Ζήτω η 25η Μαρτίου, σύντροφοι!

slave on irons, painting, uknown.

Γιορτάζουμε σήμερα την επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας.

Ημέρα διαγγελμάτων και στομφωδών μηνυμάτων.

Συμβαδίζουν όμως τα μεγάλα λόγια περί "κρισίμων ημερών", περί "αναγεννήσεως του έθνους", περί "αυταπάρνησης και πατριωτισμού" με τα έργα όσων απαγγέλουν τους "βερεσέ" αυτούς θούριους;

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως δίνει τον "υπέρ πάντων" αγώνα να μειώσει τα ελλείμματα μέσω του εξορθολογισμού των μισθών στις ΔΕΚΟ, της κατάργησης επιδομάτων και άλλα παράλληλων δράσεων. Στην κατεύθυνση αυτή ας εξετάσουμε τι συμφωνήθηκε στην κατ' εξοχήν προβληματική ΔΕΚΟ της χώρας, την ατμομηχανή που ηγείται του συρμού των ελλειμμάτων, τον ΟΣΕ.

Δημοσιεύεται σήμερα στον τύπο η ακόλουθη είδηση: "Στην υπογραφή της νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, προχώρησαν χθες οι διοικήσεις των εταιριών του ομίλου ΟΣΕ και η διοίκηση της Πανελλήνιας Σιδηροδρομικής Ομοσπονδίας (ΠΟΣ)."

Το ότι δεν κουνήθηκε φύλλο από τα "σκληρά και θορυβώδη" πράσινα συνδικάτα του ΟΣΕ μας υποψίασε πως πιθανότατα έχουμε επανάληψη της περίπτωσης της αρχικής συμφωνίας Ρέππα-Φορτηγατζήδων όπου και τότε η κυβέρνηση είχε υποχωρήσει πλήρως. Εξάλλου η κυβέρνηση μας έχει συνηθίσει στην τακτική του «ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω», καθώς και στην πλήρη υποτέλεια στις ορέξεις των συνδικάτων.

Πράγματι, αναζητώντας τις λεπτομέρειες της νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας του ΟΣΕ ανακαλύψαμε πως: "Με τη συγκεκριμένη σύμβαση οι εργαζόμενοι του ΟΣΕ διατηρούν τις αποδοχές τους στο επίπεδο αυτών που εισέπρατταν την 1η Ιανουαρίου 2011. Σε περίπτωση όπου οι νέες αποδοχές κάθε εργαζομένου, όπως αυτές θα διαμορφωθούν με τον βασικό μισθό και τα επιδόματα (εξαιρουμένου του επιδόματος θέσης), υπολείπονται αυτών που λάμβανε την 1η Ιανουαρίου, τότε αυτός θα λαμβάνει τη διαφορά (προσωπική διαφορά), ενώ αν οι νέες αποδοχές του είναι υψηλότερες, προβλέπονται αρνητική προσωπική διαφορά και παρακράτηση της διαφοράς κατά την εκκαθάριση της μισθοδοσίας."

Η φαρσο-κωμωδία επαναλαμβάνεται! Τα συνδικάτα πήραν αυτό ακριβώς που ήθελαν (όπως πάντα) και η κυβέρνηση έβαλε την ουρά κάτω από τα σκέλια. Σε λίγο όλο και κάποιο νέο φόρο θα ξεφουρνίσει ο Παπακωνσταντίνου για να καλύψει τα νέα ελλείμματα του ΟΣΕ, παραμυθιάζοντας ΔΝΤ και ΕΕ. Οι φουκαράδες -αλλά εθνικά υπερήφανοι- φορολογούμενοι θα πληρώσουν ξανά τη νύφη, οι πράσινοι συνδικαλιστές θα μακαρίσουν την τύχη τους και θα πιούν άλλο ένα ποτηράκι στην υγειά των κορόιδων και η ζωή θα συνεχιστεί όπως πάντα.

Προδιαγεγραμμένη η μοίρα του αυτόχειρα, που λέγεται Ελλάς.

Ζήτω η 25^η Μαρτίου, σύντροφοι!

Το σύνδρομο της Μήδειας

Έρχονται στιγμές που αναρωτιέται κανείς γιατί να ζεί σε τούτο τον τόπο.
Τραγικές στιγμές για Έλληνες που φθάνουν να σκεφτούν τοιουτοτρόπως.

Μαχαίρι που σε πληγώνει το κράτος.

Εκκωφαντικός ο θόρυβος της αταξίας

και αποκαρδιωτικός ο νόμος της ανυπακοής.

