμου, του χάους και του θανάτου και η διαδοχή της από την ενθουσιαστική μορφή της χαράς της ζωής, της ξεγνοιασιάς της αμπέλου, που αποτελούν βασικό θέμα στη διονυσιακή λατρεία, ένοιωσα χθες να ξαναζούν, δίνοντας εξήγηση στα εκ πρώτης όψεως παράλογα αισθήματα χαρμολύπης, που χαρακτήριζαν τις τόσο έντονες μεταπτώσεις συμπεριφορών και συναισθημάτων των πανηγυριστών.

Ήταν πραγματικά υπερβατική η εικόνα των νέων παιδιών του χωριού να χορεύουν ντυμένα στις παραδοσιακές στολές τους αρχέγονους μελωδικούς ρυθμούς, μπροστά στην σημαιοστολισμένη με γαλανόλευκες και δικέφαλους εκκλησιά, που συμβολικά εκείνη τη στιγμή φιλοξενούσε το αιθέριο σώμα της αποβιώσασας Παναγιάς, αναμένοντας την σε τρεις μέρες αγία ανάληψή της.

Και ήταν πράγματι υπέροχο να βιώνει κανείς τις παραδόσεις και την ιστορία χιλιάδων ετών ενός λαού να συμπυκνώνονται αναμεμιγμένες σε ένα παραδοσιακό πανηγύρι λίγων ωρών.  Και ταυτόχρονα ήταν τόσο ελπιδοφόρο να νιώθεις πως τούτος ο λαός, σε πείσμα των καιρών, καταφέρνει να επιβιώνει κωδικοποιώντας το παρελθόν του σε κώδικες και συμπεριφορές που υπερβαίνουν θρησκείες και εξουσίες, κατανικώντας έτσι τον ίδιο τον χρόνο και τον θάνατο.

Ο κύκλος της ζωής, του θανάτου και της ανάστασης είναι η μοίρα τούτου του λαού. Την διδάχθηκε από την Περσεφόνη και τον Διόνυσο την ξαναθυμήθηκε με τον Χριστό και την Παναγιά, την ζει και την ξαναζεί για αιώνες τώρα, σαν τον αρχαίο Φοίνικα. Είναι κωδικοποιημένη στο DNA του, κάτι σαν ευχή και κατάρα, ενός λαού ταγμένου να κρατά τα κλειδιά δύο κόσμων, καταδικασμένου να ζει και να πεθαίνει για να αναστηθεί και να ξαναζεί το μαρτύριο του Σίσυφου που υπερνικώντας τον Άδη έχασε -για πάντα- το προνόμιο της ανάπαυσης του θανάτου.

Αλλόκοτα πράγματα θα μου πείτε, ακατανόητα και υπερφυσικά...μηνύματα γεμάτα αντιφάσεις, σαν την υπερβατική λογική του χθεσινού εορτασμού...Αλλά αυτοί είμαστε...Αυτός είναι ο λαός μας...Λέτε ο Διόνυσος κι η Παναγιά να μας κοιτάζουν, παρέα, από μια γωνιά του Παραδείσου και να ξεκαρδίζονται;

ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

(Από την ποιητική συλλογή του Γ. Ι. Αναστασόπουλου "Τα Δεκατέσσερα Παραμύθια")

Είκοσι οκτώ ακτίνες άγγιξαν μια
Μορφή ντυμένη στης νύχτας τα αρώματα
Μία για κάθε ανατολή
Και μία για κάθε δύση, οδηγώντας την σε δρόμους
Ανεξερεύνητους από καθημερινές αξίες
Δρόμους γεμάτους φανάρια και μέσα σε κάθε φανάρι
Το λιγοστό φως ερχόταν από αστέρια κουρασμένα
Φυλακισμένα χωρίς να γνωρίζουν
Ότι ο ουρανός τους είναι πλαστός
Και το σύμπαν τους τόσο μικρό και επίπεδο
Δισδιάστατη πλάνη όταν υπάρχει η Τρίτη
Αυτή που ορίζει του χώρου τα σύνορα
Και τις διαστάσεις του απείρου
Εκεί που την πρώτη μέρα
H μορφή συνάντησε τους αγγέλους για να
Χορέψουν χορούς διονυσιακούς χωρίς δεσμά
Συμβατικής εξάρτησης για δεκατέσσερις μέρες
Ευτυχίας, αντανακλώντας από κύματα σ’ αστέρια
Και από κει σε κάστρα
Ενετικά και Τεχνολογίας εφευρήματα
Επικοινωνίας, μέγιστη δύναμη και
Ψυχών αγαλίασμα και πνεύματος πρόκληση που γεννά
Ηδονή ζωής τρομακτική ορίζοντας το
Τέλος του άπειρου σύμπαντος ώστε η
Μορφή να μην κινδυνεύει να χαθεί και τα
Αστέρια να βρίσκουν τον δρόμο τους όταν οι
Άγγελοι φύγουν
Μεθυσμένοι από την ζωή που δεν έζησαν
Ταγμένοι προστάτες θνητών που ζηλεύουν
Για να φυλάξουν ξανά τις πύλες ενός
Παραδείσου από τον οποίο όμως λείπει ο
Καρπός της γνώσης οι Θεοί και οι Άνθρωποι.

Με αρκετή δόση χιούμορ ο νέος αγορανομικός κώδικας!

Δήλωση του υπευθύνου του Πολιτικού Τομέα Ανάπτυξης της Δημοκρατικής Συμμαχίας κ. Γ. Αναστασόπουλου σχετικά με την τεθείσα υπό δημόσια διαβούλευση νέα αγορανομική νομοθεσία: 

Μνημείο κρατισμού και συνονθύλευμα απολιθωμένων γραφειοκρατικών αντιλήψεων αποτελεί ο νέος(;) Αγορανομικός Κώδικας που έθεσε σε δημόσια διαβούλευση το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.

Μια απλή του ανάγνωση αρκεί για να κατανοήσει κανείς γιατί η Ελλάς παραμένει μια τριτοκοσμική χώρα, που διαβιεί κάπου μεταξύ 19ου και 20ου αιώνα. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο βρίθει αναχρονιστικών διατάξεων, συντεχνιακών προστατευτισμών, γλαφυρών ρυθμίσεων και αγοραφοβικών νοοτροπιών, που αποτελούν χαρακτηριστικά ενός βαθύτατα συντηρητικού και αρτηριοσκληρωτικού κράτους.

Σταχυολογούμε μερικά μόνο δείγματα από τα «απολιθώματα» των αγορανομικών διατάξεων που εισάγει ο νέος νόμος του ΠΑΣΟΚ:

Ενδεικτικά, η νομοθεσία προσδιορίζει με μαθηματική ακρίβεια τις επιτρεπόμενες συγκεκριμένες συσκευασίες οίνου (Σας απαγορεύει για παράδειγμα να καινοτομήσετε συσκευάζοντας αφρώδη οίνο σε συσκευασία των 1000ml, πρέπει υποχρεωτικά να διαλέξετε συσκευασία 750 ή 1500ml)!!!

Επίσης, η συσκευασία της μαστίχας επιτρέπεται μόνο μέσα στα όρια του Νομού Χίου, προφανώς διότι η υπόλοιπη Ελλάδα δεν διαθέτει την κατάλληλη τεχνολογία ή τεχνογνωσία!

Σε άλλη διάταξη προσδιορίζεται με ακρίβεια γραμμαρίου μέχρι και το βάρος της συσκευασίας του καφέ! Για τα υπόλοιπα τρόφιμα το κράτος περιέργως δεν επιδεικνύει την αντίστοιχη ευαισθησία!

Απαγορεύει, επίσης, την λιανική πώληση μελιού σε...