Καθένας μας έχτισε το δικό του αυθαίρετο

Αφαιρώντας ένα λιθαράκι από τον Παρθενώνα.

Κρυμμένοι πίσω από το δάκτυλο της υποκρισίας,

Είλωτες δημοσιοϋπαλληλικών νοοτροπιών

Και πιστοί χαλκευμένων ειδώλων.

Έλληνες, νεοέλληνες είμαστε όλοι,

Άξιοι της μοίρας που επιλέξαμε,

συνέταιροι ανάξιων ηγετών,

Που πούλησαν τα όνειρα των παιδιών μας,

για μια χούφτα αργύρια,

Εκ των οποίων 10% ήταν η νόμιμη προμήθεια,

Και τα λοιπά μοιράσαμε εξ’ίσου,

Σε αγορές γυάλινων χαντρών,

κομμένων για ιθαγενείς,

Των οποίων ο ρόλος μπήκε στο πετσί μας.

Ξεπουλήσαμε μια ολόκληρη γενιά

Σύροντας την πατρίδα μας

σε παρακμιακές διαδρομές με οδυνηρά διόδια

καταβάλλοντας γι’ αντίτιμο,

ως σύγχρονες Μήδειες,

τις κλεμμένες ζωές

των ίδιων των παιδιών μας.

Η μοίρα αυτού του τόπου είναι γραμμένη

στον γαλάζιο ουρανό

στον λαμπερό μας ήλιο και

στην πλανεύτρα θάλασσα.

Όσο χτυπάει η καρδιά μας

θα ζούμε πάντα με την ελπίδα

πως θα σηκώσουμε ξανά ψηλά

την καμένη γαλανόλευκη!

Υπάρχει λόγος πανηγυρισμών;

Έλλειμμα 1,028 δισ. ευρώ παρουσίασε ο κρατικός προϋπολογισμός το δίμηνο Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2011 με αυξημένες τις δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού κατά 3,3%.
Την ίδια στιγμή ο Πρωθυπουργός πανηγυρίζει στις Βρυξέλλες διότι κερδίζουμε λέει 5 δις από την μείωση του επιτοκίου του δανείου των 110 δις ευρώ κατά 1%. Δεν μας λέει όμως πως όλο το "κέρδος" των 5 δις της Παρασκευής με τους τρέχοντες ρυθμούς του ελλείμματος θα έχει "φαγωθεί" σε μισό περίπου χρόνο!

Όσο για το αν υφίσταται πράγματι το "κέρδος" των 5 δις καλόν είναι να συνυπολογίσουμε πως οι τόκοι εξυπηρέτησης του δανείου μετά την επέκτασή του κατά 4 χρόνια αυξάνονται από 17,5 δις (110 δισ Χ 5,2% = 5,7 δίς τόκοι ετησίως Χ 3 χρόνια) σε 32,34 δις (110 δις Χ 4,2% = 4,62 δίς τόκοι ετησίως Χ 7 χρόνια).

Με απλά λόγια, όλη η ουσία βρίσκεται στο ότι το έλλειμμα αντί να μειώνεται αυξάνει όπως αυξάνουν και οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού! Δηλαδή, όχι μόνο εξακολουθούμε να ζούμε με δανεικά αλλά χρειαζόμαστε όλο και περισσότερα! Και όσο το βαθύ πράσινο κράτος παραμένει ανέγγιχτο τόσο τα ελλείμματα θα αυξάνουν άρα θα δημιουργούνται νέες δανειακές ανάγκες, επιπλέον των 110 δις!  Σε τι ελπίζουμε πιά; Σε νέο δανεισμό από τον νεοσύστατο μηχανισμό στήριξης της ΕΕ; Για πόσο θα μας ανέχονται να μας δανείζουν; Και για πόσο θα υποθηκεύουμε τους πόρους της Ελλάδος για να πληρώνουμε τα δάνεια της κάθε ΓΕΝΟΠ και την καλοπέραση των επιτήδειων των ΔΕΚΟ;

Ουσιαστικά, χθές η Ελληνική κυβέρνηση και επίσημα αποδέχθηκε την επιμήκυνση του μνημονίου για 7,5 συνολικά χρόνια για αρχή....και μετά βλέπουμε! Όσο δε συνεχίζεται η αύξηση του χρέους και των κρατικών δαπανών τόσο το μνημόνιο θα επιμηκύνεται υποθηκεύοντας στους δανειστές μας το μέλλον της Ελλάδος.

Απέτυχε πράγματι το μνημόνιο;

The Failure, De Es Schwertberger, Ol On Board

του Δρ. Γεωργίου Αναστασόπουλου*

Οι πρόσφατες διαβουλεύσεις για την επέκταση του χρόνου αποπληρωμής του ελληνικού χρέους σε συνδυασμό με την ανάγκη για νέα πρόσθετα μέτρα και ουσιαστική επιμήκυνση του μνημονίου μέχρι το 2015 έχουν δώσει την αφορμή για μια έντονη πολιτική αντιπαράθεση στο εσωτερικό της χώρας. Έχει ανάψει ήδη για τα καλά η κουβέντα περί της αποτυχίας ή μη του μνημονίου. Το μέτωπο των αντιμνημονιακών συντρόφων (ΝΔ-ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ) βρίσκουν αφορμή να ξεσπαθώσουν, για άλλη μια φορά κατά του μνημονίου, επικαλούμενοι την δικαίωση των θέσεών τους. Η κυβέρνηση προσπαθεί άκομψα να μειώσει στο ελάχιστο το πολιτικό κόστος των νέων σκληρών μέτρων που σχεδιάζει, αδυνατώντας να αντλήσει έστω και την παραμικρή κατανόηση από μεγάλη μερίδα των δικών της στελεχών. Εξ’ άλλου δεν θα περίμενε κανείς τίποτα το διαφορετικό όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός δημοσίως δηλώνει πως εφαρμόζει μέτρα κατ’ ανάγκην, μέτρα που είναι αντίθετα με την ιδεολογία του, μέτρα κατά των οποίων θα κατέβαινε, ευχαρίστως, κι αυτός στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί!

Μέσα σε αυτό το σχιζοφρενές περιβάλλον, η ύφεση συνεχίζεται ακάθεκτη καθηλώνοντας την οποιαδήποτε αναπτυξιακή μας ελπίδα, το πετρέλαιο παίρνει την ανηφόρα εξ’ αιτίας της αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, που λαμβάνει χώρα στη Μέση Ανατολή, επιδεινώνοντας το κόστος παραγωγής μας και η χώρα δέχεται ένα «τσουνάμι» λαθρομεταναστών, που αλλοιώνει την εθνική μας ομοιογένεια και δυναμιτίζει μέχρι κι ακόμη αυτή την εσωτερική μας ασφάλεια.

Απέτυχε, λοιπόν το μνημόνιο; Αδίκως η κυβέρνηση και οι πολίτες μέσω των θυσιών τους επένδυσαν σε αυτό; Και αν κάτι τέτοιο ισχύει, ποιες είναι οι επιλογές μας;

Μια επιπόλαιη ανάγνωση των γεγονότων θα συνέτεινε στο συμπέρασμα πως...

Μια "επαναστατική" μορφή Απεργίας

Terry Strickland, Birmingham, Alabama, Don't Blink, 30x40, oil on panel

Το δημοσίευμα αυτό το συνέταξα περίπου ένα χρόνο πριν, με αφορμή την "γενική" απεργία της 20ης Μαΐου 2010 και το δημοσίευσα τότε στην σελίδα μου στο fb. Σήμερα, το αναδημοσιεύω, βρισκοντάς το τόσο επίκαιρο όσο και τότε:

Πραγματικά, σε μια τόσο δύσκολη καμπή για την χώρα και τους πολίτες της αναρωτιόμαστε τι εξυπηρετούν αυτές οι απαρχαιωμένες μορφές "πάλης". Ας προσπεράσουμε για λίγο τις κομπλεξικές αγκυλώσεις της αριστεράς και των θιασωτών της κι ας αναλογιστούμε τις συνέπειες αυτών των μηχανισμών διαμαρτυρίας:

Πρακτικά, η απεργία δεν είναι κατ' ουσία γενική, αλλά περιορίζεται στον δημόσιο τομέα και στις ελεγχόμενες από το δημόσιο επιχειρήσεις. Αλλά ακόμη κι εκεί πολλοί εργαζόμενοι δεν απεργούν και από όσους δεν προσέρχονται στην εργασία τους αρκετοί δηλώνουν άδεια. Φυσικά, τα στοιχεία αυτά ποτέ δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Αποτελεί, επίσης, πάγια πρακτική των συνδικαληστών σε πολλούς οργανισμούς να απαγορεύουν με φασιστικό τρόπο, την είσοδο όσων επιθυμούν να εργασθούν στους χώρους εργασίας τους. Αν δε κάποιος τολμήσεις να ασκήσει το δικαίωμα στην εργασία θα αντιμετωπίσει...