Η απουσία του κράτους θα πρέπει να χαρακτηρίζει το νέο Μοντέλο Ανάπτυξης

The city on the water, concept painting, water color, Danny Roberts, California

του Γεωργίου Ι Αναστασόπουλου* 

Καταντάει ρουτίνα η μόνιμη επωδός περί Ανάπτυξης που συνοδεύει το «κάθε» κυβερνητικό πακέτο λιτότητας εδώ και δεκαετίες. Είναι ιδιαίτερα ενοχλητική μάλιστα αυτή η αναφορά διότι ποτέ δεν συγκεκριμενοποιείται αλλά παραμένει να αιωρείται σε επίπεδο ευχής, προσλαμβάνοντας με τον καιρό μια έντονα μεταφυσική αύρα! Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Γιατί η «Ανάπτυξη» δεν μπορεί να λάβει συγκεκριμένη χροιά; Ας μην μασάμε τα λόγια μας. Οι διαχειριστές της εξουσίας αδυνατούν να προσδιορίσουν μέχρι σήμερα ένα σαφές αναπτυξιακό μοντέλο για τον απλούστατο λόγο ότι ουδέποτε επεξεργάσθηκαν, ουδέποτε σχεδίασαν και ουδέποτε πίστεψαν σε κάτι αντίστοιχο. Κυρίαρχο, αν μη, μοναδικό μέλημα όλων των κομμάτων εξουσίας μέχρι σήμερα (δηλαδή των εξής δύο: ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) ήταν η κατάληψη της εξουσίας, με απλοϊκά λαϊκιστικά τσιτάτα και κατάλογο ευχολογίων που υπό την τεκμηριωμένη τους μορφή ονόμαζαν «πρόγραμμα», χωρίς καμία ουσιαστική προετοιμασία και επεξεργασία μέτρων, πολιτικών και δράσεων. Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη η πλήρης αποτυχία μιας σειράς αναπτυξιακών δράσεων, που αποφασίσθηκαν στο «ποδάρι» και ουσιαστικά στηρίχθηκαν σε μια Κεϋνσιανής έμπνευσης και λογικής φιλοσοφία, σε αυτήν δηλαδή της επίτευξης της Ανάπτυξης είτε μέσω ενός πλουσιοπάροχου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, είτε μέσω ενός αλόγιστου σχεδίου επιδοτήσεων ιδιωτικών επιχειρήσεων του τύπου «μοιράζω πεντοχίλιαρα, ελάτε κόσμε να πάρετε», κατασπαταλώντας κονδύλια προερχόμενα από τα κοινοτικά προγράμματα!

Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των σοσιαλ-κρατικιστικών εμπνεύσεων και πρακτικών τριών δεκαετιών;

Στο μεν σκέλος των δημοσίων επενδύσεων...

Άρωμα Πόλης

Χρώματα κι αρώματα φρούτων χορεύουν τον μαγικό χορό του γλειφιτζουριού!

Καυτός ο φούρνος-καμίνι, δευτερόλεπτα αρκούν να ψηθεί η χειροποίητη πίτα...

Με άρωμα μήλου και μαύρη ζάχαρη, το τσάι από τον Πόντο!

Ξεθωριασμένες θύμησες περασμένων μεγαλείων που διηγώντας τα να κλαις...

Περισσότερο "άρωμα" Πόλης....

Ανδρείκελα

Τα περί "χαμένης ανεξαρτησίας" του Γιούνκερ έχουν να κάνουν και με τους επερχόμενους "μπάστακες". "Αγρόν ηγόρασαν", φυσικά, οι περήφανοι Πασόκοι Υπουργοί!

Σφυρίζουν αδιάφορα ακόμη και υπό "επιτροπεία"!

 Όλοι και όλα για την καρέκλα ακόμη κι αν είναι τρύπια! 