Σκουπιδότοποι ψυχών

Είναι γνωστή η επικρατούσα νοοτροπία του νεοέλληνα "μακρυά από το σπίτι μου κι όπου θέλουν ας είναι".  Μια σύγχρονη άποψη ζωής που κυριαρχείται από έντονο "αλτρουϊσμό" και διάχυτη "κοινωνική αλληλεγγύη". Είδαμε την νοοτροπία αυτή να παίρνει σάρκα και οστά με τους ΧΥΤΑ.  Η υπόθεση της Κερατέας είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Η αριστερά, για πολλοστή φορά, έρχεται να ενισχύσει διχαστικά σύνδρομα οδηγώντας συνειδητά τους πολίτες σε διαίρεση και την χώρα σε παράλυση. Από ανέκαθεν, εξ' άλλου, μερίδα της αριστεράς επένδυε προς ίδιον ώφελος σε τέτοιου τύπου πολιτικές, σταδιοδρομώντας στον στίβο του εμφύλιου διχασμού, της ανυπακοής στους νόμους και της πρόκλησης κοινωνικής αναταραχής.

Το σημείωμα αυτό έρχεται να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για ένα αντίστοιχης σημασίας πρόβλημα που θα προκύψει άμεσα.  Στην οριοθέτηση των χώρων υποδοχής λαθρομεταναστών.  Το ρίσκο αυτή τη φορά είναι μεγαλύτερο από αυτό της ελλειπούς διαχείρισης απορριμάτων.  Διότι στην εξίσωση, αυτή τη φορά, εσέρχονται, μεταξύ άλλων, και μεταβλητές όπως η ακροδεξιά, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πολιτικός ακτιβισμός, η κοινωνική ασφάλεια και η διεθνής εικόνα της χώρας.  Η επίλυση της εξίσωσης δεν είναι απλή ούτε εύκολη. Ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε κοινωνικό αδιέξοδο και σύγκρουση είναι μεγαλύτερος από ποτέ...Όσο μεγάλος είναι και ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε "σύγχρονα ξερονήσια" πολιτικά και κοινωνικά μη διαχειρίσιμους "σκουπιδότοπους ψυχών".

Πάντα επίκαιρο...

Οι γενίτσαροι υπήρξαν προθυμότεροι και φανατικότεροι των "αυθεντικών"

Επιτακτική η ανάγκη για ένα νέο σύστημα κοινωνικών αξιών

Sand Castle Knighs, Enzie Shahmiri, Californai, Oil on Canvas, 2008

Του Δρ. Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου [1]

Σε προηγούμενο άρθρο μου υπό τον τίτλο «Κοινωνική Αλληλεγγύη: Ο μεγάλος απών»[2] παρουσίασα μια σειρά από στοιχεία που αποδεικνύουν πως η κρίση στην χώρα μας δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κυρίως ηθική. Ανέφερα πως ο κοινωνικός ιστός της χώρας μας έχει διαρραγεί και η κοινωνική αλληλεγγύη είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Αυτή η έλλειψη κοινωνικών συμπεριφορών αλληλεγγύης οδηγεί τους πολίτες σε ανασφάλεια, προκαλεί άγχος και εκνευρισμό, ενθαρρύνει επιθετικές και αντικοινωνικές συμπεριφορές και συμβάλλει ποικιλοτρόπως στην μείωση της ευτυχίας τους.

Στο σημερινό σημείωμα θα προσπαθήσω να «ισορροπήσω σε τεντωμένο σχοινί» προτείνοντας μια διέξοδο από την τωρινή δυσάρεστη πραγματικότητα. Η δυσάρεστη αυτή ατμόσφαιρα που μας περικλείει γίνεται αισθητή από όλους μας είτε όταν επιλέγουμε να παρακολουθήσουμε ειδήσεις, είτε όταν απλά περιδιαβαίνουμε στους δρόμους της πόλης μας. Αναφέρομαι σε αυτό που συχνά χαρακτηρίζουμε ως «μου χάλασε η διάθεση» κάθε φορά που εκτιθέμεθα στην αρνητική αυτή περιρρέουσα πραγματικότητα.

Η δυσάρεστη αυτή αίσθηση προκαλείται από αυτό που ονομάζουμε «θόρυβο». Δεν αναφέρομαι στον ακουστικό θόρυβο, αλλά χρησιμοποιώ τον όρο με την έννοια του στην «ηλεκτρονική». Τον «θόρυβο», που ορίζεται, ως το σύνολο της μη επιθυμητής ή ενοχλητικής ενέργειας που προέρχεται από, συνήθως τεχνητές, πηγές και που υπερκαλύπτει, αλλοιώνει ή εξαφανίζει ένα χρήσιμο σήμα, μια αρμονική κυματομορφή. Για παράδειγμα, ο καταιγισμός, η έμφαση και η επανάληψη αρνητικών ειδήσεων σε ένα δελτίο, εις βάρος της αντικειμενικής ενημέρωσης, αποτελεί «θόρυβο». Αντίστοιχα, η εκδήλωση αντικοινωνικών συμπεριφορών, η άσκηση ψυχικής και σωματικής βίας, ο ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας από συντεταγμένες μειοψηφίες εις βάρος ανυπεράσπιστων πολιτών, εκτός από κατάφορη παραβίαση των δημοκρατικών τους δικαιωμάτων και των συνταγματικών τους ελευθεριών, αποτελεί εντονότατο «θόρυβο», υψηλής έντασης δυσαρμονία, που εξαφανίζει την ποιότητα ζωής αντικαθιστώντας την με έντονη δυσαρέσκεια και σαφή ενόχληση.

Η μείωση έως και η εξαφάνιση αυτού του «θορύβου» πρέπει να...

50 δις αποκρατικοποιήσεις σε 4 χρόνια...το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Nicola Verlato - "Beauty of Failure", 2009, Venezia Biennale

 
Στην χθεσινοβραδινή συνέντευξης της Τρόικας, μετά από μαραθώνια συνεδρίαση εννέα (9) ωρών με την κυβέρνηση, τα στελέχη της αποκάλυψαν πως την ερχόμενη τετραετία θα προχωρήσουμε σε αποκρατικοποιήσεις ύψους 50 δις ευρώ! Λίγο αργότερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κάποιας άλλης κυβέρνησης -όχι προφανώς αυτής που συζητούσε και συμφωνούσε λίγο πριν- εγκαλούσε την τρόικα περί "ανάμειξης" στα εσωτερικά μας! Δεν επιθυμώ να σχολιάσω την κυβερνητική επίδειξη σχιζοφρένειας. Σε τελική ανάλυση αν είχαν τον "τσαμπουκά" ας διοργάνωναν οι ίδιοι την συνέντευξη τύπου, και ας μην άφηναν τους 3 υπαλλήλους της ΕΕ και του ΔΝΤ να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, για να το παίζουν αυτοί -εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς- Ρομπέν των Δασών!

Το θέμα μας είναι η ουσία των χθεσινών ανακοινώσεων, δηλαδή τα 50 δις.

Να διευκρινίσω πως η άποψή μου είναι ότι πρέπει άμεσα να προχωρήσουμε σε αποκρατικοποιήσεις με προτεραιότητα στις ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, μεταφορές κλπ φορείς του σκληρού πυρήνα των ελλειμμάτων) και σε αποκρατικοποίηση ή κλείσιμο εκατοντάδων άχρηστων δημοσίων οργανισμών/ινστιτούτων/φορέων κλπ, καθώς και την αναδιοργάνωση (re-engineering) του δημοσίου με κατάργηση ολόκληρων τμημάτων του κεντρικού κράτους.

Αυτά όμως αποτελούν μικρό τμήμα των 50δις, αφού...

Υπάρχει Μεσαίος Χώρος;

του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Ιδιαίτερη συζήτηση γίνεται τελευταία περί ύπαρξης ή μη του "Μεσαίου Χώρου".  Ένας αμφιλεγόμενος πολιτικός όρος που αν και χρησιμοποιήθηκε ευρέως την τελευταία δεκαετία από την Νέα Δημοκρατία δεν έχει πείσει περί της ορθότητάς του ούτε τα ίδια της τα στελέχη. Ο όρος δεν χρησιμοποιείται για πρώτη φόρα.  Στην φιλοσοφία, κατά τον Αριστοτέλη, η χρυσή τομή (golden mean) αποτελεί το αρμονικό και αισθητικά βέλτιστο "μέσο" σημείο μεταξύ δύο άκρων. Στην Κινέζικη φιλοσοφία μια αντίστοιχη θεώρηση, το Αξίωμα του Μέσου, διατυπώθηκε από τον Κομφούκιο για να περιγράψει την μέση οδό μεταξύ δύο ακραίων επιλογών. Ο όρος στην σύγχρονη πολιτική σκηνή αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Βρετανό Πρωθυπουργό Harold Macmillan το 1938 στο σύγγραμμά του Ο Μεσαίος Δρόμος (The Middle Way).