Υ.Γ 1. Οι κατοχικοί υπουργοί του '41-45, πόσο διαφορετικά να ένοιωθαν άραγε;

Υ.Γ. 2. Εμπειρογνώμονες, παρατηρητές, μπάστακες, τι σημασία έχει πως θα τους λένε; Δευτεροκλασάτοι γραφειοκράτες εξ' εσπερίας θα επιτηρούν νυχθημερόν τους Υπουργούς μας. Ζωντανή απόδειξη της τραγικής ανικανότητας και του άθλιου ξεπεσμού μας. Αλλά οι δικοί μας εκεί...άγρυπνοι φρουροί του εθνικού συμφέροντος, όπως πάντα!

Πράσινοι και Βένετοι

Chess, Samuel Bak

Σικέ παιχνίδι...

στην σαπισμένη σκακιέρα του παλαιοκομματισμού,

με πούλια από σκισμένες μαριονέτες,

θαμμένα κάτω από την σκόνη 

ενός βρώμικου παρασκηνίου,

που ο μουχλιασμένος αέρας

έχει πάψει να ανανεώνεται

από την εποχή των χαμένων αγώνων...

Δικαιούμαστε μιας Συγγνώμης!

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*,

Κάποια πράγματα σε τούτη τη ζωή ενοχλούν περισσότερο από κάποια άλλα! Το τι είναι σημαντικό ή μη, δεν μετριέται πάντα με το μέγεθος του τραπεζικού λογαριασμού μας. Υπάρχει μια λέξη που τουλάχιστον για του Έλληνες αποτελούσε κάποτε ιδανικό ζωής: «Το φιλότιμο». Με το πέρασμα του χρόνου και την επικρατούσα ιδεολογία του ευδαιμονισμού, η λέξη αυτή χάνεται σιγά-σιγά από το καθημερινό ρεπερτόριο της ζωής μας, και αντικαθίσταται με περισσότερο υλιστικά ιδεώδη, όπως ένα κάμπριο ή ένα τριήμερο στην Μύκονο.

Η σύγχρονη νεοελληνική προσέγγιση της ζωής έχει υιοθετήσει μια σειρά από αξίες που κατά πολύ απέχουν από αυτή του «φιλότιμου» και προσιδιάζουν σε αυτές ενός εγωπαθούς κακομαθημένου βουτυρόπαιδου. Στη λογική αυτή οι ταγοί του έθνους μας διαμορφώνουν πολιτικό λόγο, που για να παραμένει αποτελεσματικός, πρέπει κάθε φορά να υπερακοντίζει σε λαϊκισμό τον προηγούμενο. Κολακεύοντας τα ελαττώματα του λαού, χαϊδεύοντας τις αδυναμίες του και κανακεύοντας τα πάθη του ικανοποιούν τα κατώτερα –καταναλωτικά- ένστικτά του, ενισχύουν τις δημοσκοπικές τους θέσεις, ευελπιστώντας σε ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα. Το ψέμα μετατρέπεται σε πάγια τακτική, η οποία σιγά-σιγά γίνεται αποδεκτή όχι μόνο ως θεμιτή αλλά και ως ορθή πρακτική, η οποία, αποδεδειγμένα, φέρνει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» γίνεται θέση ζωής.

Δεδομένου ότι το τμήμα της κοινωνίας που διαφωνεί με αυτές τις εκφυλιστικές λογικές δεν αντιδρά, η τακτική του λαϊκισμού βρίσκει πρόσφορο έδαφος να εξαπλωθεί και σταδιακά να μετατραπεί σε κυρίαρχη πρακτική. Η υλιστική ευδαιμονία την οποία ο λαϊκισμός υπόσχεται μετατρέπεται σε απόλυτο αυτοσκοπό.

Δείτε, για παράδειγμα, το πρόσφατο κίνημα των αγανακτισμένων:...

Το πραγματικό πρόσωπο του Σοσιαλισμού

Φορολογικό αμόκ. 

Kατασχέσεις εισοδημάτων, απαλλοτριώσεις ιδιωτικών περιουσιών, κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων.
Οι μπολσεβίκοι είναι ήδη εδώ.