Εδώ και πολλές δεκαετίες, η συνηθισμένη άποψη για την πολιτική – δηλαδή ο νοητικός «χάρτης» που χρησιμοποιούμε σχεδόν όλοι, αναφορικά με τις πολιτικές πεποιθήσεις – συνίσταται στον μονοδιάστατο άξονα «αριστεράς-δεξιάς». Η άξονας αυτός παρίσταται γραφικά ως ακολούθως:...

Αδιανόητο!

Ένας ολόκληρος λαός να ξεσηκώνεται κατά μιας Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης, μέλους της Σοσιαλιστικής Διεθνούς της οποίας προεδρεύει ο Γιωργάκης ΜΑΣ;

Αδιανόητο!

Αιγύπτιοι....Αντιδραστικοί!

Κοινωνική Αλληλεγγύη: Ο μεγάλος απών

του Δρ. Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου*

Πολύς λόγος γίνεται για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας μας. Κάποιοι επεκτείνουν το πρόβλημα και σε άλλες εκφάνσεις της οργανωμένης κοινωνίας μας όπως την παιδεία, την ασφάλεια, την κοινωνική μέριμνα, το μεταναστευτικό κλπ, ισχυριζόμενοι πως η κρίση είναι ευρύτερη. Στην κατεύθυνση αυτή ακούγονται και πολλές φωνές που αναφέρονται σε ηθική χρεοκοπία που έχει προηγηθεί της οικονομικής. Σκοπός του σημερινού μου σημειώματος είναι να εστιάσω σε ένα ακόμη σκοτεινό σημείο της ζωής του σύγχρονου νεοέλληνα, αυτό της «κοινωνικής αλληλεγγύης».

Ως «κοινωνική αλληλεγγύη» ορίζουμε το κατά πόσο οι πολίτες μιας χώρας αναπτύσσουν σχέσεις αλληλοϋποστήριξης, συμμετέχουν σε κοινωνικά δίκτυα, σέβονται, εμπιστεύονται και υποστηρίζουν τους συνανθρώπους τους. Η δυνατότητα του να μπορεί κανείς να στηριχθεί σε φίλους, οικογένεια αλλά ακόμη και τους ξένους προς αυτόν συμπολίτες του σε περιόδους κρίσης αποτελεί σημαντικό παράγοντα ψυχικής ηρεμίας. Οι σχέσεις που χτίζονται με βάση την εμπιστοσύνη προκαλούν ικανοποίηση και χαρά και αποτελούν μοναδικό διέξοδο όταν άλλες πτυχές της ζωής όπως η υγεία, η εργασία και το κράτος απουσιάζουν. Η ανάπτυξη, λοιπόν, αμοιβαίων σχέσεων εμπιστοσύνης, αλληλοεκτίμησης και αλληλοσεβασμού σε μια κοινωνία αποτελούν κρισιμότατες παραμέτρους της προσωπικής ευτυχίας του κάθε πολίτη ως μονάδα.

Η κοινωνική ωρίμανση σε θέματα αλληλεγγύης χαρακτηρίζεται από το κατά πόσον οι πολίτες εμπιστεύονται τρίτους (γνωστούς ή ξένους), από τα επίπεδα δωρεών μιας χώρας, από το κατά πόσο κανείς θα βοηθούσε έναν αναξιοπαθούντα, ή από τον βαθμό εθελοντικής προσφοράς σε μια κοινωνία. Επιπλέον, το πόσο κανείς εκτιμά την φιλία, η την οικογένεια, το αν εμπιστεύεται τους συνανθρώπους του, την εθελοντική συμμετοχή του σε κοινωφελείς δραστηριότητες, αποτελούν, επίσης, μερικούς μόνο δείκτες της κοινωνικής αλληλεγγύης, που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή όλων μας.

Η έλλειψη κοινωνικών συμπεριφορών αλληλεγγύης οδηγεί σε...

Ανίατο άσυλο

John Stezaker, Mask IV, 2005, Collage, 21x17cm

Τους τραμπούκους που επιτέθηκαν στον Χατζηδάκη πότε θα τους συλλάβουν;
Ποιό "άσυλο" τους προστατεύει αυτούς;

Στην καρδιά των γεγονότων το Forum για την Ελλάδα

To «Forum για την Ελλάδα» διοργάνωσε την Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου και ώρα 11:00 στα γραφεία του (Λεωφόρος Συγγρού 47) Συνέντευξη Τύπου, για τις προτάσεις του για τη "Μεταναστευτική Πολιτική της περιόδου 2011 - 2020".

Την παρουσίαση των προτάσεων (policy paper) για το μεταναστευτικό έκανε ο ειδικός συνεργάτης του «Forum για την Ελλάδα» Δημήτριος Φλούδας, ενώ το πάνελ συντόνισαν ο Πρόεδρός του Ανδρέας Ανδριανόπουλος και ο Επιστημονικός Διευθυντής του Δημήτρης Κατσούδας.

Μπορείτε να δείτε την συνέντευξη τύπου στο internet από την σελίδα: http://www.forumgreece.tv/ από όπου μπορείτε να "κατεβάσετε" και το policy paper.

Πτώση της Ελλάδος και στο Prosperity Index™

Άλλο ένα "μείον" για την κυβερνητική πολιτική,  από το Legatum Prosperity Index, μετά την συντριπτική έκθεση και την πτώση κατά 15 θέσεις στη διεθνή κατάταξη «Ελευθερία στην Οικονομία» σύμφωνα με την ετήσια έκθεση Index of Economic Freedom (βλ. σχετική μου ανάρτηση 12/1/11).   
Το Legatum Prosperity Index είναι το μόνο παγκόσμιο εργαλείο αξιολόγησης του πλούτου αλλά και του επιπέδου ζωής και ευτυχίας των λαών.

Το Legatum Institute είναι ένα ανεξάρτητο κέντρο πολιτικών ερευνών που στοχεύει στην προώθηση των πολιτικών, οικονομικών και ατομικών ελευθεριών σε όλο τον κόσμο. Περισσότερα στοιχεία για το Ινστιτούτο μπορείτε να βρείτε στον ιστοχώρο www.li.com.

Το Prosperity Index™ αξιολογεί 110 χώρες, που αντιπροσωπεύουν το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού και στηρίζεται σε 89 μεταβλητές, κάθε μία εκ των οποίων αντιστοιχεί σε σηγκεκριμένο χαρακτηριστικό οικονομικής ανάπτυξης ή προσωπικής ευδαιμονίας. Οι 89 αυτές μεταβλητές ομαδοποιούνται σε 8 κατηγορίες οι οποίες αντικατοπτρίζουν από ένα βασικό χαρακτηριστικό ευημερίας: Την Οικονομία, την Επιχειρηματικότητα, την Διακυβέρνηση (Κράτος), την Παιδεία,
την Υγεία, την Εθνική Ασφάλεια (εσωτερική και εξωτερική), τις Προσωπικές Ελευθερίες, την Κοινωνική Αλληλεγγύη.

Ακολουθούν τα αποτελέσματα που αφορούν την χώρα μας για το 2010. Για την ευκολότερη εξαγωγή συμπερασμάτων παραθέτω τα στοιχεία και της περιόδου 2009:

ΕΛΛΑΔΑ                          2009                   2010

ΣΥΝΟΛΙΚΗ κατάταξη     30                         39

Επιμέρους κατάταξη: 
Οικονομία                     42                     41
Επιχειρηματικότητα         43                     35
Παιδεία                          5                      21
Υγεία                           13                     22
Ασφάλεια                      32                     31
Διακυβέρνηση-Κράτος     30                      46
Ατομικές Ελευθερίες        65                     86
Κοινωνική Αλληλεγγύη    51                    100

Η κατάταξη της χώρας μας σε αντίστοιχες μελέτες άλλων διεθνών οργανισμών είναι:

Legatum Prosperity Index 39th / 110

Average Life Satisfaction Ranking 41st / 110
Per Capita GDP Ranking 23rd / 110
WEF Global Competitiveness Index 83rd / 139
UN Human Development Index 25th / 182
Heritage/WSJ Economic Freedom Index 73rd / 179
TI Corruption Perceptions Index 71st / 180
Vision of Humanity Global Peace Index 62nd / 149

Η αναλυτική έκθεση του  Legatum Prosperity Index για την χώρα μας αναφέρει:...

Αγγελίες...απωλεσθέντων!

Αναζητείται ΕΖΕ (Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου), για ιδέες, αισθήματα, νοοτροπίες...Ο ευρών αμοιφθήσεται!

ΕΠΙΚΑΙΡΟ:

Ενεργειακή απόδοση κτιρίων: Πώς το κράτος μετατρέπει μια ευκαιρία σε ιστορία καθημερινής τρέλας.
H θέση του forum για την ενεργειακή απόδοση κτιρίων

Ο πνιγμένος απ’ τα μαλλιά του πιάνεται…

…και για να ακριβολογούμε από τα Ευρωομόλογα! Εντυπωσιάζει, πραγματικά, η πρεμούρα των δυνάμεων του κρατισμού στην πατρίδα μας για να εκδοθεί ευρωομόλογο. Το μεν ΠΑΣΟΚ άνοιξε τον χορό με το να ζητήσει πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα (!) ενώ το γαλάζιο ΠΑΣΟΚ έσπευσε να υπερθεματίσει αναδεικνύοντας το ευρωομόλογο σε κεντρικό άξονα της πολιτικής του, παραμερίζοντας τα αδέξια «ξόρκια» του περί μηδενισμού του ελλείμματος σε 12 άτοκες δόσεις!