Λάθος…Παράδεισος

Paradise, Pedro Albuquerque, 2009, Netherlands, oil on canvas 90x150

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου, 

Γενικού Διευθυντή της  Δημοκρατικής Συμμαχίας

«2.526 ευκαιρίες απασχόλησης σε 148 δήμους και δημοτικές επιχειρήσεις, υπουργεία και άλλους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα» ήταν ο τίτλος, γραμμένος με πηχυαία γράμματα, στο ένθετο για την Εργασία, μεγάλης Αθηναϊκής απογευματινής εφημερίδας. Και αυτό πριν 3 μόλις βδομάδες. Εν αναμονή της χρεοκοπίας της χώρας.

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται τα τελευταία 30 χρόνια.  Όλη μας η ζωή για μια θέση στο δημόσιο! Υπάρχει και η κατάλληλη έκφραση: «Να βολευτεί το παιδί στο δημόσιο, να τακτοποιηθεί αυτό να ησυχάσουμε κι εμείς». Το όνειρο κάθε φυσιολογικού νεοέλληνα γονιού. Το λογικό αίτημα, το αναμενόμενο ρουσφέτι, δικαίωμα, σχεδόν κεκτημένο. Το απόλυτο όνειρο. Στόχος ζωής. Κι αν, βρε αδερφέ, δεν είναι άμεσα εφικτό, υπάρχει και ο συμβιβασμός: «Έστω και συμβασιούχος, ας χωθεί στο δημόσιο και μετά βλέπουμε»! Κανείς δεν χάνεται σε τούτον το τόπο, αρκεί να καταφέρει να «χωθεί». Εκλογές πάντα θα έρχονται, μονιμοποιήσεις πάντα θα γίνονται, στην χειρότερη των περιπτώσεων υπάρχουν και οι προσφυγές δικαστήρια, η δικαίωση πάντως δεν θ’ αργήσει…

Η «δικαίωση»! Υπέροχη λέξη! Μαγική! Θυμίζει κάτι από...

Συνταγή καταστροφής

"Δεν πληρώνω", Απελπισμένοι, Συριζαίοι, Παμίτες, Σύνταγμα, Μίκης, Προπύλαια, Πρυτάνεις... το γαϊτανάκι του λαϊκισμού σε πλήρη ενορχήστρωση... διαμαρτυρίες χωρίς προτάσεις, λόγια παχιά που χαϊδεύουν τα αυτιά των πολιτών, ντοπαρισμένη αγανάκτηση, αδιέξοδη οχλαγωγία...

Δεν είναι απορίας άξιο πως κανείς από δαύτους δεν κατέβηκε να διαμαρτυρηθεί όταν η Ελλάς δανειζόταν ασύστολα, διογκώνοντας τον ήδη υπερτροφικό δημόσιο τομέα, υποθηκεύοντας παράλληλα το μέλλον των παιδιών μας;

Ή μήπως τότε ήσαν απλά απασχολημένοι με το να στοιβάζονται στους προθαλάμους των βουλευτικών γραφείων, επιδιώκοντας έναν διορισμό στο δημόσιο;

Η θλιβερή κατάληξη μιας ανόητης πολιτικής

(Paul Gauguin. Don't Listen to the Liar. 1889. Watecolor and paste. Marion Koogler McNay Art Museum, San Antonio, TX, USA)

Αντί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πριν ένα χρόνο, σύμφωνα με τις επιταγές του μνημονίου, να μειώσει τις δαπάνες του κράτους, επέλεξε συνειδητά την εύκολη οδό της αύξησης των εσόδων, δηλαδή αυτή των φόρων.

Σήμερα που τα έσοδα στερέψανε, αλλά οι δαπάνες παραμένουν οι ίδιες, η κυβέρνηση τα βρίσκει μπαστούνια.

Και καταφεύγει ξανά στην αύξηση των εσόδων (δηλαδή πάλι φόρους).

Με την δικαιολογία πως δεν έχει άλλο τρόπο άμεσης αντίδρασης...για να αποφύγει την χρεωκοπία!

What a surprise!

Όμως την ανάγκη της μείωσης των δαπανών την γνώριζε από πέρσυ...

...και συνειδητά δεν την επέλεξε, για να μην θίξει τους κρατικοδίαιτους κανακάρηδες αφισοκολλητές της.

Άρα φέτος δεν έχει κανένα δικαίωμα να επικαλείται αδιέξοδο.

Δεν δικαιούται να ζητάει από τους ξένους λύπηση.

Δεν δικαιούται να ζητά από τον Ελληνικό λαό επιπλέον θυσίες.

Δεν δικαιούται να ζητά από ξένους και Ελληνικό λαό να πληρώσουν τις δικές της συνειδητές λάθος επιλογές.

Η Ελλάς έχασε πέρσι την τελευταία ευκαιρία ανάκαμψης.

Φέτος είναι πια αργά...

Ακόμη και με όλους αυτούς τους νέους φόρους η κυβέρνηση δεν θα επιτύχει τις προβλεπόμενες εισπράξεις διότι η αγορά στέρεψε από ρευστότητα.

Σοβαρές αποκρατικοποιήσεις δεν προλαβαίνει και δεν μπορεί -ακόμη και αν θέλει(;)- να υλοποιήσει.

Και αν σήμερα οι ξένοι μας λυπηθούν και μας ξαναδανείσουν...λέμε αν...

...μετά από ένα εξάμηνο όταν θα βρεθούμε ξανά εκτός στόχων τι θα πράξει η κυβέρνηση;

Νέους φόρους ξανά;

Το δράμα μετατρέπεται σε φαρσοκωμωδία...

Πέρσι, το πράσινο (παρακράτος) επέλεξε τον στρουθοκαμηλισμό.

Φέτος επιλέγουν να συμπαρασύρουν όλη την χώρα στην χρεωκοπία.

Επιλέγουν to take us down with them.

Ο Γ. Αναστασόπουλος για τις απολύσεις στο δημόσιο στο SBC-TV

Αύριο, Δευτέρα 23/5, στις 9.00 το πρωί, ο Γενικός Διευθυντής της Δημοκρατικής Συμμαχίας κ. Γιώργος Αναστασόπουλος στην εκπομπή "Πρωινή Ενημέρωση" συζητά με τον Σωτήρη Μπότσαρη για το καυτό θέμα των απολύσεων στο δημόσιο, στο οικονομικό κανάλι SBCTV (Κανάλι 10).

Δείτε την εκπομπή ζωντανά ΕΔΩ.

Απέτυχε το μνημόνιο;

Ομιλία του προέδρου του Forum για την Ελλάδα, Ανδρέα Ανδριανόπουλου, και του Γενικού Διευθυντή της Δημοκρατικής Συμμαχίας, Γιώργου Αναστασόπουλου, σε ημερίδα με θέμα "Απέτυχε το Μνημόνιο;", στην Αλεξανδρούπολη (28.04.11)

Συνέντευξη Γ. Αναστασόπουλου στο κανάλι 10

O Γ. Αναστασόπουλος την Τρίτη 3/5, στην ενημερωτική εκπομπή του οικονομικού καναλιού SBCTV (κανάλι 10) CASUS BELLI με την Δήμητρα Αλεξάκη.