Αποδεικνύεται πλέον περίτρανα πως πράσινοι και βένετοι δεν έχουν απολύτως καμία διάθεση να αντιμετωπίσουν με σοβαρότητα τα προβλήματα του χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους. Μόνο με την ιδέα της δυνατότητας ενός νέου ατέρμονου κύκλου δανεισμού, που υποκρύπτει το ευρωομόλογο, αναστατώθηκαν. Οι αγαστοί συνέταιροι στην διαχείριση του κράτους, οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί της, επί θύραις, χρεοκοπίας, «καρβέλια» ονειρεύονται, ξανά. «Καρβέλια» ζυμωμένα με τον μόχθο του Γερμανού φορολογούμενου, τον οποίο ελπίζουν να εξαπατήσουν για άλλη μια φορά, για να θρέψουν τα αχόρταγα κεφάλια της λερναίας Ύδρας των ΔΕΚΟ, δημοσίου, συνδικαλιστών και λοιπών μελών της ιδιότυπης αυτής "παρασιτικής" συνομοταξίας κρατιστών.

Η κυβέρνηση «ξεγυμνώνεται» για τα καλά. Αποδεικνύεται πως ουδέποτε υπήρξε όραμα της η λήψη των απαραίτητων δομικών μέτρων που θα καθιστούσαν την ελληνική οικονομία δυναμική και ανταγωνιστική. Αντίθετα, το όραμα της ήταν πάντοτε...

Λογισμοί Φωτός...

«Δεύτε λάβετε πάντες Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, Πνεύμα φόβου Θεού, του επιφανέντος Χριστού» (τροπ. Μ. Αγιασμού).

Αποτελεί η σημερινή αγία εορτή των Θεοφανείων, αφορμή για σκέψη και περισυλλογή. Όχι από μεταφυσική σκοπιά, αυτό ας το αφήσουμε για όσους εντρυφούν στις θεολογικές επιστήμες. Αυτό που πραγματικά αποτελεί αφορμή για προβληματισμό είναι η κοινότυπη αναφορά τμήματος της πολιτικής ηγεσίας τούτου του τόπου στην ανάγκη «φώτισης» του λαού για να ανταπεξέλθει την δύσκολη τούτη ώρα κλπ κλπ. Προφανώς εκτιμούν πως η διαδικασία ανάταξης της χώρας θα επιτευχθεί μέσω κάποιου θαύματος και όχι μέσω συνειδητής και συντεταγμένης προσπάθειας όλων μας.

Το άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι η επανάληψη των ιδίων δηλώσεων κάθε χρόνο από διαφορετικά ενίοτε χείλη πολιτικών. Σα να ακούει κανείς την ίδια μονότονη κασέτα από διαφορετικό player. Εκπλήσσει η αδυναμία άρθρωσης καινοτόμου λόγου και για τους λιγότερο απαιτητικούς η ικανότητα του, απλά, να εκφράσουν αυτό που νοιώθουν. Αυτό που ακούμε είναι «κατεψυγμένος» λόγος, που η αρχή του χάνεται στα βάθη «της εποχής των παγετώνων». Πολιτικοί με πολιτική παλαιάς κοπής. Και το σχόλιο αυτό δεν αφορά την βιολογική αλλά τη συναισθηματική τους ηλικία.

Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί καινοτόμες προσεγγίσεις. Τολμηρές ιδέες. Πάθος για ανατροπή. Άγνοια φόβου (του πολιτικού κόστους). Κάτι σαν να συμμετέχει κανείς σε extreme sports. Η εμπειρία και η σύνεση σε χρυσή τομή με την τόλμη και την αποφασιστικότητα αποτελούν...

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Από την ειδησεογραφία: "Γεωργακόπουλος: Στο αυτόφωρο για μη απόδοση του ΦΠΑ"

Για την μη απόδοση του ΦΠΑ (επιστροφής) από το κράτος προς εξαγωγικές επιχειρήσεις και κατασκευαστικές εταιρείες ποιός θα πάει στο αυτόφωρο κε Γεωργακόπουλε;

(πηγή: blog atithasos)