Καπιταλισμού Εγκώμιον

(Εικονογράφηση: "Σάλα" Ανδρέα Δεβετζή 115x100)

του Νίκου Δήμου
(γραμμένο το 1977. Από τις “Κοινοτοπίες”)

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Σε χρόνια περασμένα, όταν ένας ρήτορας ήθελε να δώσει το μέτρο της ρητορικής του δεινότητας, διάλεγε το πιο ασήμαντο, το πιο ανάξιο θέμα και το στόλιζε με τον πιο πλούσιο, τον πιο γλαφυρό έπαινο. Όσο πιο ταπεινό το θέμα, και πιο πειστικό το εγκώμιο, τόσο μεγαλύτερη η δόξα του ρήτορα. Έτσι έγραψε ο γλυκύς Λουκιανός το Εγκώμιο της Μύγας, ο νεοπλατωνικός επίσκοπος Συνέσιος το Εγκώμιο της Φαλάκρας, ο Ρωμαίος Φαβορίνος το Εγκώμιο του Θερσίτη και του Τεταρταίου Πυρετού. Ο Βυζαντινός Μιχαήλ Ψελλός έγραψε εγκώμια για τον ψύλλο, την ψείρα και τον κοριό. Ο Έρασμος το αθάνατο Μωρίας Εγκώμιον και ο Βολταίρος το Εγκώμιο της Υποκρισίας. Πολλά άλλα μικρά και ανάξια επαινέθηκαν: ο γάιδαρος, οι αρουραίοι, η λάσπη, ο διάβολος. Και το 1799 ο Γάλλος λόγιος Μερσιέ Ντε Κομπιέν έγραψε το εμβριθέστατον Πορδής Εγκώμιον - μόνο που, για την ηχηρή αυτή περίπτωση, διάλεξε το βροντώδες ψευδώνυμο Ροντόλφους Γκοκλένιους.

Ψάχνοντας κι εγώ να βρω θέμα ποταπό και όλως διόλου ανάξιο να επαινεθεί -έτσι, για να ακονίσω τις ρητορικές και διαλεκτικές μου ικανότητες- σκόνταψα στον καπιταλισμό. Πραγματικά, σκέφθηκα, πιο περιφρονημένο και κατάπτυστο θέμα δεν υπάρχει σήμερα στον κόσμο. Κανένας δεν λέει καλό λόγο γι' αυτό. Ακόμη κι αυτοί που τον εφαρμόζουν, τον μασκαρεύουνε κάπως -που να μη μοιάζει- και φυσικά ποτέ δεν λένε τ' όνομά του.

Για κοιτάξτε σ' αυτό τον τόπο: όλα τα κόμματα είναι...

Εισήγηση του Γ. Αναστασόπουλου, στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου για το Περιβάλλον, Αγ. Νικόλαος, Κρήτη

Το πλήρες κείμενο της εισήγησης μπορείτε να το βρείτε ΕΔΩ

Σμιλεύοντας την άνοιξη των παιδιών μας

Μια πρόταση για το Περιβάλλον*

του Δρ. Γεωργίου Αναστασόπουλου,
Γενικού Δντή της Δημοκρατικής Συμμαχίας

«Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις
και ή πας να παίξεις τρικυμία ή πνίγεσαι.»
Ο. Ελύτης

Αποτελεί σήμερα περισσότερο από ποτέ πρόκληση για κάθε οργανωμένη κοινωνία η συνειδητοποίηση του ότι το περιβάλλον και κατ’ επέκταση οι φυσικοί πόροι δεν αποτελούν προσωπική ιδιοκτησία μας αλλά μια διαχρονική κληρονομιά την οποία παραλάβαμε από τους παππούδες μας και τους γονείς μας και οφείλουμε να την παραδώσουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας.

Η διαχείρισή του λοιπόν πρέπει να γίνεται με σύνεση και φροντίδα και προπαντός με φειδώ. Πρακτικά, η ωριμότητα με την οποία μια κοινωνία αντιμετωπίζει την περιβαλλοντική διαχείριση και τη διαχείριση των φυσικών πόρων αποτελεί δείκτη της ευρύτερης ηθικής εξύψωσης και προόδου της.

Τούτη, μάλιστα, την περίοδο που διανύουμε, την περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσης, τώρα ακριβώς συνειδητοποιούμε τη σημασία της...